ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಊಷಾ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಇದ್ದಾಗ, ಅನಿರುದ್ಧನನ್ನು ಅಲ್ಲ ಕಾಣದೆ, ಆತಂಕಗೊಂಡು, ಬಹಳ ಅಲಜಡೆಯಿಂದ ಎದ್ದಳು. ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಲುಷಿತವಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ಸಂಕೋಚದಿಂದ, “ನೀನು ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯ, ಪ್ರಿಯನೇ?” ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾ ಹುಡುಕತೊಡಗಿದಳು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬಾಣಾಸುರನ ಮಂತ್ರಿಯಾದ ಕುಂಭಾಂಡನ ಪುತ್ರಿ ಚಿತ್ರಲೇಖೆ, ಊಷೆಯ ಆತುರವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಕೇಳಿದಳು: “ಓ ಸುಂದರ ಭ್ರೂಗಳೆ 가진ವಳೇ, ನೀನು ಯಾರನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವೆ? ಯಾವ ಪುರುಷನು ನಿನಗೆ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಜಾಗ ಪಡೆದಿದ್ದಾನೆ? ರಾಜಕುಮಾರಿಯೇ, ನಾನು ಇನ್ನೂ ಯಾರೂ ನಿನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದಿರುವುದನ್ನೂ ನೋಡಿಲ್ಲ.” ಊಷಾ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು: “ನನ್ನ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಬ್ಬ ಪುರುಷನನ್ನು ಕಂಡೆನು—ಮೆಳಗಿನ ಮೈಯುಳ್ಳ, ಕಮಲದ ಕಣ್ಣುಗಳುಳ್ಳ, ಪೀತಾಂಬರ ಧರಿಸಿದ, ದೀರ್ಘ ಭುಜಗಳುಳ್ಳ—ಅವನ ಸೌಂದರ್ಯ ಮಹಿಳೆಯರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. ಅವನ ತುಟಿಗಳಿಂದ ಅಮೃತಪಾನ ಮಾಡಿಸಿ, ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಾನು ಅವನನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವನು ಎಲ್ಲಿ ಹೋದನು ಎಂಬುದೇ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ದುಃಖ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.” ಚಿತ್ರಲೇಖೆ ಹೇಳಿದಳು: “ನೀನು ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವ ದುರ್ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಾನು ಅದನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಹೇಳು, ಆ ಮನೋಹರನು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು; ನಾನು ಅವನನ್ನು ನಿನಗೆ ತಂದುಕೊಡುತ್ತೇನೆ.” ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ಚಿತ್ರಲೇಖೆ ದೇವತೆಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು, ಸಿದ್ಧರು, ಚಾರಣರು, ನಾಗರು, ದಾನವರು, ವಿಧ್ಯಾಧರರು, ಯಕ್ಷರು ಮತ್ತು ಮಾನವರ ರೂಪಗಳನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಿದಳು. ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಅವಳು ವೃಷ್ಣಿವಂಶ, ಶೂರ, ಅನಕದುಂಡುಭಿ, ಮತ್ತು ನಂತರ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಿದಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂಕೋಚವಾಯಿತು; ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣರನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸುವಾಗ ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮುಜುಗರ ಉಂಟಾಯಿತು. ಅನಿರುದ್ಧನ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಬಿಡುವಾಗ ಊಷೆ ತನ್ನ ತಲೆ ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಳು. ಅವಳು ಮೃದುವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ “ಅವನೇ, ಅವನೇ!” ಎಂದು ಚಿತ್ರಲೇಖೆಗೆ ಸೂಚಿಸಿದಳು. ಇದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡ ಚಿತ್ರಲೇಖೆ, ಯೋಗಿನಿಯಾಗಿದ್ದ ಅವಳು, ಕೃಷ್ಣನ ಮೊಮ್ಮಗಳು, ಆಕಾಶಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಹೋದಳು. ಅಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಯೋಗಬಲದಿಂದ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನ ಪುತ್ರನಾದ ಅನಿರುದ್ಧನು ಸುಂದರ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವನನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಶೋಣಿತಪುರಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆ ಊಷೆಯ ಬಳಿಗೆ ತಂದಳು. ಅಲ್ಲೆ ಊಷೆ ಆ ಸುಂದರ ವೀರನನ್ನು ನೋಡಿ, ಆನಂದದಿಂದ ಅವನೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಮನೆಯೊಳಗೇ ಕಾಲ ಕಳೆಯತೊಡಗಿದಳು. ಆ ಮನೆಗೆ ಹೊರಗಿನವರು ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಬಹಳ ಕಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಅನಿರುದ್ಧನಿಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವಸ್ತ್ರಗಳು, ಹಾರಗಳು, ಸುಗಂಧಗಳು, ಧೂಪ, ದೀಪ, ಆಸನ, ಪಾನ, ಆಹಾರ, ವಿವಿಧ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಸೇವೆಯ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಸತ್ಕಾರವಾಯಿತು. ಆ ಯುವತಿಯ ಪ್ರಾಸಾದದಲ್ಲಿ, ಅವಳ ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಸದಾ ಸುತ್ತುವರಿದ ಅನಿರುದ್ಧನು, ಊಷೆಯ ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದರಿಂದ, ಕಾಲ ಹೇಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಯಾದವ ವೀರನಾದ ಅನಿರುದ್ಧನು ಊಷೆಯೊಡನೆ ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವಳ ವ್ರತಗಳು ಮುರಿದವು. ಆಕೆ ಆನಂದದಿಂದ ಹೊಮ್ಮುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು, ಅವಳ ದೇಹಭಾಷೆಯಿಂದ, ಗೋಪ್ಯರಕ್ಷಕರು ಗಮನಿಸಿದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ರಾಜನಾದ ಬಾಣಾಸುರನಿಗೆ ಹೀಗೆ ವರದಿ ಮಾಡಿದರು: “ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಪುತ್ರಿಯಲ್ಲೊಂದು ಅನುಮಾನಾಸ್ಪದ ವರ್ತನೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ್ದೇವೆ; ಇದು ವಂಶಕ್ಕೆ ಅಪಮಾನವಾಗಿದೆ. ನಾವು ಅವಳನ್ನು ಎಷ್ಟೇ ರಕ್ಷಿಸಿದರೂ, ಅವಳ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವಾದರೂ, ಹೇಗೆ ಅವಳು ಪುರುಷನಿಂದ ಅಪವಿತ್ರಳಾದಳು ಎಂಬುದನ್ನು ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದು.” ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಬಾಣಾಸುರನು, ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಯ ಅವಮಾನದಿಂದ ದುಃಖಭರಿತನಾಗಿ, ತಕ್ಷಣ ಯುವತಿಯ ಪ್ರಾಸಾದಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಯಾದವಕುಲದ ರಾಜಕುಮಾರನಾದ ಅನಿರುದ್ಧನನ್ನು ಕಂಡನು. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ, ಅನಿರುದ್ಧನು ಕಾಮದ ಪುತ್ರನಂತೆ, ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೇ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರನಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು—ಮೆಳಗಿನ ಮೈ, ಪೀತಾಂಬರ ಧಾರಣ, ಕಮಲದ ಕಣ್ಣುಗಳು, ವಿಶಾಲ ಭುಜಗಳು, ಕಿವಿಗೊಡಲಿನ ಕಂಠಾಭರಣ, ಕುಂಚಿತವಾದ ಕೂದಲು, ನಗುವಿನಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುವ ಮುಖ. ಅವನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯೆಯೊಡನೆ ಜೂಜಾಡುತ್ತಿದ್ದನು; ಅವಳ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಕುಂಕುಮದ ಗುರುತುಗಳಿದ್ದ ಹಾರದಿಂದ ಆಕೆಯು ಅಲಂಕೃತಳಾಗಿದ್ದಳು; ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮಾಲೆ, ಅವನು ಆಕೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿದ್ದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಬಾಣಾಸುರನು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾದನು. ಮಾಧವನು (ಅನಿರುದ್ಧನು) ಸುತ್ತಲೂ ಪ್ರತಿಕೂಲ ರಕ್ಷಕರು ಮತ್ತು ಸೇನೆಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ಗದೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಯಮಧರ್ಮನಂತೆ, ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧನಾದನು. ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಬಂದವರು, ಅನಿರುದ್ಧನ ಕೈಯಿಂದ ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗಿ ಹೊಡೆತವಾಯಿತು; ಅವನು ಕತ್ತೆಗಳ ನಾಯಕನಂತೆ ನಾಯಿಗಳನ್ನು ಹೊಡೆಯುವಂತೆ, ಅವರನ್ನು ಹೊಡೆದು ಬೀಳಿಸಿದನು. ಅವರ ತಲೆ, ತೊಡೆ, ಕೈ ಮುರಿದು, ಅವರು ಪ್ರಾಸಾದದಿಂದ ಓಡಿ ಹೋಗಿದರು. ನಂತರ ಬಾಣಾಸುರನ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದ ಪುತ್ರನು ನಾಗಪಾಶದಿಂದ ಅನಿರುದ್ಧನನ್ನು ಬಂಧಿಸಿದನು. ಅನಿರುದ್ಧನು ತನ್ನ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿರುವಾಗ ಈ ಪಾಶದಿಂದ ಬಂಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಅವನನ್ನು ಬಂಧಿತನಾಗಿ ನೋಡಿದ ಊಷೆ ದುಃಖದಿಂದ, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರಿನಿಂದ, ಆಳವಾದ ಶೋಕದಲ್ಲಿ ಅಳಲುತೊಡಗಿದಳು. ಇಂತೆಯೇ, ಅನಿರುದ್ಧನ ಬಂಧನ ಎಂಬ ಅಧ್ಯಾಯವು ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಅಷ್ಟೋತ್ತರದ ಅಧ್ಯಾಯವಾಗಿ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿತು. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಭರತವಂಶಜನೇ, ಅನಿರುದ್ಧನೂ ಅವನ ಬಂಧುಗಳೂ ಕಾಣೆಯಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳುಗಳು ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿದವು. ನಾರದರಿಂದ ಅನಿರುದ್ಧನ ಬಂಧನದ ಸುದ್ದಿ ಮತ್ತು ಘಟನೆಯ ವಿವರಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ವೃಷ್ಣಿವಂಶದವರು, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ದೇವರೆಂದು ಪೂಜಿಸುವವರು, ಶೋಣಿತಪುರಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದರು. ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ, ಯುಯುಧಾನ, ಗದ, ಸಾಮ್ಬ, ಸಾರಣ, ನಂದ, ಉಪನಂದ, ಭದ್ರ ಮತ್ತು ಇತರರು, ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನ ಅನುಯಾಯಿಗಳು, ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟರು. ಹನ್ನೆರಡು ಅಕ್ಷೌಹಿಣಿ ಸೇನೆಯನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು, ಸಾತ್ವತವೀರರು ಬಾಣನ ನಗರವನ್ನು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಆವರಿಸಿದರು. ಬಾಣನು ತನ್ನ ಉದ್ಯಾನಗಳು, ಕೋಟೆಯ ಗೋಡೆಗಳು, ಗೋಪುರಗಳು, ದ್ವಾರಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೋಪದಿಂದ ತನ್ನ ಸಮಾನ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು. ಬಾಣನ ಪರವಾಗಿ, ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಯಾದ ರುದ್ರನು, ತನ್ನ ಪುತ್ರನೊಡನೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಮಥಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ, ನಂದಿ ಎತ್ತಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣರ ವಿರುದ್ಧ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಬಂದನು. ಆಗ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಶಂಕರರ ನಡುವೆ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ ಮತ್ತು ಗುಹನ ನಡುವೆ, ಭಯಾನಕವಾದ, ವಿಚಿತ್ರವಾದ, ರೋಮಾಂಚನಕಾರಿ ಯುದ್ಧ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಕುಂಭಾಂಡ ಮತ್ತು ಕೂಪಕರ್ಣ ಬಲರಾಮನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದರು; ಸಾಮ್ಬನು ಬಾಣನ ಪುತ್ರನೊಂದಿಗೆ, ಸಾತ್ಯಕಿ ಬಾಣನೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಡಿದರು. ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಸಿದ್ಧರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಅಪ್ಸರಸರು, ಯಕ್ಷರು ತಮ್ಮ ವಿಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಕೃಷ್ಣನು ಶಂಕರನ ಅನುಯಾಯಿಗಳಾದ ಭೂತ, ಪ್ರಮಥ, ಗುಹ್ಯಕ, ಡಾಕಿನಿ, ರಾಕ್ಷಸ, ವಿನಾಯಕರನ್ನು ಓಡಿಸಿದನು. ಪ್ರೇತ, ಮಾತೃ, ಪಿಶಾಚ, ಕುಷ್ಮಾಂಡ, ಬ್ರಹ್ಮರಾಕ್ಷಸರನ್ನು ಸಹ ತನ್ನ ಶಾರಂಗ ಧನುಸ್ಸಿನಿಂದ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಓಡಿಸಿದನು. ಪಿನಾಕಧಾರಿಯಾದ ಶಿವನು ವಿಭಿನ್ನ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನು ಅವುಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಯಾಯುಧಗಳಿಂದ ನಿರೋಧಿಸಿದನು. ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರ, ವಾಯವ್ಯಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಪಾರ್ವತಾಸ್ತ್ರ, ಅಗ್ನೇಯಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಪರ್ಜನ್ಯಾಸ್ತ್ರ, ಪಾಶುಪತಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಆಯುಧವನ್ನು ಎದುರಿಸಿದನು. ನಂತರ, ಜೃಂಭಣಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ಗಿರಿಶನನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದ ಕೃಷ್ಣನು, ತಲವಾರ, ಗದೆಯು ಮತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಬಾಣನ ಸೇನೆಯನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು. ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನ ಬಾಣವೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸ್ಕಂದನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಗಾಯಗೊಂಡು, ಅವನ ದೇಹದಿಂದ ರಕ್ತ ಹರಿದು, ಪೀಕಾಕಧ್ವಜನು ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿದನು. ಕುಂಭಾಂಡ ಮತ್ತು ಕೂಪಕರ್ಣ ಬಲರಾಮನ ಹಾಲಿನಿಂದ ಬಿದ್ದರು; ಅವರ ನಾಯಕನಿಲ್ಲದ ಸೈನ್ಯ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಓಡಿಹೋದರು. ಹೀಗೆ, ಅನಿರುದ್ಧನ ಬಂಧನದಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಘಟನೆಯು, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಾಣನ ಯುದ್ಧದ ಮೂಲಕ, ಭಗವಂತನ ಮಹಿಮೆ ಮತ್ತು ಯಾದವ ವೀರರ ಶೌರ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿದೆ.