ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಬಾಲರಾಮನು ವೈಜಯಂತಿ ಹಾರದೊಂದಿಗೆ, ಒಂದು ಕಿವಿಯೋಲೆ ಧರಿಸಿಕೊಂಡು, ಮದ್ಯಪಾನದಿಂದ ಉಲ್ಲಾಸಗೊಂಡು, ಮುಖದಲ್ಲಿ ಹೂವಿನ ಹಸಿವು ಹಬ್ಬಿಸಿಕೊಂಡು, ಹಿಮದ ಹನಿ ಹಾಯ್ದಂತೆ ಬೆವರು ಹನಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತರಾಗಿ, ಮುಗುಳ್ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು ಯಮುನಾ ನದಿಯನ್ನು ಜಲಕ್ರೀಡೆಗೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಸ್ವಂತ ಮಾತು ಮರೆಯಾಗಿ, ಮದ್ಯದ ಉಲ್ಲಾಸದಲ್ಲಿ ಯಮುನೆಯನ್ನು ಕರೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಯಮುನಾ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಕೋಪಗೊಂಡ ಬಾಲರಾಮನು ತನ್ನ ಹಾಲಿನಿಂದ ಆಕೆಯನ್ನು ಎಳೆತಾರೆ. "ಪಾಪಿನಿ, ನಾನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ನೀನು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ; ಈಗ ನಾನು ನನ್ನ ಹಾಲಿನಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಎಳೆಯುತ್ತೇನೆ, ನೀನು ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಹರಿಯುತ್ತಾ ಹೋದೆಯಲ್ಲ," ಎಂದರು. ಬಾಲರಾಮನ ಈ ತರಾಟೆಗೆ ಭಯಪಟ್ಟು, ಯಮುನಾ ನದಿ ಕಂಪಿತವಾದ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಯದುಕುಲಪುತ್ರನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು, "ರಾಮಾ, ರಾಮಾ, ಬಲಶಾಲಿ, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಪರಾಕ್ರಮವನ್ನು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ, ಜಗತ್ತಿನ ಸ್ವಾಮಿ, ನಿಮ್ಮ ಒಂದು ಅಂಶದಿಂದಲೇ ಭೂಮಿಯು ಧರಿತವಾಗಿದೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು. "ಪ್ರಭು, ನಿಮ್ಮ ಪರಮ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ ನಾನು ತಪ್ಪುಮಾಡಿದ್ದೇನೆ, ಕ್ಷಮಿಸಿ. ಭಕ್ತಜನರ ಬಂಧುವಾದ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ನಾನು ಶರಣಾಗಿದ್ದೇನೆ," ಎಂದು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದಳು. ಆಮೇಲೆ, ಯಮುನೆಯ ವಿನಂತಿಗೆ ಸಮ್ಮತಿಸಿ, ಬಾಲರಾಮನು ಅವಳನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿ, ಮಹಿಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಗಜರಾಜನು ಗಜಯುವತಿಯರೊಂದಿಗೆ ಜಲಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಜಲಕ್ರೀಡೆ ಮುಗಿಸಿ, ಅವರು ನದಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ಮುಕ್ತ ವಾಯುವಿನಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಸುಂದರಾಭರಣಗಳನ್ನೂ, ಸುಂದರ ಹಾರವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟರು. ನಂತರ ನೀಲಿ ವಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಬಂಗಾರದ ಹಾರದೊಂದಿಗೆ, ಸುಂದರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಲೇಪಿತರಾಗಿ, ಗಜರಾಜನಂತೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದರು. ಇಂದಿಗೂ ಕೂಡ, ರಾಜನೇ, ಬಾಲರಾಮನು ಯಮುನೆಯನ್ನು ಎಳೆದ ಮಾರ್ಗ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ಅವರ ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುವಂತೆ ಇದೆ. ಹೀಗೆ, ಆ ರಾತ್ರಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ, ವೃಂದಾವನದ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಮಧುರತೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಮುಗಿದು, ಬಾಲರಾಮನು ಆನಂದಿಸಿದರು. ಮುಂದೆ, ಶುಕಮುನಿಯವರು ಹೇಳಿದರು: ಬಾಲರಾಮನು ನಂದವೃಂದಾವನಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ, ಕರೂಷರಾಜನು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ, ತನ್ನ ದೂತನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿ, "ನಾನು ವಾಸುದೇವ" ಎಂದು ಸಂದೇಶವನ್ನು ಹೇಳಿಸಿದನು. ಅವರು, "ನೀನೇ ವಾಸುದೇವನು, ಜಗತ್ತಿಗೆ ಅವತರಿಸಿದ ಪ್ರಭು" ಎಂದು ಬಾಲಕರು ಹೇಳಿದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ತಾನು ಅಚ್ಯುತ ಆತ್ಮ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಆ ರಾಜನು, ಮುದ್ಧು ಮಗುವಿನಂತೆ, ಏನೂ ಅರಿಯದೆ, ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಬಾಲಕನಿಗೆ ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸುವಂತೆ, ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ದೂತನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಆ ದೂತನು ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಬಂದು, ಸಭೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಕಮಲನಯನನಾದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ರಾಜನ ಸಂದೇಶವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದನು: "ನಾನು ಮಾತ್ರ ವಾಸುದೇವನ ಅವತಾರ, ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಕರುಣೆಯಿಂದ ನಾನು ಇಳಿದು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ನೀನು ನಿನ್ನ ತಪ್ಪು ಹಕ್ಕನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡು." "ನೀನು ಧರಿಸಿರುವ ಲಕ್ಷಣಗಳು ನನ್ನವು, ಅವುಗಳನ್ನು ನೀನು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಧರಿಸಿದ್ದೀಯ, ಸಾತ್ವತ. ಅವುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಶರಣಾಗು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧನಾಗು," ಎಂದು Paundraka ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಸಿದನು. ಈ Paundrakaನ ಅಜ್ಞಾನಪೂರ್ಣ ಗರ್ವದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಉಗ್ರಸೇನ ಮತ್ತು ಸಭೆಯ ಎಲ್ಲರೂ ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ನಗಿದರು. ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಕೂಡ, ಹಾಸ್ಯಭರಿತವಾಗಿ ದೂತನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ಅಜ್ಞಾನಿ, ನೀನು ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವ ಆ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನಾನು ಬಿಟ್ಟೇ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ." "ಆಗ ನೀನು ಹತರಾಗಿ, ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಗಿಡುಗ, ಕಾಗೆ, ಕೋಂಗಗಳು ಸುತ್ತುವ ಹಾಗೆ ಬಿದ್ದಿರುತ್ತೀ, ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯ ನಾಯಿ ಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ," ಎಂದರು. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ದೂತನು ತನ್ನ ರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು. ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ರಥವನ್ನು ಏರಿ, ಕಾಶಿಗೆ ಹೊರಟರು. ಪೌಂಡ್ರಕನು, ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾದ ರಥಿಸೈನ್ಯಾಧಿಪತಿ, ಕೃಷ್ಣನು ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಎರಡು ವಿಭಾಗದ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ನಗರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟನು. ಅವನ ಮಿತ್ರನಾದ ಕಾಶಿರಾಜನು ಮೂರು ವಿಭಾಗದ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಅವನ ಹಿಂದೆ ಬಂದು, ಪೌಂಡ್ರಕನನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅವನು ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದಾ, ಧನುಸ್ಸು, ಶ್ರೀವತ್ಸ ಚಿಹ್ನೆ, ಕೌಸ್ತುಭಮಣಿಯು, ಮತ್ತು ಅರಣ್ಯ ಹಾರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿದ್ದನು. ಪಿತಾಂಬರ ಧರಿಸಿ, ಗರುಡಧ್ವಜವನ್ನು ಹೊತ್ತಿದ್ದನು; ಅಮೂಲ್ಯ ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಆಭರಣಗಳಿಂದ, ಮಕರಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿದ್ದನು. ಹರಿಯು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಅವನನ್ನು, ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ನಟನನ್ನು ನೋಡುವಂತೆ ನೋಡಿ, ಹೃದಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಗಿದರು. ಶತ್ರುರಾಜರು ಗದಾ, ಶೂಲ, ಪರಶು, ಜಾವಲಿನ್, ಟೋಮರ, ಖಡ್ಗ, ನರೆಗೋಲು, ಬಾಣ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನು ಪೌಂಡ್ರಕ ಮತ್ತು ಕಾಶಿರಾಜನ ಸೇನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಗದಾ, ಖಡ್ಗ, ಚಕ್ರ, ಬಾಣಗಳಿಂದ ಭಾರೀ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿ, ಆನೆ, ಕುದುರೆ, ರಥ, ಪಾದಾತಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅಂತ್ಯಕಾಲದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಸಂಹರಿಸಿದರು. ಆ ರಣಭೂಮಿ, ಆನೆ, ಕುದುರೆ, ಒಂಟೆ, ಕತ್ತೆ, ಮನುಷ್ಯರ ಶವಗಳಿಂದ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಸೈನಿಕರಿಂದ, ಚಿತಾಭೂಮಿಯಂತೆ, ಧೀರರಿಗೆ ಆನಂದದ ಸ್ಥಳವಾಗಿ, ಭಯಂಕರವಾಗಿ, ಭೂತಾಧಿಪತಿಯ ಆಟದ ಮೈದಾನದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಆಮೇಲೆ ಶೌರಿ, ಪೌಂಡ್ರಕನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ಓ ಪೌಂಡ್ರಕ, ನೀನು ನನ್ನ ದೂತನ ಮೂಲಕ ಹೇಳಿದ್ದೆ, ಈಗ ನಾನು ಈ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ನಿನಗೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುತ್ತೇನೆ." "ನೀನು ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಸುಳ್ಳಾಗಿ ಧರಿಸಿದ್ದೀಯ, ಅದನ್ನು ನಾನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ, ಅಜ್ಞಾನಿ. ನಾನು ಯುದ್ಧವನ್ನು ಬಯಸದಿದ್ದರೆ, ಇಂದು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಹೀಗೆ, ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಪೌಂಡ್ರಕನ ರಥವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಅವನ ತಲೆ ಚಕ್ರದಿಂದ ಕಡಿದುಹಾಕಿದರು. ಅದು ಇಂದ್ರನು ವಜ್ರದಿಂದ ಪರ್ವತವನ್ನು ಚೂರುಮಾಡಿದಂತೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಶಿರಾಜನ ತಲೆಯನ್ನೂ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವನ ದೇಹದಿಂದ ಕಡಿದು, ಕಾಶಿನಗರದಲ್ಲಿ ಬಿಸಾಡಿದರು. ಅದು ಗಾಳಿ ಕಮಲದ ಮೊಗ್ಗನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಿದಂತೆ. ಹೀಗೆ, ದ್ವೇಷಪೂರ್ಣ ಪೌಂಡ್ರಕ ಮತ್ತು ಅವನ ಮಿತ್ರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಹರಿಯು ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಪುರುಷರು ಅಮೃತಮಯ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪೌಂಡ್ರಕನು ಸದಾ ಶ್ರೀಹರಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ, ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಹರಿಯ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಹೊಂದಿ, ಅವನಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದನು. ರಾಜದ್ವಾರದ ಬಳಿ ಕಿವಿಯೋಲೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾದ ತಲೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಜನರು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ "ಇದು ಯಾರ ತಲೆ? ಇದು ಯಾರು?" ಎಂದು ಚರ್ಚಿಸಿದರು. ಅದು ಕಾಶಿರಾಜನ ತಲೆ ಎಂಬುದು ತಿಳಿದು, ಅವನ ರಾಣಿಯರು, ಪುತ್ರರು, ಬಂಧುಗಳು, ನಾಗರಿಕರು—all together—"ಅಯ್ಯೋ, ರಾಜನು ಹತರಾದನು! ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಕನು ಇಲ್ಲ!" ಎಂದು ಅಳಿದರು. ಅವನ ಪುತ್ರನು ಸುದಕ್ಷಿಣನು ತಂದೆಯ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, "ನಾನು ನನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಸಂಹಾರಿಸಿದವನನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಇದರಿಂದ ತಂದೆಗೆ ಗೌರವ ನೀಡುತ್ತೇನೆ," ಎಂದು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದರು. ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಸುದಕ್ಷಿಣನು ತನ್ನ ಪೂಜಾರಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದರು. ಅವಿಮುಕ್ತ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತನಾದ ಶಿವನು ಅವನಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಲು ಸಮ್ಮತಿಸಿದರು. ಸುದಕ್ಷಿಣನು ತನ್ನ ಹಿತವನ್ನೇ, ಅಂದರೆ ತಂದೆಯನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ಸಾಧನವನ್ನು ಕೋರಿ ವರವನ್ನು ಬೇಡಿದರು.