ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಪೌಂಡ್ರಕನ ದೂತನ ಮುಖಾಂತರ ಬಂದ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಮತ್ತು ಯಾದವರು ಕೇಳಿದರು. ಪೌಂಡ್ರಕನು ದಿಟ್ಟತನದಿಂದ, “ನೀನು ಧರಿಸಿರುವ ಚಿಹ್ನೆಗಳು ನನ್ನವೆಯೇ. ಅವುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು, ಅಥವಾ ನನ್ನ ಶರಣಾಗು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ನನ್ನೊಡನೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡು,” ಎಂದು ಸಂದೇಶ ಕಳಿಸಿದ್ದನು. ಅವನ ಅಜ್ಞಾನಮಯ ದರ್ಪಭರಿತ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಉಗ್ರಸೇನ ಮತ್ತು ಸಭೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲರೂ ಜೋರಾಗಿ ನಗಿದರು. ಆ ನಂತರ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹಾಸ್ಯಭರಿತವಾಗಿ ದೂತನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: “ಮೂಢನೇ, ನೀನು ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವ ಆ ಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ನಾನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತೇನೆ.” ಮತ್ತು ಮುಂದಾಗಿ, “ನೀನು ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವೆ, ಮುಖವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಗಿಡುಗುಗಳು, ಕಾಗೆಗಳು, ನರಿ, ಶ್ವಾನಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿರುವಾಗ, ನಿನ್ನ ಶರಣು ಶ್ವಾನಗಳಲ್ಲೇ ಸಿಗುತ್ತದೆ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಅವಮಾನಭರಿತ ಮಾತುಗಳನ್ನು ದೂತನು ತನ್ನ ರಾಜನಾದ ಪೌಂಡ್ರಕನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದನು. ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ರಥವನ್ನು ಹತ್ತಿ ಕಾಶಿಯ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು. ಕೃಷ್ಣನು ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಪೌಂಡ್ರಕನು ಎರಡು ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ನಗರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟನು. ಅವನ ಮಿತ್ರನಾದ ಕಾಶಿರಾಜನು ಮೂರು ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಅವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದನು. ಅವನು ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದಾ, ಧನುಸ್ಸು, ಶ್ರೀವತ್ಸಚಿಹ್ನೆ, ಕೌಸ್ತುಭ ಮಣಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ವನಮಾಲೆಯನ್ನು ಉಡಿದು, ಹಳದಿ ರೇಶ್ಮೆಯ ವಸ್ತ್ರ, ಗರುಡಧ್ವಜ, ಅಮೂಲ್ಯ ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಮಕರಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ವೇಷವನ್ನು ಒಡ್ಡಿಕೊಂಡು, ನಾಟಕದಲ್ಲಿನ ಕಲಾವಿದನಂತೆ ತೋರುತ್ತಿದ್ದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಶ್ರೀಹರಿ ಹೃದಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಗಿದನು. ಅನಂತರ ಶತ್ರು ರಾಜರು ಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲೆ ಭಾಲ, ಗದಾ, ಮುಸ್ಸಲು, ಶಕ್ತಿಗಳು, ತೋಮರ, ಕಟರಿಗಳು, ಖಡ್ಗಗಳು, ಚೂರಿಗಳು, ಬಾಣಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಆಕ್ರಮಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಗದಾ, ಖಡ್ಗ, ಚಕ್ರ, ಬಾಣಗಳಿಂದ ಪೌಂಡ್ರಕ ಮತ್ತು ಕಾಶಿರಾಜನ ಸೇನೆಯನ್ನು—ಆನೆ, ರಥ, ಕುದುರೆ, ಪಾದಾತಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ—ಯುಗಾಂತದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಸಂಹರಿಸಿದನು. ಆ ರಣಭೂಮಿ, ಆನೆ, ಕುದುರೆ, ಒಂಟೆ, ಕತ್ತೆ, ಮನುಷ್ಯರ ಶವಗಳಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿ, ಧೀರರಿಗೆ ರೋಚಕವಾದ ಶ್ಮಶಾನದಂತೆ, ಭಯಾನಕವಾಗಿ ದೇವಾಧಿದೇವನ ಆಟದ ಮೈದಾನವಾಗಿ ತೋರುವಂತಾಯಿತು. ಆಗ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಪೌಂಡ್ರಕನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: “ಹೇ ಪೌಂಡ್ರಕ! ನೀನು ದೂತನ ಮುಖಾಂತರ ನನಗೆ ಹೇಳಿದದನ್ನು ಈಗ ನಿನಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಸುಳ್ಳಾಗಿ ಧರಿಸಿರುವ ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನೂ ನಾನು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಯುದ್ಧವನ್ನು ಬಯಸದೆ ಇದ್ದರೆ, ಇಂದು ನಿನ್ನ ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ.” ಇದನ್ನು ಹೇಳಿ, ಕೃಷ್ಣನು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಪೌಂಡ್ರಕನ ರಥವನ್ನು ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸಿ, ರಥಚಕ್ರದಿಂದ ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು ಕಡಿದು ಬಿಸಾಡಿದನು—ಇಂದ್ರನು ವಜ್ರದಿಂದ ಪರ್ವತವನ್ನು ಭೇದಿಸುವಂತೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಕಾಶಿರಾಜನ ತಲೆಯನ್ನೂ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವನ ದೇಹದಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ, ಕಾಶಿನಗರದೊಳಗೆ ಹೂವಿನ ಮೊಗ್ಗನ್ನು ಗಾಳಿಯು ಬೀಳಿಸುವಂತೆ ಬಿಸಾಡಿದನು. ಹೀಗೆ ದ್ವೇಷಭರಿತ ಪೌಂಡ್ರಕ ಮತ್ತು ಅವನ ಮಿತ್ರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಶ್ರೀಹರಿ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಪುರುಷರು ಅಮೃತಸಮಾನವಾದ ಕೃಷ್ಣಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪೌಂಡ್ರಕನು ಸದಾ ಭಗವಂತನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾರಣ, ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಹರಿಯ ರೂಪವನ್ನು ಹೊಂದಿ, ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದನು. ನಗರದ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ತಲೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಜನರು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾಗಿ, “ಇದು ಯಾರ ತಲೆ? ಯಾರ ಮುಖ ಇದಾಗಬಹುದು?” ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು. ಅದನ್ನು ಕಾಶಿರಾಜನ ತಲೆ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿದ ಅವನ ರಾಣಿಗಳು, ಪುತ್ರರು, ಬಂಧುಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಜೆಗಳು, “ಅಯ್ಯೋ, ನಮ್ಮ ರಾಜನು ಹತರಾಗಿದ್ದಾನೆ! ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಕನು ಹೋದನು!” ಎಂದು ಆಕ್ರಂದಿಸಿದರು. ಅವನ ಮಗನು ಸುದಕ್ಷಿಣನು ತಂದೆಯ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, “ನಾನು ನನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಕೊಂದವನನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಇದರಿಂದ ತಂದೆಗೆ ಗೌರವ ತರುವೆನು,” ಎಂದು ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡನು. ಈ ಸಂಕಲ್ಪದೊಂದಿಗೆ, ತನ್ನ ಪುರೋಹಿತನೊಂದಿಗೆ, ಸುದಕ್ಷಿಣನು ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿದನು. ಅವಿಮುಕ್ತ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಂತುಷ್ಟನಾದ ಮಹೇಶ್ವರನು ಅವನಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡನು. ಸುದಕ್ಷಿಣನು ತನ್ನ ಹಿತವಾದ ವರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು—ತಂದೆಯನ್ನು ಕೊಂದವನನ್ನು ವಧಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು. ಮಹೇಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು: “ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಹೋಮಪಾಲಕರೊಂದಿಗೆ ದಕ್ಷಿಣಾಗ್ನಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಅಭಿಚಾರ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು; ಆ ಅಗ್ನಿಯು ಭೂತಗಣಗಳಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದು ಅಧರ್ಮಿಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದರೆ ನಿನ್ನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತದೆ.” ಹೀಗೆ ಉಪದೇಶ ಪಡೆದ ಸುದಕ್ಷಿಣನು, ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನ ವಿರುದ್ಧ ಅಭಿಚಾರ ವಿಧಿಯನ್ನು ನಡೆಸಿದನು. ಆಗ ಯಜ್ಞಕುಂಡದಿಂದ ಭಯಾನಕವಾದ, ದಡಿಮುಚ್ಚಿದ ಕೆಂಪು ಕೂದಲು ಮತ್ತು ದಾಡಿ, ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಹೊತ್ತಿರುವ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ಹೊರಹಾಕುವ ಭೀಕರ ರೂಪವುಳ್ಳ embodied fire ಹೊರಬಂದಿತು. ಭಯಾನಕ ದಂತಗಳು, ಕಠಿಣ ಭ್ರೂಭಂಗ, ಭಯಾನಕ ಬಾಯಿ, ನಾಲಿಗೆಯಿಂದ ತುಟಿಯನ್ನು ಚೂರುವ, ನಗ್ನ, ಹೊತ್ತ ಉಗ್ರ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ತೋರುತ್ತಾ, ಭಯಾನಕ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ, ತೆಂಗಿನ ಮರದಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಕಾಲುಗಳಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಂಪಿಸುತ್ತಾ, ಭೂತಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟು, ದ್ವಾರಕೆಯ ಕಡೆಗೆ ದೌಡಾಯಿಸಿದನು. ಆ ಅಗ್ನಿಯ ರೂಪವನ್ನು ದ್ವಾರಕೆಯವರು ನೋಡಿ ಭಯಭೀತರಾದರು; ಕಾಡಿನ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ ಜಿಂಕೆಗಳಂತೆ—they ran to Krishna, who was playing dice in the assembly—ಅವರು, “ಮೂರ್ತ್ಯಾತ್ಮ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ರಕ್ಷಕನೇ, ನಗರವನ್ನು ಸುಡುವ ಈ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು!” ಎಂದು ಮೊರೆಯಿಟ್ಟರು. ಜನರ ಆತಂಕವನ್ನು ಕಂಡು, ಭಗವಂತನು ಸ್ಮಿತಭರಿತನಾಗಿ, “ಭಯಪಡಬೇಡಿ; ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಪೋಷಕನು,” ಎಂದು ಸಮಾಧಾನ ನೀಡಿದನು. ಆಂತರ್ಯಾಮಿ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಕನು, ಮಹೇಶ್ವರನ ಅಭಿಚಾರವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಅದನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ತನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರವನ್ನು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು. ಅದು ಕೋಟಿ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ, ಪ್ರಳಯಾಗ್ನಿಯ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಆಕಾಶ, ದಿಕ್ಕು, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಗೊಳಿಸಿ, ಮುಕುಂದನ ಆಯುಧವಾಗಿ ಆ ಅಗ್ನಿರೂಪಿಯನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿತು. ಆ ಅಗ್ನಿರೂಪಿಯನ್ನು ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಸೋಲಿಸಿ, ಅದು ಮುಖಭಂಗಗೊಂಡು, ವಾಪಸ್ ಕಾಶಿಗೆ ಹೋದಿತು; ಅಲ್ಲದೆ, ಸುದಕ್ಷಿಣ ಮತ್ತು ಅವನ ಪುರೋಹಿತರನ್ನೇ, ಅವರು ಮಾಡಿದ ಅಭಿಚಾರವೇ ಅವರನ್ನು ದಹಿಸಿತು. ನಂತರ, ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರವು ಕಾಶಿ ನಗರದ ಅರಮನೆಗಳು, ಸಭಾಭವನಗಳು, ಮಾರ್ಗಗಳು, ಗೋಪುರಗಳು, ಧಾನ್ಯಾಗಾರಗಳು, ಖಜಾನೆಗಳು, ಆನೆ, ಕುದುರೆ, ರಥ, ಧಾನ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದ ನಗರವನ್ನು ದಹಿಸಿ, ಪುನಃ ಕೃಷ್ಣನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ನಿಂತಿತು. ಈ ಶ್ರೀಹರಿಯ ಲೀಲಾವಿಶೇಷವನ್ನು ಯಾರು ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಕೇಳುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ರಾಜನು, “ರಘುನಂದನ ರಾಮಚಂದ್ರನ ಅದ್ಭುತ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಲು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಆಕಾಂಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ; ಆ ಅಪಾರ, ಅನಂತ ಪ್ರಭುವು ಇನ್ನೇನು ಮಾಡಿದನು?” ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಆಗ ಶುಕಮುನಿಯು ಹೇಳಿದನು: ನಾರಕಾಸುರನ ಸ್ನೇಹಿತನಾದ, ಸುಗ್ರೀವನ ಸಚಿವ, ಮೈಂಡನ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ ಸಹೋದರನಾದ ದ್ವಿವಿದ ಎಂಬ ಒಂದು ವಾನರನು ಇದ್ದನು.