ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ವಿದರ್ಭದ ರಾಜಕನ್ಯೆ ರುಕ್ಮಿಣಿ ದುಃಖದಿಂದ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ತೊಳೆದುಕೊಂಡಳು; ಆಕೆಯ ಹೃದಯ ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತಾದರೂ, ಅವಳ ತೊಡೆಯೂ ಕಣ್ಣೀರುಗಳಿಂದ ನನೆದಿತ್ತು. ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಭುಜವನ್ನಿಟ್ಟು ಸಮಾಧಾನಪಡುವಂತೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಆಕೆಯನ್ನು ಆಲಿಂಗನ ಮಾಡಿದನು, ರಾಜನೇ, ಏಕೆಂದರೆ ಆಕೆ ಅವನಲ್ಲದೆ ಯಾರಿಗೂ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಒಪ್ಪಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಕಲ್ಪಿಸುವ ಜ್ಞಾನವಿತ್ತು. ಆ ದುಃಖಿತೆಯಾದ ರುಕ್ಮಿಣಿಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ಕರುಣೆಯಿಂದ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡಿದನು. ಅತಿಯಾದ ಅಭಿಮಾನ ಮತ್ತು ಆಟವಾಡುವ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವಳು ಗೊಂದಲಗೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಅವಳಿಗೆ ಇಂತಹ ದುಃಖ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ ಎಂದು ಭಗವಂತನು—ಧರ್ಮಾತ್ಮರ ಆಶ್ರಯ—ಅವಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹಗುರಗೊಳಿಸಿದನು. ಆಗ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ಓ ವಿದರ್ಭದ ರಾಜಕುಮಾರಿಯೆ, ಕೋಪಗೊಳ್ಳಬೇಡ. ನೀನು ನನಗೆ ನಿಷ್ಠಾವಂತಳೆ ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ. ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ನಾನು ಆಟವಾಡಿದಂತೆ ವರ್ತಿಸಿದ್ದೇನೆ, ಸುಂದರಿಯೆ. ನಿನ್ನ ತುಟಿಗಳು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಬದಿಗೆ ನೋಡುತ್ತಿರುವ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಿನ ಕೆಂಪು, ಬಾಗಿದ ಭ್ರೂಕುಟಿಗಳ ಸುಂದರತೆ—all ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ನಾನು ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದೆನು. ಗೃಹಸ್ಥರಿಗೆ, ಓ ಸುಂದರಿಯೆ, ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯಜನೆರೊಂದಿಗೆ ಹಾಸ್ಯಚಟಾಕಿ ಮಾತನಾಡುವುದು ಕುಟುಂಬ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಲಾಭ. ಇದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳು.” ಈ ರೀತಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಸಮಾಧಾನ ನೀಡಿದ ಮೇಲೆ, ರುಕ್ಮಿಣಿ ಅವನ ಮಾತುಗಳು ಕೇವಲ ಆಟವಾಗಿದ್ದವು ಎಂದು ಮನಗಂಡಳು. ತನ್ನ ಪ್ರಿಯನು ತೊರೆದಬಿಡುತ್ತಾನೋ ಎಂಬ ಭಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಳು. ಆಕೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿಯೇ, ಮೃದು ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ಸಂಕುಚಿತ ನಗೆಯಿಂದ, ಭರತವಂಶಜನೇ, ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು: “ನಿಜವಾಗಿ, ಕಮಲನಯನನೇ, ನೀನು ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು ಸತ್ಯವೇ. ನಾನು ಅಲ್ಪಗುಣವಳೂ, ಅಜ್ಞಾನಿಯೂ ಆಗಿರುವ ನಾನು ನಿನ್ನಂತಹ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ ಹೇಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗಬಲ್ಲೆ? ನೀನು ಎಲ್ಲ ಐಶ್ವರ್ಯಗಳ ಅಧಿಪತಿ, ಸ್ವಯಂ ಮಹಿಮೆಯಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುವವನು. ಮಹಾಬಾಹುವಾದವನೇ, ನೀನು ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದರೂ ಅವುಗಳಿಂದ ಅಸ್ಪರ್ಶಿಯಾಗಿರುವೆ. ಸಮುದ್ರವು ಅಲೆಗಳ ಕೆಳಗೆ ಇರುವಂತೆ. ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಮೀರಿದ ನೀನು, ಭಕ್ತರಿಗಾಗಿ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ರಾಜರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅಜ್ಞಾನ ಎಂಬ ಗಾಢ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತೀ. ಮುನಿಗಳು ಅನುಭವಿಸುವ ನಿನ್ನ ಪಾದಪಥವು, ಮಾನವರಿಗೂ ಪಶುಗಳಿಗೂ ಗ್ರಹಿಸಲು ಅತೀ ದುಷ್ಟವಾಗಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನಿನ್ನ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಲೋಕದ ಗ್ರಹಣಕ್ಕೆ ಮೀರಿವೆ. ನಿನ್ನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವರೇ, ಮಹಾತ್ಮನೇ, ನಿನ್ನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತಿಳಿಯಬಲ್ಲರು. ನೀನು ನಿಜಕ್ಕೂ ನಿರ್ಗುಣ, ಏಕೆಂದರೆ ನಿನ್ನಿಂದ ಬೇರೆ ಯಾವುದು ಇಲ್ಲ. ಮಹಾಶಕ್ತಿವಂತರೂ ನಿನ್ನಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಮರ್ಪಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅತೃಪ್ತ ಕಾಮ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಂಧರಾದವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಪ್ರಿಯನೇ. ಆದರೂ ಮಹಾತ್ಮರು ನಿನ್ನಿಗೆ ಪ್ರಿಯರು, ನೀನು ಅವರಿಗೂ ಪ್ರಿಯ. ನೀನು ಎಲ್ಲ ಪುರುಷಾರ್ಥಗಳ ಹಾಗೂ ಅವುಗಳ ಫಲಗಳ ರೂಪವನು. ಜ್ಞಾನಿಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ಬಯಸಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಿನ್ನ ಸಂಗವು ಅವರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯ, ಪುರುಷ-ಸ್ತ್ರೀಗಳ ಸುಖ-ದುಃಖಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವವರಿಗೆ ಅಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಮಹಿಮೆ ಕ್ರೋಧವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ ಮುನಿಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ನೀನು ಲೋಕಗಳ ಆತ್ಮ, ಆತ್ಮಪ್ರದಾತ ಎಂದು ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನ ಭ್ರೂಕುಟಿಯ ಇಂಗಿತದಿಂದ ಕಾಲಶಕ್ತಿಯ ಪ್ರಭಾವ ಬರುವಾಗ ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಿವರೂ ತಮ್ಮ ವರಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಇತರರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಬೇಕೆ? ಗದಾಗ್ರಜನೇ, ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳು ಬೋರು ಎನ್ನಬಹುದು, ಆದರೆ ನೀನು ಬಾಣದ ಶಬ್ದದಿಂದ ರಾಜರನ್ನು ಓಡಿಸಿ, ನನನ್ನು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ನಡುವೆ ಸಿಂಹನು ತನ್ನ ಪಾಲನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಕರೆದುಕೊಂಡೆ. ಅವರ ಭಯದಿಂದ ನಾನು ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿದ್ದೆ. ನಿನ್ನನ್ನು ಬಯಸಿದ ಅಮ್ಬರೀಷ, ನಹುಷ, ಗಯ ಮುಂತಾದ ರಾಜರು ತಮ್ಮ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅರಣ್ಯ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಉಳಿಯುವವರು, ಏಕೆ ನಿನ್ನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದಿಲ್ಲ? ನಿನ್ನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳ ಸುಗಂಧವನ್ನು, ಧರ್ಮಾತ್ಮರು ವರ್ಣಿಸುವ, ಜನರಿಗೆ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ನೀಡುವ ಆ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಅನುಭವಿಸಿದವರು ಬೇರೆ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಯಾಕೆ ಹುಡುಕಬೇಕು? ಭೌತಿಕ ಆಸೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಧರಾದ ಮನುಷ್ಯರು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ನಿವಾಸವಾದ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು, ಲೋಕನಾಥನಾದ ನಿನ್ನನ್ನು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಆರಾಧಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನೀನು ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಮನೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸುವವನು. ಜನ್ಮಮರಣದ ಸಂಚಾರದಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಆಶ್ರಯವಾಗಿರಲಿ. ನಿನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವವರಿಗೆ ನೀನು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಬಂದು, ಅವೈಶ್ಯತ್ಯದಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸುತ್ತೀಯೆ. ಅಚ್ಯುತನೇ, ಮಹಿಳೆಯರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನಿಂದ ಉಪದೇಶ ಪಡೆದ ಪುರುಷರು, ನಿನ್ನ ಕಥೆಗಳು ಶಿವ-ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಡಲಾಗದಿದ್ದರೆ, ಅವರ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಅವರು ಕತ್ತೆ, ಹಸು, ಕುದುರೆ, ಬೆಕ್ಕು ಅಥವಾ ದಾಸರಂತೆ ಆಗುತ್ತಾರೆ. ಮೂಢ ಮಹಿಳೆ, ನಿನ್ನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳ ಅಮೃತವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸದವಳು, ತನ್ನ ಪ್ರಿಯನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾಳೆ—ಆತನ ದೇಹ ಚರ್ಮ, ಕೂದಲು, ನಖ, ಮಾಂಸ, ಎಲುಬು, ರಕ್ತ, ಹುಳು, ಮಲ, ಶ್ಲೇಷ್ಮ, ಪಿತ್ತ, ವಾಯುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಜೀವಂತ ಶವವೇ. ಕಮಲನಯನನೇ, ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿರಲಿ. ನೀನು ಸ್ವಯಂಸಂತುಷ್ಟ, ಯಾರನ್ನೂ ಬೇರೆ ಎಂದು ನೋಡುವವನು ಅಲ್ಲ. ವಯಸ್ಸಿನಿಂದ ರಜೋಗುಣ ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ ನೀನು ನನ್ನತ್ತ ಕಣ್ಮೆಟ್ಟಿದರೆ, ಅದೇ ನಿನಗೆ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಪರಮ ಕೃಪೆ. ಮಧುಸೂದನನೇ, ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳು ಸುಳ್ಳು ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಯುವತಿಯ ಪ್ರೀತಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ತಾಯಿಯ ಮೇಲಿರುತ್ತದೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬೇರೆ ಯಾರಿಗಾದರೂ. ಪತಿ ಹೊಂದಿದ ಹೆಣ್ಣಿಗೂ, ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಹೊಸದನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಜ್ಞಾನಿಯು ಇಂತಹ ನಿಷ್ಠೆಯಿಲ್ಲದ ಹೆಣ್ನನ್ನು ಇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು; ಇದ್ದರೆ ಎರಡೂ ಕಡೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೀಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: “ಓ ಸತಿ, ರಾಜಕುಮಾರಿಯೆ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಮಾತುಗಳಿಂದ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದೆ, ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ತಿಳಿಯಲು. ನೀನು ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲವೂ ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಸತ್ಯವೇ. ಓ ಸುಂದರಿಯೆ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ನಿಷ್ಠವಾಗಿದ್ದರೆ, ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲ ಆಸೆಗಳೂ ಸದಾ ಪೂರೈಸಲ್ಪಡುವುದೇ, ಶುಭದಾಯಿನಿಯೆ. ಪಾಪರಹಿತೆಯೆ, ನಿನ್ನ ಪತಿಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರೇಮವು ಸಾಬೀತಾಗಿದೆ. ನನ್ನ ಮಾತುಗಳಿಂದ ನೀನು ಕಳೆಯಾದರೂ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ನನ್ನಿಂದ ದೂರವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಯಾವವರು ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು, ವ್ರತದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಇಚ್ಛೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ನನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ, ನನ್ನನ್ನು ಮೋಕ್ಷದಾತ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಯಾವವರು ನನ್ನನ್ನು, ಮೋಕ್ಷರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದು, ಇನ್ನೂ ಐಶ್ವರ್ಯ ಅಥವಾ ಪತಿಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ದುರ್ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳು. ಅವರು ನರಕದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಸಹ, ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯವರ್ಗದ ಆಸೆಯಿಂದ ನರಕವೂ ಸುಖಕರವಾಗಿದೆ. ಗೃಹಲಕ್ಷ್ಮಿಯೆ, ಶುಭದಾಯಕವಾಗಿರುವಂತೆ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಅನುಸರಿಸಿದ್ದೆ, ಇದು ಅಪರೂಪ ಮತ್ತು ಜನ್ಮದಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸುವದು. ಸ್ತ್ರೀಯರು ತೃಪ್ತಿಗೊಳ್ಳಲು ಕಷ್ಟ, ಅವರ ಆಸೆಗಳು ತುಂಬಾ, ಅವರು ವಂಚನೆಗೂ ಒಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅಹಂಕಾರಿಣಿಯೆ, ಯಾವ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ನಿನ್ನಂತ ಪತಿವ್ರತೆಯನ್ನಾನು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ವಿವಾಹದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದ ರಾಜರನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸದೆ, ನನ್ನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಗುಪ್ತವಾಗಿ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದೆ. ನಿನ್ನ ಸಹೋದರನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸೋತು, ಜೂಜಿನ ವೇಳೆ ಹತ್ಯೆಯಾದಾಗ, ಆ ಅನರ್ಹ ದುಃಖವನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡೆ, ನನ್ನಿಂದ ಬೇರ್ಪಡುವ ಭಯದಿಂದ ಏನು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಗೆದ್ದೆ. ನನ್ನನ್ನು ಪಡೆಯಲು ನೀನು ಸಂದೇಶವನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದಾಗ, ನಾನು ಈ ಅನರ್ಹ ದೇಹವನ್ನು ತೊರೆಯಬಹುದು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದಾಗ, ನೀನು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಳಾಗಿ ಉಳಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಸಹ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತೇವೆ.” ಇಂತಿ, ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿ ರುಕ್ಮಿಣಿಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ, ತನ್ನ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಆಕೆಯನ್ನು ಆನಂದಪಡಿಸಿದನು. ಅವನು ಮಾನವಗಳಂತೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ, ಪರಿಪೂರ್ಣನಾದ ಹರಿಯು ಲೋಕಗುರುವಾಗಿ, ಗೃಹಸ್ಥಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸುವವನಂತೆ ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅನಂತರ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪತ್ನಿಗೂ ಹತ್ತು ಹತ್ತು ಪುತ್ರರು ಜನಿಸಿದರು. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಂದೆಯ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾನರಾಗಿದ್ದರು, ಮತ್ತು ಒಬ್ಬ ಒಂಬತ್ತನೆಯ ಪುತ್ರನೂ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೂ ಹುಟ್ಟಿದನು. ಅಚ್ಯುತನು ಯಾವಾಗಲೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವಂತೆ ಪ್ರತೀತಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದನು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪತ್ನಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಇದ್ದನು. ಆ ರಾಜಕುಮಾರಿಯರು ಅವನನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯನೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರು, ಆದರೆ ಅವನ ಯಥಾರ್ಥ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಕೂಸು ಹಸಿರು ಕಮಲದಂತೆ ಮುಖ, ದೀರ್ಘ ಭುಜಗಳು, ದೀರ್ಘ ನೇತ್ರಗಳು, ಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣ ದೃಷ್ಟಿ, ಸಿಹಿ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಭಗವಂತನು ಆ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದನು. ಅವರ ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದಲೇ ಪುರುಷರನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಅವರು, ಕೃಷ್ಣನ ಮಹಿಮೆಯ ಮುಂದೆ ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಗುತ್ತಾ ನೀಡಿದ ದೃಷ್ಟಿ, ಅಂತರಂಗವನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಇಂಗಿತಗಳು, ಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣವಾದ ಭಾವವನ್ನು ಭ್ರೂಕುಟಿಯಿಂದ ಸೂಚಿಸುವ ಮಾತುಗಳಿಂದ, ಆ ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರ ಪತ್ನಿಯರು ಮನಸ್ಸನ್ನು ವಶಪಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ಕಾಮದ ಬಾಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಕರ್ಷಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ಅವನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಕದಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿಯನ್ನೇ ಪತಿಯಾಗಿ ಪಡೆದ ಆ ಮಹಿಳೆಯರು—ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳಿಗೂ ತಿಳಿಯಲಾಗದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹೊಂದಿದವರು—ಅವನ ನಗುವಿಗೆ, ದೃಷ್ಟಿಗೆ, ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕೆ, ಆಲಿಂಗನಕ್ಕೆ ನಿರಂತರ ಆಸೆಯಿಂದ, ಹರ್ಷದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸೇವಿಸಿದರು. ನೂರಾರು ದಾಸಿಯರು ಭಗವಂತನಿಗೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು—ಸ್ವಾಗತ, ಆಸನ, ಪಾದಪ್ರಕ್ಷಾಳನ, ತಾಂಬೂಲ, ವಿಶ್ರಾಂತಿ, ಚಮರ, ಸುಗಂಧಮಾಲೆ, ಕೂದಲು ಅಲಂಕರಣ, ಹಾಸಿಗೆ ಸಿದ್ಧತೆ, ಸ್ನಾನ, ಇತ್ಯಾದಿ ಸೇವೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದರು. ಕೃಷ್ಣನ ಪತ್ನಿಯರಲ್ಲಿ, ಹತ್ತು ಪುತ್ರರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಪ್ರಮುಖರಾಗಿದ್ದವರು ಎಂಟು ರಾಣಿಯರು. ಈಗ ನಾನು ಅವರ ಪುತ್ರರನ್ನು ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಹೆಸರಿಸುತ್ತೇನೆ.