ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ವಿಶ್ವವನ್ನು ಲೀಲೆಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಪೋಷಿಸಿ, ನಾಶಮಾಡುವ ಪರಮಾತ್ಮನು, ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳಾದ ಯದುವಂಶದಲ್ಲಿ, ಗೋಮಾತೆಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಅವತರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಸುಂದರವಾದ ಒಳಗೃಹದಲ್ಲಿ, ಹಾರುವ ಮುತ್ತಿನ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಒಂದು ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ, ರತ್ನಮಯ ದೀಪಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಸುಂದರವಾದ ಛತ್ರದಿಂದ ಆ ಅಂಗಳವು ಭಾಸ್ವರವಾಗಿತ್ತು. ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂಗಳ ಹಾರಗಳು, ನವಪुष್ಪಗಳು, ಗೂಡಿರುವ ಮಧುಮಕ್ಕಳ ಹೂಂಕರದಿಂದ ಆ ಗೃಹವು ತುಂಬಿತ್ತು. ಜಾಲರ ಕಿಟಕಿಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧ ಚಂದ್ರಪ್ರಕಾಶ ಒಳಗೆ ಹರಿದು ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಪಾರಿಜಾತ ವನದ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಹೊತ್ತ ಮೃದುವಾದ ಗಾಳಿಯು ಆ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಹರಿದು, ಅಗರುವಿನ ಧೂಪದ ಪರಿಮಳವು ಜಾಲರ ಕಿಟಕಿಗಳಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹರಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ, ಹಾಲಿನ ನುರಿತಂತೆ ಧೂಪವಾದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ, ಲೋಕಪತಿಯಾದ ಭಗವಂತನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕುಳಿತಿದ್ದನು. ಅವನ ಪತ್ನಿಯಾದ ದೇವಿ, ತನ್ನ ಸಂಗಾತಿಯಿಂದ ರತ್ನಮಯ ಹ್ಯಾಂಡಲ್‌ನ ಯಕ್ಷಪುಚ್ಛವನ್ನೆತ್ತಿಕೊಂಡು, ಭಗವಂತನಿಗೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ನಡೆದುಕೊಂಡಾಗ, ರತ್ನದ ಗಜ್ಜೆಗಳು ಮೃದುವಾಗಿ ಘಂಟಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವಳ ಕೈಗಳು ಉಂಗುರ, ಬಂಗಡಿ ಹಾಗೂ ಯಕ್ಷಪುಚ್ಛದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಅವಳ ಉಡುಪುಮೇಲೆ ಅಡಗಿರುವ ಸೀನದ ಗಂಧದಿಂದ ಹಾರದ ಮೇಲೆ ಕೆಂಪು ರೇಖೆ ಮೂಡಿತ್ತು; ಅಮೂಲ್ಯ ಕಂಬಳಿಯು ಅವಳ ಕಟಿಯನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿತ್ತು. ಅವಳು ಅಚ್ಯುತನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನಳಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅಂತಹ ಸುಂದರ್ಯ ಹಾಗೂ ಐಶ್ವರ್ಯ ರೂಪಿಣಿಯಾದ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ, ತನ್ನಂತೆಯೇ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದ ಅವಳು ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನೂ ಆಶ್ರಯಿಸದವಳಾಗಿದ್ದಾಳೆಂಬುದನ್ನು ಅರಿತ ಹರಿಯು, ತನ್ನ ಕುಂತಲಗಳು, ಕಿವಿಬಾಲೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಹಾರದೊಂದಿಗೆ, ಅಮೃತಸ್ಮಿತದೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದನು ಮತ್ತು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು: "ರಾಜಕುಮಾರಿಯೇ, ಲೋಕಪಾಲಕರಾದ ಮಹಾರಾಜರು, ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳೂ, ಐಶ್ವರ್ಯವಂತರೂ, ಸುಂದರರೂ, ದಾನಿಗಳೂ, ಬಲವಂತರೂ, ನಿನ್ನನ್ನು ವರಿಸಲು ಬಯಸಿದರು. ಅವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಿರಾಕರಿಸಿ, ಶಿಶುಪಾಲಾದಿ ಅಹಂಕಾರಿಗಳನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ, ನೀನು ತಮ್ಮ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ತಂದೆಯ ಮೂಲಕ ನನಗೆ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟೆ. ನೀನು ನಿನ್ನ ಸಮಾನರನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಸುಂದರಭ್ರುವಳೇ, ರಾಜರುಗಳ ಭಯದಿಂದ ನೀನು ಮಹಾಸಮುದ್ರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದೆ. ಬಲವಂತರನ್ನು ಶತ್ರುಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ರಾಜಾಸನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದೆ. ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲದ ಪುರುಷರನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ಸದಾ ದೀನರಾಗಿದ್ದೇವೆ, ದೀನರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಿಯರಾಗಿದ್ದೇವೆ; ಅದರಿಂದ, ಸುಂದರಕಟಿಯವಳೇ, ಶ್ರೀಮಂತ ಮಹಿಳೆಯರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಆರಿಸದು. ವಿವಾಹವೂ ಸ್ನೇಹವೂ ಸಮಾನ ಐಶ್ವರ್ಯ, ವಂಶ, ಬಲ, ರೂಪ ಮತ್ತು ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವವರ ನಡುವೆ ಮಾತ್ರ ಯೋಗ್ಯ; ಅತ್ಯುನ್ನತ ಮತ್ತು ಅತಿ ಕುಡಿದವರ ನಡುವೆ ಅಲ್ಲ. ವಿದರ್ಭರಾಜಕುಮಾರಿಯೇ, ಇದನ್ನು ಅರಿಯದೆ ನೀನು ಗುಣರಹಿತನಾದ ನನ್ನನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡೆ, ಯಾತ್ರಿಕರು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಹೊಗಳುವವನನ್ನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ನೀನು ನಿನ್ನ ಸಮಾನನಾದ ಕ್ಷತ್ರಿಯ ವೀರನ ಜೊತೆ ಏಕೀಭವಿಸು; ಅವನಿಂದಲೇ ನಿನಗೆ ಇಹಲೋಕ ಮತ್ತು ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ಶುಭಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಶಿಶುಪಾಲ, ಶಲ್ವ, ಜರಾಸಂಧ, ದಂತವಕ್ರ ಮತ್ತು ಇತರ ರಾಜರು, ಸುಂದರಜಘನಿಯವಳೇ, ನನಗೆ ಶತ್ರುಗಳು; ನಿನ್ನ ಅಣ್ಣ ರುಕ್ಮಿಯೂ ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬನು. ಒಳ್ಳೆಯವಳೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ತಂದದ್ದು ಆ ರಾಜರ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಲು, ಅವರ ಬಲದ ಮದವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ಮತ್ತು ಧರ್ಮಾತ್ಮರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ. ನಿಜವಾಗಿ, ನಾನು ನಿರಪೇಕ್ಷಿ; ಪತ್ನಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಸುಖವನ್ನು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಸ್ವಯಂಸಂತೃಪ್ತನು; ನನ್ನ ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮವು ಬೆಳಕು ಇಲ್ಲದ ಹೋಮದಂತೆ. ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಮಾತಾಡಿದ ಭಗವಂತನು, ಅವಳನ್ನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯೆಯೆಂದು, ತನ್ನಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಲಾರದವಳೆಂದು ನೋಡಿ, ಅವಳ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸಿದನು. ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಭಗವಂತನಿಂದ ಈ ರೀತಿ ಕಠಿಣವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು, ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮನಿಂದ ಎಂದೂ ಕೇಳದ ರಾಣಿ, ಭಯದಿಂದ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನಡುಗುತ್ತಾ, ಆಳವಾದ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ಅಶ್ರು ಹರಿಯುತ್ತಾ, ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದಳು. ಅವಳ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಕಾಲು, ಕೆಂಪು ನೇಲಿನ ಹೊಳಪಿನಿಂದ ಉಜ್ವಲವಾಗಿತ್ತು; ಆ ಕಾಲಿನಿಂದ ನೆಲವನ್ನು ರೇಖೆ ಎಳೆದಳು. ಕಾಜಲಿನಿಂದ ಕಪ್ಪಾಗಿದ್ದ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅಶ್ರು ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು; ಸೀನದಿಂದ ಲೇಪಿತವಾಗಿದ್ದ ಅವಳ ವಕ್ಷಸ್ಥಲಗಳು ಅಶ್ರುವಿನಿಂದ ನೆನೆದವು. ಅವಳು ತಲೆ ಬಾಗಿಸಿ, ಆಳವಾದ ದುಃಖದಿಂದ ಗಲಗೊಂಡು, ಗಂಭೀರವಾದ ದುಃಖದಿಂದ ಕಂಠವು ಬಿಗಿದು, ಮಾತಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ನಿಂತಳು. ಅಸಹ್ಯವಾದ ದುಃಖ, ಭಯ, ವಿಷಾದದಿಂದ ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ನಾಶವಾಗಿತ್ತು; ಕೈಯಿಂದ ಬಂಗಡಿ ಜಾರಿ ಬಿದ್ದಿತು, ಯಕ್ಷಪುಚ್ಛ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿತು. ದೇಹ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಗಲಿಬಿಲಿಯಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಅವಳು ತಕ್ಷಣವೇ ಬಿರುಗಾಳಿಯಿಂದ ಬಿದ್ದ ಬಾಳೆಮರದಂತೆ, ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು, ಕೂದಲು ಚದುರಿತು. ಇದನ್ನು ಕಂಡ ಕೃಷ್ಣನು, ಪ್ರಿಯೆಯ ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗಿ, ಅವಳ ಆಳವಾದ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಕರುಣೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದನು. ತಕ್ಷಣ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಇಳಿದು, ನಾಲ್ಕು ಭುಜಗಳ ಭಗವಂತನು ಅವಳನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಅವಳ ಕೂದಲನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿ, ತನ್ನ ಪಾದ್ಮಸಮ ಹಸ್ತದಿಂದ ಅವಳ ಮುಖವನ್ನು ಒರೆದು, ಅಶ್ರುಗಳನ್ನು ತೊಳೆದನು. ಅವಳ ಕಣ್ಣಿನ ಅಶ್ರುಗಳನ್ನು, ದುಃಖದಿಂದ ನೆನೆದ ವಕ್ಷಸ್ಥಲವನ್ನು ಒರೆದು, ಅವಳನ್ನು ತನ್ನ ಭುಜದಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡನು; ಅವಳು ಅವನೊಬ್ಬನಿಗೇ ಸಮರ್ಪಿತಳಾಗಿದ್ದಳು. ಸಮಾಧಾನ ನೀಡುವಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಿರುವ ಭಗವಂತನು, ಹಿಂಸಿತಳಾದ ಆ ರಾಣಿಯನ್ನು ಕರುಣೆಯಿಂದ ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದನು. ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಲೀಲೆಯಿಂದ ಗಲಿಬಿಲಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವಳು ಅಂಥ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯಳಲ್ಲ; ಧರ್ಮಾತ್ಮರ ಆಶ್ರಯವಾದ ಭಗವಂತನು ಅವಳನ್ನು ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡಿದನು. ಆನಂತರ ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು: "ವಿದರ್ಭರಾಜಕುಮಾರಿಯೇ, ಕೋಪಗೊಳ್ಳಬೇಡ. ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ. ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳು ಕೇಳಬೇಕೆಂಬ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಹೀಗೆ ವರ್ತಿಸಿದೆ, ಸುಂದರಿಯೇ. ನಿನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ, ಪ್ರೇಮಭಾವದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿರುವ ತುಟಿಗಳಿಂದ, ಕೆಂಪಾಗಿರುವ ಕಣ್ಮುಚ್ಚುಗಳ ಚಿತ್ತದಿಂದ, ಸುಂದರವಾದ ಭ್ರುಕೋಟಿಯಿಂದ ನಿನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡುವ ಆಸೆಯಿಂದ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದೆ. ಗೃಹಸ್ಥರಿಗೆ, ಕೋಮಲವಾದ ಸುಂದರಿಯೇ, ಪ್ರಿಯಜನೆ ಜೊತೆ ಲೀಲಾಮಯವಾದ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿರುವುದೇ ಗೃಹಜೀವನದ ಪರಮ ಲಾಭ. ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಭಗವಂತನು ಸಮಾಧಾನ ನೀಡಿದ ಮೇಲೆ, ರಾಜನೇ, ರುಕ್ಮಿಣಿ ಅವನ ಮಾತುಗಳು ಲೀಲೆಯಿಂದ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ ಎಂದು ಅರಿತು, ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮನು ತೊರೆದುವೋ ಎಂಬ ಭಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಳು. ಅವಳು ಭಗವಂತನ ಮುಖವನ್ನು ಕೃಪಾದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ಲಜ್ಜೆಯ ನಗುವಿನಿಂದ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ, ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು: "ಕಮಲನಯನನೇ, ನೀನು ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು ನಿಜ. ನಾನು ಅಲ್ಪಗುಣವಂತಳೂ, ಅಜ್ಞಾನಿನಿಯೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನಂತಹ ಪರಮೈಶ್ವರ್ಯಶಾಲಿಯು, ತನ್ನ ಮಹಿಮೆಯಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತನಾಗಿರುವವನಿಗೆ ನಾನು ಹೇಗೆ ಯೋಗ್ಯ ಸಂಗಾತಿಯಾಗಬಹುದು? ಮಹಾಬಾಹುವೇ, ನೀನು ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನೆಲೆಸಿರುವವನಾದರೂ, ಅವುಗಳಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿತರಾಗಿರುವವನಲ್ಲ. ಸಾಗರವು ಅಲೆಗಳ ಕೆಳಗೆ ಇರುವಂತೆ, ನೀನು ಸದಾ ಇಂದ್ರಿಯಾತೀತನು. ಭಕ್ತರಿಗಾಗಿ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳುವ ನೀನು, ರಾಜರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿರುವ ಅಜ್ಞಾನಾಂಧಕಾರವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತೀ. ಮುನಿಗಳು ಅನುಭವಿಸುವ ನಿನ್ನ ಪಾದಸೇವೆಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು, ಮಾನವರು ಅಥವಾ ಮೃಗಗಳು ಗ್ರಹಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ನಿನ್ನ ಲೀಲೆಗಳು ಲೋಕದ ಬುದ್ಧಿಗೆ ಅತೀತ. ನಿನ್ನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವರು ಮಾತ್ರ ನಿನ್ನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಬಲ್ಲರು. ನೀನು ನಿಜಕ್ಕೂ ನಿರ್ಗುಣನು, ಏಕೆಂದರೆ ನಿನ್ನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳೂ ನಿನಗೆ ನಮನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅಪಾರವಾದ ಆಸೆ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯದಲ್ಲಿ ಕುರುಡರಾದವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಅರಿಯಲಾರರು. ಆದರೂ, ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳು ನಿನಗೆ ಪ್ರಿಯರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ನೀನು ಅವರಿಗೂ ಪ್ರಿಯ. ನೀನು ಮಾನವಲೋಕದ ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳ ಮತ್ತು ಅವರ ಫಲಗಳ ಸ್ವರೂಪ. ಜ್ಞಾನಿಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ಬಯಸಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಭಗವಂತನೇ, ನಿನ್ನ ಸಂಗವು ಅವರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯ, ಪುರುಷ-ಸ್ತ್ರೀಯರ ಸುಖದುಃಖಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾದವರಿಗೆ ಅಲ್ಲ. ಕ್ರೋಧವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ ಮುನಿಗಳು ನಿನ್ನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಾರೆ. ನೀನು ಲೋಕಗಳ ಆತ್ಮರೂಪ, ಆತ್ಮದಾತ ಎಂದು ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನ ಭ್ರೂಕುಟಿಯಿಂದ ಕಾಲರೂಪದ ಸಂಕೇತವಾದಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮಾ, ಶಿವನಿಗೂ ವರಗಳು ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಇತರರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಬೇಕೆ? ಗದಾಗ್ರಜನೇ, ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳು ನಿರರ್ಥಕವಾಗಿರಬಹುದು; ಆದರೆ ಬಿಲ್ಲಿನ ಘನಘನದಿಂದ ನೀನು ರಾಜರನ್ನು ಓಡಿಸಿ, ಸಿಂಹನು ತನ್ನ ಪಾಲನ್ನು ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ನನ್ನನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ಅವರ ಭಯದಿಂದ ನಾನು ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದೆ. ನಿನ್ನನ್ನು ಬಯಸಿದ ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠರಾದ ಅಂಬರೀಷ, ನಹುಷ, ಗಯ ಇವರು ತಮ್ಮ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅರಣ್ಯ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಇಂದಿಗೂ ಇಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿರುವವರು, ಏಕೆ ನಿನ್ನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದಿಲ್ಲ?" ಹೀಗೆ, ರುಕ್ಮಿಣಿಯು ಭಗವಂತನಿಗೆ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿ, ಭಕ್ತಿ, ಮತ್ತು ಪರಮಾರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದಳು.