ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಭಗವಂತನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಪ್ರಿಯ ಆತ್ಮನಾದ ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಹಿಂದುಳಿದಂತೆ ಹಂಬಲಿಸುವವನು, ಅಮೃತವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ವಿಷವನ್ನು ಸೇವಿಸುವವನಂತೆ ಆಗುತ್ತಾನೆ. ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮನೂ, ದೇವತೆಗಳೂ, ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನ ಋಷಿಗಳೂ, ನಮ್ಮ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹೃದಯದಿಂದ ಪ್ರಿಯ ಭಗವಂತನಾದ ನಿಮ್ಮ ಶರಣಾಗಿದ್ದೇವೆ. ನೀವೇ ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣ, ಸಮತೆ, ಶಾಂತಿ, ಮಿತ್ರ, ಆತ್ಮ, ದೇವತೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಆಗಿರುವ ಮೂಲ; ನಾವು ಜನನ–ಮರಣಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತೇವೆ. ಈವನು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯ, ಪ್ರೀತಿ ಪಡುವವನೂ, ವಿಧೇಯನೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ನಾನು ಭಯರಹಿತತೆಯನ್ನು ಅನುಗ್ರಹಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಭಗವಂತನೆ, ನೀನು ಪ್ರಹ್ಲಾದನಿಗೆ ತೋರಿಸಿದ ಕೃಪೆಯಂತೆ, ಈವನ ಮೇಲೂ ಅನುಗ್ರಹವಿರಲಿ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: "ಮಹಾನೀಯರೇ, ನೀವು ಹೇಳಿದುದೇ ನನಗೆ ಪ್ರಿಯ. ನೀವು ನಿರ್ಧರಿಸಿದುದೇ ನನಗೆ ಅನುಕೂಲಕರ ಮತ್ತು ಅಂಗೀಕೃತವಾದುದು." ವಿರೋಚನನ ಪುತ್ರನಾದ ಈ ಆಸುರನು ನನ್ನಿಂದಲೂ ವಧೆಯಾಗುವವನು ಅಲ್ಲ; ಪ್ರಹ್ಲಾದನಿಗೆ ನಾನು ವರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ, ಅವನೂ, ನಿಮ್ಮ ವಂಶವೂ ನನ್ನಿಂದ ನಾಶವಾಗದು. ಅವನ ಹೆಮ್ಮೆ ಕುಗ್ಗಿಸಲು ನಾನು ಅವನ ಭುಜಗಳನ್ನು ಮುರಿದಿದ್ದೇನೆ; ಭೂಮಿಗೆ ಭಾರವಾದ ಅವನ ದೊಡ್ಡ ಸೇನೆಯನ್ನು ನಾನು ನಾಶಪಡಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ಅವನ ನಾಲ್ಕು ಭುಜಗಳು ಉಳಿದಿವೆ; ಅವನು ವಯಸ್ಸಾಗದವನು, ಅಮರನಾಗಿರುವವನು, ನಿಮ್ಮ ಸೇವಕರಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯನಾಗಿರುವವನು; ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಂದಲೂ ಭಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಭಯರಹಿತತೆಯನ್ನು ಪಡೆದ ಆ ಆಸುರನು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಶಿರಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದನು, ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೂಮ್ನನನ್ನು ರಥದಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋದನು. ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಸುತ್ತುವರೆದಿದ್ದ ಅವನು, ಸುಂದರವಾದ ವಸ್ತ್ರಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದನು, ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ರುದ್ರನಿಂದ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆದು, ಹೊರಟನು. ಅವನು ಧ್ವಜಗಳು, ಗೋಪುರಗಳು, ರಕ್ಷಿತ ಮಾರ್ಗಗಳುಳ್ಳ ತನ್ನ ರಾಜಧಾನಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಶಂಖ, ಭೇರಿ, ಮೃದಂಗಗಳ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ನಾಗರಿಕರು, ಸ್ನೇಹಿತರು, ದ್ವಿಜರು—allರು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು. ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ವಿಜಯವನ್ನು ಮತ್ತು ಶಂಕರನೊಂದಿಗೆ ನಡೆದ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ ಸ್ಮರಿಸುವವನು ಎಂದಿಗೂ ಪರಾಭವವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂತಾಗಿ, 'ಅನಿರುದ್ಧನನ್ನು ತರಿಸುವುದು' ಎಂಬ ಅಧ್ಯಾಯವು ಪವಿತ್ರ ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಎರಡನೇ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಂಡಿತು. ಇದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಶ್ರೀಶುಕಮುನಿಯವರು ಹೇಳಿದರು: "ಹೇ ಕುರುಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಬಲರಾಮನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ತನ್ನ ರಥವನ್ನು ಹತ್ತಿ ನಂದನ ಗೋಕುಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದರು. ಅವನನ್ನು ಬಹುಕಾಲದ ನಂತರ ನೋಡಿದ ಗೋಪಿ–ಗೋಪರು ಅವನನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಅವನು ತನ್ನ ಪೋಷಕರಿಗೆ ನಮನ ಮಾಡಿದಾಗ, ಅವರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದರು. 'ನೀನು ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಸಹೋದರನು, ಜಗತ್ತಿನಾಧಿಯೇ, ಸದಾ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು' ಎಂದು ಅವರು ಅವನನ್ನು ಮಡಿಲಿಗೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿದರು. ನಂತರ ಅವನು ವಯಸ್ಸು, ಸ್ನೇಹ, ಸಂಬಂಧದ ಪ್ರಕಾರ ಕುಳಿತಿರುವ ಹಿರಿಯ ಗೋವರ್ಧಕರಿಗೆ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು. ಬಳಿಕ, ಅವನ ಸುತ್ತಲೂ ಕೂಡಿದ್ದ ಗೋಪರು, ನಗುತ್ತಾ, ಕೈಹಿಡಿದು, ಹಿತವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು. ಅವನೂ ಸಹ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವರ ಹಾಗೂ ಅವರ ಕುಟುಂಬಗಳ ಸುಖವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದನು; ಅವನ ಧ್ವನಿ ಭಾವನೆಯಲ್ಲಿ ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿತು, ಏಕೆಂದರೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಅವರ ಎಲ್ಲಾ ಭಾರವನ್ನು ಇಟ್ಟಿದ್ದರು. 'ರಾಮಾ, ನಿನ್ನ ಬಂಧುಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಾರಾ? ನಿನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗಳೂ ಮಕ್ಕಳೂ ನಮ್ಮನ್ನು ನೆನಸುತ್ತಾರೆಯಾ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. 'ದುರಾತ್ಮನಾದ ಕಂಸನು ಹತನಾದುದು ಧನ್ಯತೆ; ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದರು, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ ದುರ್ದುರ್ಗದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿರುವುದು ಧನ್ಯತೆ.' ಗೋಪಿಯರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ರಾಮನನ್ನು ನೋಡಿ, ನಗುತ್ತಾ, 'ನಗರಸ್ತ್ರೀಯರ ಪ್ರಿಯನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಸುಖವಾಗಿದ್ದಾನೆಯಾ?' ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು. 'ಅವನು ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳು, ತಂದೆ–ತಾಯಿ, ಒಂದಾದರೂ ನೆನಸುತ್ತಾನೆಯಾ? ಅವನು ಯಾವಾಗಾದರೂ ತನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡಲು ಬರುವನೆ? ಅಥವಾ ಆ ಬಲಭುಜನು ನಮ್ಮ ಸೇವೆಯನ್ನು ನೆನಸುತ್ತಾನೆಯಾ?' 'ನಿನ್ನಿಗಾಗಿ, ದಾಶಾರ್ಹ, ನೀನು ತಾಯಿಯನ್ನು, ತಂದೆಯನ್ನು, ಸಹೋದರರನ್ನು, ಪತ್ನಿಯರನ್ನು, ಮಕ್ಕಳನ್ನು, ಸಹೋದರಿಯರನ್ನು—ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಿಯ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟೆ. ಅವನು ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಂಧವನ್ನು ಹಠಾತ್ ಕತ್ತರಿಸಿ ಹೋದನು. ಹಾಗಿದ್ದಾಗ, ಅವನಂತೆ ಒಬ್ಬನ ಮೇಲೆ ಹೆಂಗಸರು ಹೇಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಡಬಹುದು?' 'ನಗರದ ಹೆಂಗಸರು ಬುದ್ಧಿಶಾಲಿಗಳು; ಅವರೂ ಅವನಂತಹ ಸ್ಥಿರವಿಲ್ಲದವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ? ಆದರೂ ಅವನ ಸುಂದರ ಕಥೆಗಳು, ನಗುವು, ದೃಷ್ಟಿ, ಉಸಿರಾಟ—ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕು ಮೋಹಿತರಾಗಿ, ಅವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೆ.' 'ನಾವು ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ಅಗತ್ಯವೇನು? ಬೇರೆ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡೋಣ. ಅವನು ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ನಮಗೆ ಕಾಲ ಹೇಗೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೂ ಹಾಗೆಯೇ ಆಗುತ್ತದೆಯೇನು?' ಅವರು ಶ್ರೀಶೌರಿಯ ಆಟದ ಮಾತುಗಳು, ಸುಂದರ ದೃಷ್ಟಿಗಳು, ಚಲನೆಗಳು, ಪ್ರೀತಿಯ ಅಪ್ಪುಗಳು—allವು ನೆನಪಿಸಿ, ಅಳಿದರು. ಅನೇಕ ರೀತಿಯ ಪ್ರಭೋಧದಲ್ಲಿ ಪಟುರಾದ ಶ್ರೀಸಂಕರ್ಷಣನು, ಕೃಷ್ಣನ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಹೃದಯದಿಂದ ಹೇಳಿ ಅವರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ರಾಮನು ಎರಡು ತಿಂಗಳು—ಮಧು ಮತ್ತು ಮಾಧವ ಮಾಸಗಳಲ್ಲಿ—ಗೋಪಿಯರಿಗೆ ರಾತ್ರಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾ ಉಳಿದನು. ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ, ರಾತ್ರಿ ಹೂವಿನ ಕಮಲಗಳ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಗಾಳಿ ತಂದು ಹಬ್ಬುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಯಮುನಾ ತೀರದ ವನವಾಸದಲ್ಲಿ, ಸ್ತ್ರೀಯರ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಸೇವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾ, ಅವನು ಆನಂದಿಸಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ವರಣನಿಂದ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವರುಣಿಯ ದೇವತೆ ಮರದ ಕೊಳೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದಳು; ಅವಳ ಸುಗಂಧವು ಅರಣ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲ ತುಂಬಿತು. ಬಲರಾಮನು ಗಾಳಿಯಿಂದ ಹರಡುವ ತುಪ್ಪದ ಗಂಧವನ್ನು ಕುಶಲವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಸ್ತ್ರೀಯರೊಂದಿಗೆ ಜಲಪಾನ ಮಾಡಿದನು. ಗಂಧರ್ವರು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸುಂದರ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದ ಸುತ್ತುವರೆದಿದ್ದ ಬಲರಾಮನು, ಗಜಪತಿಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರನು ಆನಂದಿಸುವಂತೆ, ಆನಂದಿಸಿದನು. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮೃದಂಗಗಳ ಧ್ವನಿ, ಹೂವಿನವರ್ಷೆ, ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ಋಷಿಗಳು ರಾಮನ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹಾಡಿದರು. ಅವನ ಸಾಹಸಗಳನ್ನು ಸ್ತ್ರೀಯರು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು; ಹಳಯುದ್ಧನು ಅರಣ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಆನಂದದಿಂದ, ಮದ್ಯಪಾನದಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅಸ್ಥಿರವಾಗಿ, ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಹೂವಿನ ಹಾರ, ಒಂದು ಕಿವೋಲೆ, ವೈಜಯಂತಿ ಮಾಲೆ, ನಗುವಿನ ಚಂದ್ರಮುಖ, ಹಿಮದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಬೆವರು ಹನಿ—allವು ಅವನನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನು ಯಮುನೆಯನ್ನು ಆಟಕ್ಕೆ ಕರೆಯಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಸ್ವಂತ ಮಾತನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಅವನು ಮದ್ಯಪಾನದಿಂದ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ, ನದಿಯನ್ನು ಕರೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಯಮುನಾ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಕೋಪಗೊಂಡ ಬಲರಾಮನು ತನ್ನ ಹಾಲಿನ ತುದಿಯಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಎಳೆಯುತ್ತಾ, 'ಪಾಪಿನಿ, ನಾನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ನೀನು ಬರಲಿಲ್ಲ; ನೀನು ಸ್ವಚ್ಛಂದವಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತಿರುವೆ. ಈಗ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಹಾಲಿನಿಂದ ಎಳೆದು ತರುತ್ತೇನೆ,' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಹೀಗೆ ದೂಷಣೆಗೊಂಡು, ಭಯದಿಂದ, ಯಮುನಾ ನದಿಯು ಅಂಜಿ, ಯದುಕುಮಾರನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು, ಕಂಪಿತವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸತೊಡಗಿದಳು.