ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಯೋಗಿಗಳು ಇಲ್ಲ, ಸಿದ್ಧರು ಇಲ್ಲ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಇಲ್ಲ, ಸತ್ಪ್ರವರ್ತನೆಳ್ಳವರು ಇಲ್ಲ; ಕಲಿಯ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆಗಳು ಭಸ್ಮವಾಗಿದೆ. ಹಳ್ಳಿಗಳು ದರೋಡೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತವಾಗಿವೆ, ದ್ವಿಜರು ಶಿವನ ತ್ರಿಶೂಲದಿಂದ ಬಾಧಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಮಹಿಳೆಯರು, ಅವರ ಕೂದಲು ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಗಿ, ಕಾಮಪ್ರವೃತ್ತರಾಗಿದ್ದಾರೆ—ಇದು ಕಲಿಯ ಯುಗದ ಸ್ಥಿತಿ. ಈ ಕಲಿಯ ಯುಗದ ದೋಷಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಭೂಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಂಚರಿಸಿದೆ. ಆ ಸಂಚಾರದಲ್ಲಿ ನಾನು ಯಮುನಾತೀರವನ್ನು ತಲುಪಿದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನ ಲೀಲೆಗಳು ನಡೆದಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ದೃಶ್ಯ ಕಂಡುಬಂದಿತು—ಹೇ ಮಹರ್ಷಿಗಳೇ, ಕೇಳಿರಿ: ಒಂದು ಯುವತಿಯು ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದಳು, ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಾ ಶ್ರಾಂತವಾಗಿತ್ತು, ದುಃಖದಿಂದ ಕಂಗಾಲಾಗಿತ್ತು. ಅವಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ವೃದ್ಧಪುರುಷರು ಬಿದ್ದಿದ್ದರು; ಅವರು ಬಹಳ ದುರ್ಬಲರಾಗಿದ್ದು, ಅವರ ಉಸಿರಾಟವೂ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿತ್ತು, ಪ್ರಜ್ಞೆ ಇಲ್ಲದೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದರು. ಆ ಯುವತಿ ಅವರ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಅವರನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾ, ಅವರ ಮುಂದೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವಳು ತನ್ನ ರಕ್ಷಕರಿಗಾಗಿ ದಿಕ್ಕುಗಳೆಲ್ಲ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು, ಅವಳ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ನೂರಾರು ಮಹಿಳೆಯರು ಚಮರಾ ಬೀಸಿ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಅವಳನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಎಬ್ಬಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ದುರವಸ್ಥೆಯನ್ನು ದೂರದಿಂದ ನೋಡಿ, ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನಾನು ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿದೆ. ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಆ ಯುವತಿ ಆತಂಕದಿಂದ ಎದ್ದು, ಈ ರೀತಿ ಮಾತನಾಡಿದಳು: “ಹೇ ಮಹಾತ್ಮನೇ, ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಇಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಚಿಂತೆಯನ್ನು ನಿವಾರಿಸು. ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನದಿಂದಲೇ ಲೋಕದ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ನಿಮ್ಮ ಉಪದೇಶಗಳಿಂದ ದುಃಖವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಬಹುದು; ಮಹಾ ಭಾಗ್ಯದಿಂದ ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನ ಸಿಗುತ್ತದೆ.” ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದೆ: “ನೀನು ಯಾರು? ಈ ಇಬ್ಬರು ಯಾರು? ಈ ಕಮಲನಯನಿಯರು ಯಾರು? ನಿನ್ನ ದುಃಖದ ಕಾರಣವನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು, ದೇವಿಯೇ.” ಅವಳು ಉತ್ತರಿಸಿದಳು: “ನನಗೆ ಭಕ್ತಿ ಎಂದು ಹೆಸರು. ಈ ಇಬ್ಬರು ನನ್ನ ಪುತ್ರರು—ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯ. ಕಾಲದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅವರು ವೃದ್ಧರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಗಂಗಾದಿ ದೇವತೆಗಳು ನನ್ನನ್ನು ನೆನೆದು ನನ್ನ ಸೇವೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ದೇವತೆಗಳು ಕೂಡ ನನ್ನ ಸೇವೆ ಮಾಡಿದರೂ ನನಗೆ ನಿಜವಾದ ಹಿತ ದೊರೆತಿಲ್ಲ. ಇಗೋ, austerityಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮಂತನಾದ ಮಹರ್ಷಿಯೇ, ನನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ಗಮನದಿಂದ ಕೇಳು. ಇದು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದರೂ, ಕೇಳಿದರೆ ಸುಖವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾನು ದ್ರಾವಿಡದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ್ದು, ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದೆನು. ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ಮತ್ತು ಗುಜರಾತಿನ ಕೆಲ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧಳಾದೆನು. ಅಲ್ಲಿಯೂ ಕಲಿಯ ಭಯಾನಕ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನಾಸ್ತಿಕರಿಂದ ಹಲ್ಲುಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟು ದುರ್ಬಲಳಾಗಿದ್ದೆನು; ನನ್ನ ಪುತ್ರರು ಕೂಡ ದುರ್ಬಲರಾಗಿದ್ದರು. ನಾನು ಮತ್ತೆ ವೃಂದಾವನವನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ, ಪುನಃ ಯೌವನವನ್ನು ಪಡೆದು ಸುಂದರಳಾಗಿ ಪರಿಪೂರ್ಣ ರೂಪವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರು ಶ್ರಾಂತಿಯಿಂದ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ಈ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೊಂದು ದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅವರು ವೃದ್ಧರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಇದರಿಂದ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ದುಃಖವಾಗಿದೆ. ನಾನು ಯುವಳಾಗಿದ್ದರೂ, ನನ್ನ ಪುತ್ರರು ಹೇಗೆ ವೃದ್ಧರಾಗಿದ್ದಾರೆ? ನಾವು ಮೂವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದಾಗಿ ಇದ್ದರೂ ಈ ವಿಚಿತ್ರ ಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸಿದೆ? ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ತಾಯಿಯೇ ವೃದ್ಧಳಾಗಬೇಕು, ಮಕ್ಕಳು ಯುವಕರಾಗಿರಬೇಕು. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ನಾನು ದುಃಖದಿಂದ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದೇನೆ. ಹೇ ಯೋಗರತ್ನನೇ, ಜ್ಞಾನಿಯೇ, ಇಲ್ಲಿ ಕಾರಣವೇನು ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿಸು.” ನಾನು ನಾರದನು ಹೀಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದೆ: “ಜ್ಞಾನದಿಂದ, ಪಾಪರಹಿತಳೇ, ನಾನು ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ನಿರಾಶೆಯಾಗಬೇಡ, ಹರಿ ನಿನಗೆ ಶುಭವನ್ನು ತರುತ್ತಾನೆ.” ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ನಾರದನು ಈ ಮಾತನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮಾತನಾಡಿದನು. ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು: “ಮಗುವೇ, ಗಮನದಿಂದ ಕೇಳು. ಈ ಯೋಗ ಮತ್ತು ಭಯಾನಕ ಕಲಿಯುಗದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಸತ್ಪ್ರವರ್ತನೆ, ಯೋಗಮಾರ್ಗ, ತಪಸ್ಸು ಎಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾಗಿದೆ. ಜನರು ಅಘಾಸುರನಂತೆ ಮೋಸ ಮತ್ತು ದುಷ್ಟಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಸದ್ಗುಣಿಗಳು ದುಃಖಪಡುವರು, ದುಷ್ಟರು ಸಂತೋಷಪಡುವರು. ಆದರೆ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡ ಜ್ಞಾನಿಯೇ ನಿಜವಾದ ಸ್ಥಿರಬುದ್ಧಿಯವನು. ಈ ಅನಾಚಾರಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಭೂಮಿ ಭಾರವಹಿಣಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ವರ್ಷಕ್ಕೊಂದು ಹಂತವಾಗಿ ಶುಭವು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಈಗ ಯಾರೂ ನಿನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನ ಪುತ್ರರೊಡನೆ ನೋಡುತ್ತಿಲ್ಲ, ಬಂಧನದ ಮೋಹದಿಂದ ಅಂಧರಾದವರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದ್ದಾರೆ, ನೀವು ಜರಜರಿತವಾಗಿದ್ದೀರಿ. ವೃಂದಾವನದ ಸಂಯೋಗದಿಂದ ನೀನು ಪುನಃ ಯುವಳಾಗಿ ಚೆಲುವಳಾಗಿ ಪರಿಪೂರ್ಣಳಾದೆ. ಧನ್ಯವಾದ ವೃಂದಾವನಕ್ಕೆ, ಅಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯೂ ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ, ಸ್ವೀಕರಿಸುವವರ ಕೊರತೆಯಿಂದ, ಈ ಇಬ್ಬರು ವೃದ್ಧರು ತಮ್ಮ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯವನ್ನು ಬಿಡಲಾರರು; ಸ್ವಲ್ಪ ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಅವರು ವಿಶ್ರಾಂತರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ಭಕ್ತಿಯು ಕೇಳಿದಳು: “ಪರೀಕ್ಷಿತ್ ಮಹಾರಾಜನು ಕಲಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು? ಕಲಿಯಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಸಾರ ಎಲ್ಲಿ ಹೋದದು? ದಯಾಮಯನಾದ ಹರಿಯು ಇದ್ದರೂ ಅಧರ್ಮವನ್ನು ಹೇಗೆ ನೋಡುತ್ತಾನೆ? ನನ್ನ ಈ ಸಂಶಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸು, ನಾನು ಸಂತೋಷಪಡುವೆನು.” ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು: “ನೀನು ಕೇಳಿದದರಿಂದ, ಮಗುವೇ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೇಳು. ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಭಗ್ಯಶಾಲಿನೀ, ನಿನ್ನ ಗೊಂದಲವು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಮುಕುಂದನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ತನ್ನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದ ದಿನದಿಂದಲೇ ಕಲಿಯು ಬಂದನು, ಧರ್ಮಮಾರ್ಗಗಳೆಲ್ಲ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸಿದನು. ಪರೀಕ್ಷಿತ್ ಮಹಾರಾಜನು ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಲು ಹೋದಾಗ ಕಲಿಯು ಅವನಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು; ಅವನು ದುಃಖಿತನಾಗಿ ಶರಣಾಗಿದ್ದನು. ನಾನು ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲಿಲ್ಲ, ಜೇನುಹೆಣ್ನನ್ನು ಉಳಿಸುವವನಂತೆ ಬಿಡಲಾಗಿದೆ. ತಪಸ್ಸು, ಯೋಗ, ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಸಿಗದ ಫಲವು ಕಲಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಶವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವುದರಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಕಲಿಯು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಒಂದೇ ರೀತಿಯದು, ಸತ್ವರಹಿತವಾದದು ಎಂದು ನೋಡಿ, ವಿಷ್ಣುರಾತನು ಕಲಿಯ ಜನರಿಗೆ ಸುಖವಾಗಲೆಂದು ಅವನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು. ದುಷ್ಟಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಧರ್ಮಸಾರವು ನಾಶವಾಗಿದೆ; ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ವಸ್ತುಗಳು ಗರಿಗಳಂತೆ ಬಿದ್ದಿವೆ, ಒಳಗಿನ ಬೀಜ ಇಲ್ಲದೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಭಾಗವತೋಪದೇಶವನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನೆ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದರು, ಆದರೆ ದಕ್ಷಿಣೆಗೆ ಲೋಲುವಾಗಿ ಕಥೆಗಳ ಸಾರವೇ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಭಯಾನಕ ಮತ್ತು ಅಪಾರ ದುಷ್ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ನಾಸ್ತಿಕರು, ನರಕಪ್ರಾಯ ಜನರೂ ಕೂಡ ಪವಿತ್ರಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ, ಆ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಪವಿತ್ರತೆಯ ಸಾರವು ಇಲ್ಲವಾಗಿದೆ. ಮಹಾ ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ, ಲೋಭ, ತೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಚಂಚಲ ಮನಸ್ಸುಳ್ಳವರೂ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರೂ, ತಪಸ್ಸಿನ ನಿಜವಾದ ಸಾರವು ಇಲ್ಲವಾಗಿದೆ. ಮನಸ್ಸು ಸೋತುಹೋಗುವುದು, ಲೋಭ, ದ್ವೇಷ, ನಾಸ್ತಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವುದು, ಅಥವಾ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಕೇವಲ ಓದುವುದರಿಂದಲೂ ಧ್ಯಾನ ಮತ್ತು ಯೋಗದ ಫಲವು ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.” ಈ ರೀತಿ, ನಾರದನು ಭಕ್ತಿಗೆ ಕಲಿಯುಗದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು, ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ದುರ್ಬಲತೆಗೆ ಕಾರಣವನ್ನು, ಮತ್ತು ಕಲಿಯಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನ ಸ್ಮರಣೆ ಮಾತ್ರವೇ ಪರಮೋಪಾಯವೆಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸಿ ತಿಳಿಸಿದನು.