ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ವಿದರ್ಭದ ರಾಜಕುಮಾರಿಯೇ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಈ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡೆ — ಗುಣಗಳಿಲ್ಲದವನನ್ನು, ಯಾತ್ರಿಕ ಸನ್ನ್ಯಾಸಿಗಳು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಹೊಗಳುವವನನ್ನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ನಿನಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಶೂರ ಕ್ಷತ್ರಿಯನೊಂದಿಗೆ ನೀನು ಸಂಯೋಗಿಸು; ಅವನಿಂದಲೇ ನಿನಗೆ ಇಹಲೋಕದಲ್ಲೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲೂ ನಿಜವಾದ ಶುಭಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಶಿಶುಪಾಲ, ಶಾಲ್ವ, ಜರಾಸಂಧ, ದಂತವಕ್ರ ಮತ್ತು ಇತರ ರಾಜರು, ಒ ಸ್ಲೇಂಡರ್-ಥೈಡ್, ನನ್ನಿಗೆ ಶತ್ರುಗಳು; ನಿನ್ನ ಅಣ್ಣ ರುಕ್ಮಿಯೂ ಅವರ ಪೈಕಿ ಒಬ್ಬನು. ಒಳ್ಳೆಯವಳೇ, ನಾನಿನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ತಂದದ್ದು ಆ ರಾಜರ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಲು, ಅವರ ಬಲದ ಮದದಿಂದ ಮೂಡಿದ ಘಮಂಡವನ್ನು ದಮನಿಸಲು ಮತ್ತು ಧರ್ಮಾತ್ಮರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ. ನಿಜವಾಗಿ, ನಾನು ನಿರ್ಲಿಪ್ತನು; ಪತ್ನಿ, ಮಕ್ಕಳು ಅಥವಾ ಇಂದ್ರಿಯ ಸುಖವನ್ನು ನಾನು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ; ನಾನು ಸ್ವಯಂ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನನ್ನ ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮವು ಬೆಳಕಿಲ್ಲದ ಯಜ್ಞದಂತೆ. ಶುಕದೇವರು ಹೇಳಿದರು: ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಭಗವಂತನು ನಿಂತನು; ಆತನು ಅವಳನ್ನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯೆಯೆಂದು, ತನ್ನಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಲಾಗದವಳೆಂದು ಕಂಡನು ಮತ್ತು ಅವಳ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸಿದನು. ಈ ರೀತಿ ತ್ರಿಲೋಕಾಧಿಪತಿ ದುರ್ಬೋಧನವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು, ಅವಳ ಪ್ರಿಯತಮನಿಂದ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕೇಳಿದ ರಾಣಿ ಭಯದಿಂದ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕಂಪನದಿಂದ, ಆಳವಾದ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದಳು. ಅವಳ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಕಾಲು, ಕೆಂಪು ನೇಲಿನ ಕಿರಣದಿಂದ ಹೊಳಪಾಗಿದ್ದಿತು; ಆಕೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ರೇಖೆಗಳನ್ನು ಎಳೆದಳು; ಕಜಲ್‌ನಿಂದ ಕಪ್ಪಾಗಿದ್ದ ಕಣ್ಣೀರು ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಹರಿಯಿತು; ಕೇಶರದಿಂದ ಲಿಪ್ತವಾದ ಅವಳ ವಕ್ಷಸ್ಥಲ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ನೆನೆದಿತು; ಅವಳು ತಲೆಬಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಂತಳು; ಆಳವಾದ ದುಃಖದಿಂದ ಅವಳ ಸ್ವರ ಕಂಬನಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅನಿರ್ವಹಣೀಯವಾದ ದುಃಖ, ಭಯ ಮತ್ತು ವ್ಯಥೆಯಿಂದ ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ನಾಶವಾಗಿತ್ತು; ಅವಳ ಕೈಯಿಂದ ಕಂಗಣವು ಜಾರಿತು; ಹತ್ತಿರವಿದ್ದ ವಾಳಿಗೆಯೂ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿತು; ಅವಳ ದೇಹ, ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲಗೊಂಡು, ಪವನದ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ ಬಾಳೆಮರ ಬಿದ್ದುಹೋಗುವಂತೆ, ತಕ್ಷಣವೇ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದುಹೋದಳು; ಅವಳ ಕೂದಲು ಚದುರಿತು. ಇದನ್ನು ಕಂಡ ಕೃಷ್ಣನು, ಪ್ರಿಯೆಯ ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗಿ, ಅವಳ ಆಳವಾದ ಪ್ರೀತಿ ಅರಿಯದೆ, ಕರುಣೆಗೆ ಒಳಗಾದನು. ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಇಳಿದು, ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳ ಭಗವಂತನು ಅವಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಅವಳ ಕೂದಲನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ತನ್ನ ಕಮಲದ ಹಸ್ತದಿಂದ ಮುಖವನ್ನು ಒರೆದು, ಕಣ್ಣೀರು ತೊಳೆದು, ದುಃಖದಿಂದ ನೆನೆದ ವಕ್ಷಸ್ಥಲವನ್ನು ಒರೆದು, ಅವಳನ್ನು ತನ್ನ ಭುಜಗಳಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡನು; ಅವಳು ಅವನಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ಭಕ್ತಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಭಗವಂತನು, ಸಂತೈಸುವ ವಿಧಾನವನ್ನು ಬಲ್ಲವನು, ಆ ದುಃಖಿತೆಯನ್ನು ದಯೆಯಿಂದ ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದನು; ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಅವಳಿಗೆ ಈ ರೀತಿ ದುಃಖ ಅನುಭವಿಸುವ ಅರ್ಹತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಧರ್ಮಾತ್ಮರ ಆಶ್ರಯವಾದ ಭಗವಂತನು ಅವಳನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಿದನು. ಆನಂತರ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದರು: ವಿದರ್ಭದ ರಾಜಕುಮಾರಿಯೇ, ನೀನು ಕೋಪಗೊಳ್ಳಬೇಡ; ನೀನು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯುತಳೆಂಬುದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ. ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ನಾನು ಕೇವಲ ಆಟವಾಡುವಂತೆ ವರ್ತಿಸಿದ್ದೆ. ನಿನ್ನ ತುಟಿಗಳ ಕಂಪದಿಂದ, ಪ್ರೇಮದ ಉತ್ಸುಕತೆಯಿಂದ, ಬದಿಯೆಣೆಯ ಕೆಂಪಾದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ಸುಂದರವಾದ ಭ್ರೂಕುಟಿಯಿಂದ, ನೀನು ಹೇಗೆ ನೋಡುವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡಲು ನಾನು ಹೀಗೆ ವರ್ತಿಸಿದ್ದೆ. ಗೃಹಸ್ಥರಿಗೆ, ಒ ಮೃದುಸ್ವಭಾವದ ಸುಂದರಿಯೇ, ಕುಟುಂಬ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಲಾಭ ಎಂದರೆ ಪ್ರಿಯತಮೆಯೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುವ ಸಂಭಾಷಣೆ ನಡೆಸುವುದು. ಶುಕದೇವರು ಹೇಳಿದರು: ಹೀಗೆ ಭಗವಂತನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ವಿದರ್ಭದ ರಾಜಕುಮಾರಿ ರುಕ್ಮಿಣಿ ಅವನ ಮಾತುಗಳು ಕೇವಲ ಪರಿಹಾಸವಾಗಿದ್ದೆಂದು ಅರಿತು, ಪ್ರಿಯತಮನು ತೊರೆದ ಬಿಡುವನೋ ಎಂಬ ಭಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಳು. ಆಕೆ ಭಗವಂತನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ, ಸೌಮ್ಯವಾದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ಲಜ್ಜೆಯ ಮುದ್ರೆಯೊಂದಿಗೆ ಮುದ್ದಾದ ನಗೆಯನ್ನಿಟ್ಟು, ಪುರುಷ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಳು: “ಕಮಲನಯನನೇ, ನೀನು ಹೇಳಿದುದು ನಿಜವೇ ಆಗಿದೆ. ನಾನು ಅಲ್ಪಗುಣಗಳವಳಾಗಿ, ಅಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿಯೇ, ನಿನ್ನಂತಹ ಸರ್ವೈಶ್ವರ್ಯಶಾಲಿಯ, ಸ್ವಯಂ ಮಹಿಮೆಯಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತನಾದ ನಿನ್ನಿಗೆ ಹೇಗೆ ಯೋಗ್ಯಳಾಗಬಲ್ಲೆ? ಮಹಾಬಾಹುವೇ, ನೀನು ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವನಾದರೂ ಅವುಗಳಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶವಿಲ್ಲದೆ ಇರುವವನಂತೆ; ಸಾಗರವು ತನ್ನ ಮೇಲಿನ ಅಲೆಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತನಾಗದೆ ಇರುವಂತೆ. ನೀನು ಸದಾ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಪಾರಾಗಿರುವವನು; ಭಕ್ತರಿಗಾಗಿ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸುವವನು; ರಾಜರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿನ ಅಜ್ಞಾನಾಂಧಕಾರವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವವನು. ನಿನ್ನ ಪಾದಪಂಕ್ತಿಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಮುನಿಗಳು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅದು ಮಾನವರಿಗೂ, ಪಶುಗಳಿಗೂ ಗ್ರಹಿಸಲು ಅತೀವ ಕಷ್ಟ. ನಿನ್ನ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಲೋಕದ ಗ್ರಹಣೆಗೆ ಅತೀತ; ನಿನ್ನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಮಹಾತ್ಮರು ಮಾತ್ರ ನಿನ್ನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಬಲ್ಲರು. ನೀನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಿರ್ಗ್ರಹಿ, ಏಕೆಂದರೆ ನಿನ್ನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ; ಮಹಾಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳೂ ನಿನಗೆ ಸಮರ್ಪಣೆಯನ್ನೇ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅತೃಪ್ತವಾದ ಕಾಮನೆ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಅಂಧರಾಗಿರುವವರು ನಿನ್ನನ್ನು ತಿಳಿಯರು, ಪ್ರಿಯನೇ; ಆದರೆ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳೂ ನಿನಗೆ ಪ್ರಿಯರು, ನೀನು ಅವರಿಗೂ ಪ್ರಿಯನು. ನೀನು ಮಾನವಲೋಕದ ಎಲ್ಲ ಪುರುಷಾರ್ಥಗಳ ರೂಪವೂ ಫಲವೂ; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ಬಯಸಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಿನ್ನ ಸಂಗತಿ ಅವರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯ, ಮಾನವನ ಹಾಗೂ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಸುಖ-ದುಃಖಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವರಿಗೆ ಅಲ್ಲ. ಕೋಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ ಋಷಿಗಳು ನಿನ್ನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಾರೆ; ನೀನು ಲೋಕಗಳ ಆತ್ಮ, ಆತ್ಮದಾತ; ನಾನು ಹೀಗೇ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನ ಭ್ರೂಕುಟಿಯ ಸೂಚನೆಗೆ ಕಾಲಶಕ್ತಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿದಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮಾ ಮತ್ತು ಶಿವನಿಗೂ ಶುಭಫಲ ಉಳಿಯದು; ಇತರರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಬೇಕೇ? ಗದೆಯ ಅಣ್ಣನೇ, ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳು ಮೌಢ್ಯವಾಗಿದ್ದರೂ, ನೀನು ಧನುರ್ದ್ವನಿಯಿಂದ ರಾಜರನ್ನು ಓಡಿಸಿ, ನನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೆ; ಸಿಂಹವು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ನಡುವೆ ತನ್ನ ಪಾಲನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ. ಅವರ ಭಯದಿಂದ ನಾನು ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ್ದೆ. ಕಮಲನಯನನೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ಬಯಸಿ, ಅಂಬರೀಷ, ನಹುಷ, ಗಯ ಮೊದಲಾದ ರಾಜರು ತಮ್ಮ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅರಣ್ಯ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ಆದರೂ ಇಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವವರು ನಿನ್ನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದೇಕೆ ಇಲ್ಲ? ಧರ್ಮಾತ್ಮರು ವರ್ಣಿಸುವ, ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಕೊಡುವ ನಿನ್ನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳ ಪರಿಮಳವನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಘ್ರಾಣಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಮತ್ತೇನು ಆಶ್ರಯ ಬೇಕು? ಪ್ರಪಂಚದ ಸುಖಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಂಧರಾದ ಮನುಷ್ಯರು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ನಿವಾಸವಾದ, ಗುಣಗಳ ನಿಧಿಯಾದ ನಿನ್ನನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು, ಲೋಕಗಳ ಪ್ರಭುವನ್ನು, ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದ್ದೇನೆ; ನೀನು ಇಹಲೋಕ-ಪರಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವವನು. ಪುನರ್ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುವಾಗ ನಿನ್ನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳು ನನಗೆ ಏಕಮಾತ್ರ ಆಶ್ರಯವಾಗಲಿ; ನಿನ್ನನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸುವವರಿಗೆ ನೀನು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಬಂದು, ಅಸತ್ಯದಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸುತ್ತೀಯೆ. ಅಚ್ಯುತಾ, ಸ್ತ್ರೀಯರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ನಿನ್ನಿಂದ ಪ್ರೇರಿತ ಪುರುಷರು ಕತ್ತೆ, ಹಸು, ಕುದುರೆ, ಬೆಕ್ಕು, ದಾಸ ಎಂಬಂತೆ; ಶಿವ-ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಡಲಾಗುವ ನಿನ್ನ ಕಥೆಗಳು ಅವರ ಕಿವಿಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲವೆಂದರೆ, ಅವರ ಜೀವಿತಕ್ಕೆ ಏನು ಅರ್ಥ? ಮೂಢೆಯಾದ ಸ್ತ್ರೀ, ನಿನ್ನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳ ಅಮೃತ ಪರಿಮಳವನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾಳೆ — ಅವನ ದೇಹ ಚರ್ಮ, ಕೂದಲು, ನಖ, ಮಾಂಸ, ಎಲುಬು, ರಕ್ತ, ಹುಳು, ಮಲ, ಶ್ಲೇಷ್ಮ, ಪಿತ್ತ, ವಾತದಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಜೀವಂತ ಶವ. ಕಮಲಪಾತ್ರನೇ, ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಇರಲಿ; ನೀನು ಸ್ವಯಂ ತೃಪ್ತನು, ಯಾರನ್ನೂ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ನೋಡದೆ ಇರುವವನು. ವಯಸ್ಸಿನಿಂದ ರಾಜೋಗುಣ ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕರುಣೆಯಿಂದ ನೋಡುವೆಯಾದರೆ, ಅದು ನಮಗೆ ಪರಮ ದಯೆಯಾಗಿದೆ. ಮಧುಸೂದನ, ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳು ಸುಳ್ಳೆಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಕನ್ಯೆಯ ಪ್ರೀತಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ತಾಯಿಗೆ, ಅಪರೂಪವಾಗಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ. ವೇಶ್ಯಾವೃತ್ತಿಯ ವಿವಾಹಿತೆಯೂ ಹೊಸ ಪ್ರಿಯತನ ಕಡೆಗೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಿರುಗಿಸುತ್ತಾಳೆ; ಜ್ಞಾನಿಯು ಇಂತಹ ನಿಷ್ಠೆಯಿಲ್ಲದ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಕಾಯಬಾರದು; ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವನು ಎರಡೂ ಕಡೆಯನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: ಪವಿತ್ರಳಾದ ರಾಜಕುಮಾರಿಯೇ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಿಳಿಯಲು, ಇಂತಹ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡಿದ್ದೆ. ನೀನು ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲವೂ, ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೆ, ನಿಜವೇ ಆಗಿದೆ. ಸುಂದರಿಯೇ, ಯಾವ ಕಾಮನೆಗಳು ನಿನಗೆ ಇದ್ದರೂ, ನೀನು ನನಗೆ ಏಕಭಕ್ತಿಯುಳಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವು ಎಲ್ಲವೂ ಸದಾ ಪೂರಣವಾಗುತ್ತವೆ. ನಿಷ್ಪಾಪಳೇ, ಪತಿಯುಟ್ಟ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಠೆ ನೀನಿಂದ ಸಾಬೀತಾಗಿದೆ. ನನ್ನ ಮಾತುಗಳಿಂದ ನೀನು ವ್ಯಾಕುಲಳಾದಾಗಲೂ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ನನಗಿಂತ ಬೇರೆಡೆ ತಿರುಗಲಿಲ್ಲ. ಯಾರು ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು, ವ್ರತಗಳೊಂದಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೋ, ಆದರೆ ಕಾಮನೆಗಳಿಗೆ ಬಂಧಿತರಾಗಿರುತ್ತಾರೋ, ಅವರನ್ನು ನನ್ನ ಮಾಯೆ ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ; ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಮೋಕ್ಷದಾತ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಯಾರು ನನ್ನನ್ನು, ಮೋಕ್ಷರೂಪೀಶ್ವರನನ್ನು ಪಡೆದು, ಇನ್ನೂ ಭೌತಿಕ ಐಶ್ವರ್ಯ, ಪತಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ದುರ್ಭಾಗ್ಯವಂತರು; ಅವರಿಗಂತೂ ನರಕವೂ ಸುಖಕರವಾಗುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ತಮ್ಮವರಲ್ಲಿ ಬಂಧನವೇ ಅವರ ಸಂತೋಷ. ಗೃಹಲಕ್ಷ್ಮಿಯೇ, ನೀನು ಪುನಃ ಪುನಃ ನನ್ನ ಅನುಕೂಲವಾಗಿ ವರ್ತಿಸಿದ್ದೆ; ಇದು ಅಪರೂಪ ಮತ್ತು ಜನ್ಮದಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸುವುದು; ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ, ಕಷ್ಟಪಡುವ, ತೃಪ್ತಿಗೊಳ್ಳದ, ದುರಾಸೆಯುಳ್ಳವರಿಗೂ ಇದು ಸಾಧ್ಯವಲ್ಲ. ಅಹಂಕಾರಿಣಿಯೇ, ಯಾವುದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ನಿನ್ನಂತೆ ಪತಿವ್ರತೆಯಾದ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ನಾನು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ; ನಿನ್ನ ವಿವಾಹದ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೇ ಬಂದಿದ್ದ ರಾಜರನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ, ನನ್ನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಗುಪ್ತವಾಗಿ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಕಳಿಸಿದ್ದೆ.” ಹೀಗೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರುಕ್ಮಿಣಿಯರ ನಡುವೆ ಪ್ರೀತಿ, ಪರಿಹಾಸ, ನಿಷ್ಠೆ ಮತ್ತು ಪರಸ್ಪರ ಭಾವಪೂರ್ಣ ಸಂಭಾಷಣೆಯು ನಡೆದಿತು.