ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಗೋವಲ್ಲಿಯ ಮಹಿಳೆಯರು ತಮ್ಮ ನಡುವೆ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು: “ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಮಾತನಾಡುವುದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ? ಅವನು ಇಲ್ಲದಿರುವಾಗ ಕಾಲ ಹೇಗೆ ಹೋದರೂ, ಅವನಿಗೂ ಹಾಗೆ ಕಾಲ ಹೋದುದಾದರೆ ಸಾಕು, ಬೇರೆ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡೋಣ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಆದರೆ ಅವರು ಶೌರಿ—ಅಂದರೆ ಕೃಷ್ಣನ—ಚಂಚಲ ಮಾತುಗಳನ್ನು, ಸುಂದರ ದೃಷ್ಟಿಗಳನ್ನು, ಚಲನೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ಅಲಿಂಗನಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು, ದುಃಖದಿಂದ ಅಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನಾದ ಭಗವಾನ್ ಸಂಕರ್ಷಣನು, ಕೃಷ್ಣನ ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಅವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಮಾಧಾನಗೊಳಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ರಾಮನು ಎರಡು ತಿಂಗಳು—ಮಧು ಮತ್ತು ಮಾಧವ ಮಾಸಗಳಲ್ಲಿ—ಗೋಪಿಯರಿಗೆ ರಾತ್ರಿ ವೇಳೆ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾ ವಾಸವಿದ್ದನು. ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ, ರಾತ್ರಿ ಹೂವಿನ ವಾಸನೆ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಹರಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ರಾಮನು ಯಮುನಾ ನದಿಯ ತೀರದ ಕುಂಜಗಳಲ್ಲಿ, ಗುಂಪು ಗುಂಪಾಗಿ ಮಹಿಳೆಯರು ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ವರుణನಿಂದ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವರುನಿ ದೇವಿಯು ಮರದ ಒಳಗಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದಳು; ಅವಳ ವಾಸನೆ ಆ ಕಾಡನ್ನು ತುಂಬಿಸಿತು. ಬಲರಾಮನು ಆ ಹಣ್ಣಿನ ಮಧುರ ವಾಸನೆಯನ್ನು ಗಾಳಿಯಿಂದ ಉಸಿರಾಡಿ, ಮಹಿಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ನಾಲಿಗೆ ಮೂಲಕ ಪಾನಮಾಡಿದನು. ಗಂಧರ್ವರು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸುಂದರ ಮಹಿಳೆಯರ ವಲಯದಲ್ಲಿ, ಆನೆಗಳ ಗುಂಪಿನ ನಾಯಕನಂತೆ, ಇಂದ್ರನಂತೆ, ರಾಮನು ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಡೋಲುಗಳ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಬಂದಿತು, ಹೂವಿನ ಮಳೆ ಸುರಿಯಿತು, ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ಋಷಿಗಳು ರಾಮನ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಮಹಿಳೆಯರು ರಾಮನ ವೀರಗಾಥೆಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ಹಳಾಯುಧನು ಅರಣ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಮದ್ಯಪಾನದಿಂದ ಮರುಳಾಗಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಣ್ಣನ್ನು ಅಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಮಾಲೆಯನ್ನೂ, ಒಂದೇ ಕಿವೋಲೆಯನ್ನೂ, ವೈಜಯಂತಿ ಮಾಲೆಯನ್ನೂ ಧರಿಸಿ, ಮದ್ಯಪಾನದಿಂದ ಉಲ್ಲಾಸಗೊಂಡು, ಹಸಿವಾದ ಹೂವಿನಂತೆ ನಗುತ್ತಿರುವ ಮುಖ, ತಂಪಾದ ಹಿಮದಂತೆ ಬೆವರುಬಿಂದುವನ್ನು ಹೊತ್ತಿದ್ದನು. ನಂತರ, ಬಲರಾಮನು ಯಮುನಾ ನದಿಯನ್ನು ನೀರಿನ ಆಟಕ್ಕಾಗಿ ಕರೆಯಲು ಮುಂದಾದನು; ಆದರೆ ಮದ್ಯಪಾನದಿಂದ ಉಲ್ಲಾಸಗೊಂಡು, ತನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಮರೆತು, ನದಿಗೆ ಕರೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಯಮುನಾ ಬರದೆ ಇದ್ದಾಗ, ಕೋಪಗೊಂಡು, ಪ್ಲoughನ ತುದಿಯಿಂದ ಆಕೆಯನ್ನು ಎಳೆದನು: “ಪಾಪಿನಿ, ನಾನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ನೀನು ಗಮನಿಸಿಲ್ಲ; ಈಗ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ಲoughನ ತುದಿಯಿಂದ ಎಳೆಯುತ್ತೇನೆ, ನೀನು ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿರುವೆ.” ಇಂತಹ ತಿರಸ್ಕಾರದಿಂದ ಭಯಗೊಂಡ ಯಮುನಾ, ಯದುಕುಲದ ಪುತ್ರನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದಳು, ಕಂಪಿಸುವ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಹೇಳಿತು: “ರಾಮಾ, ರಾಮಾ, ಬಲಶಾಲಿ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ, ಲೋಕದ ಸ್ವಾಮಿ, ನಿನ್ನ ಒಂದು ಭಾಗದಿಂದ ಭೂಮಿ ತಾಳುತ್ತದೆ. ಸ್ವಾಮಿ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಪರಮ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ; ಭಕ್ತರ ಸ್ನೇಹಿತ, ಲೋಕಾತ್ಮನಾದ ನೀನು, ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು, ನಾನು ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ.” ಅವಳ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಬಲರಾಮನು ಯಮುನೆಯನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿ, ಮಹಿಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದನು, ಆನೆಗಳ ಗುಂಪಿನ ನಾಯಕನಂತೆ. ಆನಂದಿಸಿ, ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಸುಂದರ ಆಭರಣಗಳು ಮತ್ತು ಮಾಲೆಯನ್ನು ನೀಡಿದನು. ನೀಲಿ ವಸ್ತ್ರ, ಚಿನ್ನದ ಮಾಲೆ ಧರಿಸಿ, ಸುಂದರವಾಗಿ ಅಲಂಕಾರಗೊಂಡು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದನು; ಆನೆಗಳ ಗುಂಪಿನ ಇಂದ್ರನಂತೆ. ಇಂದಿಗೂ, ರಾಜನೇ, ಬಲರಾಮನು ಯಮುನೆಯನ್ನು ಎಳೆದ ಮಾರ್ಗವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಅದು ಬಲರಾಮನ ಅನಂತ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುವಂತೆ. ಈ ರೀತಿ, ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ರಾಮನು ಆ ರಾತ್ರಿ ಮಹಿಳೆಯರ ಸಿಹಿತನದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಸೆರೆಹಿಡಿದು, ಒಬ್ಬನೇ ಆನಂದಿಸಿದನು. ಶುಕನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ರಾಮನು ನಂದವ್ರಜಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ, ಕರೂಷರಾಜನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ದೂತವನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು; ಅವನು ಕೃಷ್ಣನು ವಾಸುದೇವನೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ, “ನಾನು ವಾಸುದೇವ” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಬಾಲಕರು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ, “ನೀನು ವಾಸುದೇವ, ಲೋಕಾಧಿಪತಿ, ಅವತಾರ” ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ತಾನು ಅವ್ಯಯ ಆತ್ಮ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದನು. ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ, ಆ ರಾಜನು ಮಕ್ಕಳಂತೆ ವರ್ತಿಸಿ, ದೂತವನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು; ಕೃಷ್ಣನ ಕಾರ್ಯಗಳು ಅಜ್ಞೇಯವಾಗಿದ್ದರೂ, ಮಕ್ಕಳಂತೆ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ದೂತ ಕಳುಹಿಸಿದನು. ದೂತನು ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಬಂದು, ಸಭೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ—ಪದ್ಮನಯನನಿಗೆ—ರಾಜನ ಸಂದೇಶವನ್ನು ನೀಡಿದನು: “ನಾನು ಮಾತ್ರ ವಾಸುದೇವ ಅವತಾರ; ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮೇಲಿನ ದಯೆಯಿಂದ ನಾನು ಅವತರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನೀನು ನಿನ್ನ ತಪ್ಪು ಹಕ್ಕನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡು.” “ನೀನು ಧರಿಸಿರುವ ಚಿಹ್ನೆಗಳು ನನ್ನವು; ನೀನು ಅವನ್ನು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಧರಿಸಿದ್ದೀಯ, ಸಾತ್ವತ. ಅವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಆಶ್ರಯಕ್ಕೆ ಬಾ, ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಗು.” ಶ್ರೀ ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಪೌಂಡ್ರಕನ ಅಹಂಕಾರಪೂರ್ಣ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಉಗ್ರಸೇನ ಮತ್ತು ಸಭೆಯ ಸದಸ್ಯರು ಜೋರಾಗಿ ನಗಿದರು. ಭಗವಂತನು, ಹಾಸ್ಯಪೂರ್ಣ ಮಾತುಗಳ ಮೂಲಕ, ದೂತನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: “ಮೂಢ, ನಾನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆ ಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ನಿನ್ನಿಗೆ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ.” “ನೀನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಸತ್ತಿರುವೆ, ನಿನ್ನ ಮುಖ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ, ಗಿಡುಗುಗಳು, ಕಾಗೆ, ನರಿಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ಸುತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ; ನಂತರ ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯ ನಾಯಿಗಳಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ.” ಈ ಎಲ್ಲಾ ತಿರಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ದೂತನು ತನ್ನ ರಾಜನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದನು. ಕೃಷ್ಣನು ರಥದಲ್ಲಿ ಏರಿ, ಕಾಶಿಗೆ ಹೊರಟನು. ಪೌಂಡ್ರಕನು, ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ರಥಯೋಧನು, ಕೃಷ್ಣನು ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಎರಡು ಸೇನಾ ವಿಭಾಗಗಳೊಂದಿಗೆ ನಗರದಿಂದ ಹೊರಟನು. ಕಾಶಿರಾಜನು, ಪೌಂಡ್ರಕನ ಮಿತ್ರ, ಮೂರು ವಿಭಾಗಗಳ ಸೇನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಪೌಂಡ್ರಕನನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಪೌಂಡ್ರಕನು ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದಾ, ಧನುಸ್ಸು, ಶ್ರೀವತ್ಸದ ಚಿಹ್ನೆ, ಕೌಸ್ತುಭ ರತ್ನ ಮತ್ತು ಹೂಮಾಲೆ ಧರಿಸಿದ್ದನು. ಹಳದಿ ರೇಷಮ ವಸ್ತ್ರ, ಗರುಡ ಧ್ವಜ, ಅಮೂಲ್ಯ ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಆಭರಣಗಳು, ಮಕರಾಕೃತಿಯ ಕಿವೋಲೆಗಳಿಂದ ಬೆಳಗುತ್ತಿದ್ದನು. ಹರಿಯು ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿದ ನಟನಂತೆ ನೋಡಿದಾಗ, ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಗಿದನು. ಶತ್ರು ರಾಜರು ಹರಿಯನ್ನು ಶೂಲ, ಗದಾ, ಮುಷ್ಠಿ, ಜಾವಲಿನ್, ಲಾಂಸ್, ಬಾಣ, ತಲವಾರ, ಖಡ್ಗ, ಬಾಣಗಳಿಂದ ಆಕ್ರಮಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನು ಪೌಂಡ್ರಕ ಮತ್ತು ಕಾಶಿರಾಜನ ಸೇನೆಗಳ ಮೇಲೆ—ಆನೆ, ರಥ, ಕುದುರೆ, ಪಾದಾತಿಗಳ ಮೇಲೆ—ಗದಾ, ತಲವಾರ, ಚಕ್ರ, ಬಾಣಗಳಿಂದ ದಟ್ಟವಾಗಿ ಹೊಡೆದನು, ಯುಗಾಂತ್ಯದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ದಹಿಸಿದನು. ಆ ರಣಭೂಮಿ, ಯೋಧರಿಂದ ಭಗ್ನವಾಗಿದ್ದ ಆನೆ, ಕುದುರೆ, ಒಂಟೆ, ಗಧೆ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯರ ದೇಹಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಶ್ಮಶಾನವನ್ನು ಹೋಲುತ್ತಿತ್ತು; ಧೀರರಿಗೆ ಆನಂದದ ಸ್ಥಳವಾಗಿ, ಭಗವಂತನ ಆಟದ ಮೈದಾನವಾಗಿ ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಶೌರಿ ಪೌಂಡ್ರಕನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: “ಪೌಂಡ್ರಕ! ನೀನು ದೂತನ ಮೂಲಕ ನನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದರಿಂದ, ಈಗ ನಾನು ಈ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ನಿನಗೆ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ.