ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಮಹಿಳೆಯರು, ತಮ್ಮ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕೂಡಿದವರಾಗಿದ್ದರೂ, ಆ ಸ್ಥಿರವಿರಲಾರದ ಮತ್ತು ಕೃತಘ್ನನಾದವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಆದರೂ, ಅವನು ಹೇಳುವ ಮನೋಹರವಾದ ಕಥೆಗಳು, ಸ್ಮಿತಗಳು, ದೃಷ್ಟಿಗಳು ಮತ್ತು ನಿಟ್ಟುಸಿರುಗಳು ಅವರನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿ, ಪ್ರೇಮಭರಿತರಾಗಿರುವ ಮಹಿಳೆಯರು ಅವನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಗೋಪಿಯರು ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ, "ನಾವು ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದರಿಂದ ಏನೂ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ. ಅವನು ಇಲ್ಲದಿರುವಾಗ ಕಾಲ ಹೇಗೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವನು ಕೂಡ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಾವು ಬೇರೆ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡೋಣ," ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅವರು ಶೌರಿಯ ಆಟವಾಡುವ ಮಾತುಗಳು, ಮನಮೋಹಕ ದೃಷ್ಟಿಗಳು, ಚಲನೆಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ಅಪ್ಪುಗೆಯನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ಅಳಲು ತೊಡಗಿದರು. ಆಗ, ಬಹುಪರಾಕ್ರಮಶಾಲಿಯಾದ ಸಂಕರ್ಷಣನು, ಕೃಷ್ಣನ ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಅವರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ರಾಮನು ಎರಡು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ—ಮಧು ಮತ್ತು ಮಾಧವ ಮಾಸಗಳಲ್ಲಿ—ವ್ರಜದ ಗೋಪಿಯರಿಗೆ ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ಆನಂದ ನೀಡುತ್ತಾ ಉಳಿದನು. ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ, ರಾತ್ರಿ ಅರಳುವ ಕಮಲಗಳ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಗಾಳಿ ಹೊತ್ತು ತರುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ರಾಮನು ಯಮುನಾತೀರದ ಕಾನನಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ವರಣ ದೇವರಿಂದ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವರೂಣಿಯು ಮರದ ಕೊಲ್ಲಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ಅವಳ ಸುಗಂಧದಿಂದ ಅಡವಿಯೆಲ್ಲಾ ತುಂಬಿತು. ಬಲರಾಮನು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹರಡಿದ ಮಧುಪಾನದ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಆಘ್ರಾಣಿಸಿ, ಗೋಪಿಯರೊಂದಿಗೆ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಆ ಕಡೆಗೆ ಹೋದನು. ಗಂಧರ್ವರು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸುಂದರ ಮಹಿಳೆಯರಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವಲಯದಲ್ಲಿ, ಗಜರಾಜನಂತೆ ಬಲರಾಮನು ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಡಮರುಗಳು ಮೊಳಗಿದ್ದವು, ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿಯಾಯಿತು, ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ಋಷಿಗಳು ರಾಮನ ಮಹಿಮೆಗಳನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಮಹಿಳೆಯರು ಅವನ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು; ಹಳಯುದ್ಧನು, ಮದ್ಯಪಾನದಿಂದ ಮಗ್ನನಾಗಿ, ಕಣ್ಗಳಲ್ಲಿ ಆನಂದದ ಅಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಹಾರ, ಒಂದು ಕಿವೊಲಗೆ, ವಿಜಯಂತಿ ಹಾರ ಧರಿಸಿ, ನಗುವಿನಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುವ ಮುಖದಿಂದ, ಹಿಮದ ಹನಿಗಳಂತೆ ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದನು. ನಂತರ, ಬಲರಾಮನು ಯಮುನೆಯನ್ನು ಜಲಕ್ರೀಡೆಗಾಗಿ ಕರೆಯಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಆದರೆ, ಮದ್ಯದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ತನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಯಮುನೆಯನ್ನು ಕರೆಯಿತು, ಆದರೆ ಆಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಕೋಪಗೊಂಡ ಬಲರಾಮನು ತನ್ನ ಹಾಲಿನ ತುದಿಯಿಂದ ಆಕೆಯನ್ನು ಎಳೆತನು: "ಪಾಪಿನಿ, ನಾನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ನೀನು ಬರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ನಿನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಹಾಲಿನ ತುದಿಯಿಂದ ಎಳೆದು ತರುತ್ತೇನೆ, ನೀನು ಹೇಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿರುವೆಯಲ್ಲ!" ಇಂತಿ ಬಲರಾಮನಿಂದ ಗದರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಯಮುನಾ ಭಯದಿಂದ, ಕಂಪಿತವಾದ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಯದುಕುಲಪತಿಯ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು, "ರಾಮಾ ರಾಮಾ, ಮಹಾಬಾಹು, ನಿನ್ನ ಪರಾಕ್ರಮವನ್ನು ನನಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ನೀನು ಲೋಕನಾಥನು, ನಿನ್ನ ಒಂದು ಭಾಗದಿಂದಲೇ ಭೂಮಿ ಧರಿತಳಾಗಿರುವಳು. ಪ್ರಭು, ನಿನ್ನ ಪರಮ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದವಳಾದ ನಾನು ಕ್ಷಮಿಸು. ಭಕ್ತಜನರ ಬಂಧುವಾದ ನೀನು, ನಾನು ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ," ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡಳು. ನಂತರ, ಯಮುನೆಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಬಲರಾಮನು ಆಕೆಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ, ಗೋಪಿಯರೊಂದಿಗೆ ಜಲಕ್ರೀಡೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು, ಗಜರಾಜನು ಗಜಸ್ತ್ರೀಯರ ನಡುವೆ ಆನಂದಿಸುವಂತೆ. ನಂತರ, ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ಗೋಪಿಯರಿಗೆ ಸುಂದರ ಆಭರಣಗಳು ಮತ್ತು ಹಾರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ನೀಲಿ ಬಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಬಂಗಾರದ ಹಾರ ಧರಿಸಿ, ಅಲಂಕೃತನಾಗಿ, ಸುಗಂಧದ ತೈಲವನ್ನು ಲೇಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಇಂದ್ರನು ಗಜರಾಜನ ನಡುವೆ ಹೇಗೋ ಹೀಗೆಯೇ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದನು. ಇಂದಿಗೂ ಕೂಡ, ರಾಜನೇ, ಬಲರಾಮನು ಯಮುನೆಯನ್ನು ಎಳೆದ ಹಾದಿಯ ಗುರುತು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ—ಅವನ ಅಂತ್ಯಹೀನ ಬಲವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವಂತೆ. ಹೀಗೆ, ಆ ರಾತ್ರಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ರಾಮನು ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾ, ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರ ಸೌಂದರ್ಯದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕಳೆಯಿತು. ಈ ನಂತರ, ಶುಕಮುನಿಯವರು ಹೇಳಿದರು: ರಾಮನು ನಂದವ್ರಜಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ, ಕರೂಷರ ರಾಜನು ತನ್ನ ದೂತನನ್ನು ಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಅವನಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನೇ ವಾಸುದೇವ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಹೇಳಿಸಿದ ಸಂದೇಶ: "ನಾನು ವಾಸುದೇವನು." ಆಗ, ಬಾಲಕರು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡಿ, "ನೀನು ವಾಸುದೇವ ಅವತರ, ಜಗದೀಶ್ವರನು," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನನ್ನು ಅವಿನಾಶಿ ಆತ್ಮ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದನು. ಆ ರಾಜನು, ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ವರ್ತಿಸುತ್ತ, ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ದೂತನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು—ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಲಕ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಬಾಲಕನಿಗೆ ಕಳುಹಿಸುವಂತೆ. ಆ ದೂತನು ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಬಂದು ಸಭೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಕಮಲನಯನನಾದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ರಾಜನ ಸಂದೇಶವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದನು: "ನಾನೊಬ್ಬನೇ ವಾಸುದೇವ ಅವತರ; ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಲ್ಲ. ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮೇಲಿನ ದಯೆಯಿಂದ ನಾನು ಅವತರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನೀನು ನಿನ್ನ ತಪ್ಪು ಹಕ್ಕನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು." "ನೀನು ಧರಿಸಿರುವ ಚಿಹ್ನೆಗಳು ನನಗೇ ಸೇರಿವೆ; ಅವನ್ನು ನೀನು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಧರಿಸಿದ್ದೀಯ. ಅವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆಯು, ಇಲ್ಲವೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಗು." ಪೌಂಡ್ರಕನ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಗರ್ವಭರಿತ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಉಗ್ರಸೇನ ಮತ್ತು ಸಭೆಯ ಇತರರು ಜೋರಾಗಿ ನಗಿದರು. ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು, ಹಾಸ್ಯಭರಿತವಾಗಿ, ದೂತನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಮೂಢನೇ, ನೀನು ಹೆಮ್ಮೆಪಡುತ್ತಿರುವ ಆ ಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ನಾನು ಬಿಟ್ಟೇ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ." "ಆದರೆ, ನೀನು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಬಿದ್ದಿರುವೆ, ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಗಿಡುಗಗಳು, ಕಾಗೆಗಳು, ನರಿ ಮತ್ತು ನಾಯಿಗಳ ನಡುವೆ ನಿನ್ನ ಶರಣಾಗಿರುವುದು ಇರುತ್ತದೆ." ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ದೂತನು ಎಲ್ಲಾ ಮಾತುಗಳನ್ನು ತನ್ನ ರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳಿ, ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ರಥವನ್ನು ಹತ್ತಿ ಕಾಶಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದನು. ಪೌಂಡ್ರಕನು, ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾದ ರಥಿಯು, ಕೃಷ್ಣನು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಎರಡು ಸೇನಾ ಘಟಕಗಳೊಂದಿಗೆ ನಗರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟನು. ಕಾಶಿರಾಜನು, ಪೌಂಡ್ರಕನ ಮಿತ್ರನು, ಮೂರು ಘಟಕಗಳ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಅವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದನು. ಅವರು ಪೌಂಡ್ರಕನನ್ನು ನೋಡಿದರು—ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದಾ, ಧನುಸ್ಸು, ಶ್ರೀವತ್ಸ ಚಿಹ್ನೆ, ಕೌಸ್ತುಭ ಮಣಿ, ಕಾನನ ಹಾರ—all ಧರಿಸಿದ್ದನು. ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರ, ಗರುಡ ಧ್ವಜ, ಅಮೂಲ್ಯ ಕಿರೀಟ, ಮಕರ ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದನು. ಹರಿಯು, ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿದ ಪೌಂಡ್ರಕನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ರಂಗಮಂಚದ ನಟನಂತೆ ಕಂಡು, ಆನಂದದಿಂದ ನಗಿದನು. ಅನಂತರ, ಶತ್ರು ರಾಜರು ಹರಿಯ ಮೇಲೆ ಶೂಲ, ಗದಾ, ಮುಸ್ಸಲ, ಟೋಮರ, ಶಕ್ತಿಗಳಿಂದ, ಖಡ್ಗ, ಪರಶು, ಬಾಣಗಳಿಂದ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರು. ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನು ಪೌಂಡ್ರಕ ಮತ್ತು ಕಾಶಿರಾಜನ ಸೇನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಗದಾ, ಖಡ್ಗ, ಚಕ್ರ, ಬಾಣಗಳಿಂದ ಭಾರೀ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿ, ಪ್ರಳಯಕಾಲದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಅವರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು. ಆ ರಣಭೂಮಿ, ಯುದ್ಧವೀರರಿಂದ ಕೊಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟ ಆನೆ, ಕುದುರೆ, ಒಂಟೆ, ಕತ್ತೆ ಮತ್ತು ಮಾನವರ ಶವಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಶ್ಮಶಾನದಂತೆ, ಧೀರರಿಗೆ ಆನಂದದ ಸ್ಥಳವಾಗಿ, ಭಯಾನಕವಾಗಿ, ಪ್ರಭುಗಳ ಆಟದ ಮೈದಾನವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.