ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಹರಿ, ಭೂಮಿಯಿಂದ ಜನಿಸಿದ ನರಕಾಸುರನಿಂದ ಮುಕ್ತಿಗೊಂಡಿದ್ದ ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ರಾಜಕುಮಾರಿಯರನ್ನು ಕಂಡನು. ಈ ರಾಜಕುಮಾರಿಯರನ್ನು ನರಕಾಸುರನು ಇತರ ರಾಜರಿಂದ ಅಪಹರಿಸಿದ್ದನು; ಹರಿ ಅವರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದ್ದನು. ಆ ಮಹಾಪುರುಷನು ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ಅಚಂಭಿತರಾಗಿದ್ದು, ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ತಮ್ಮ ಪಾಲುಗಾದ ಪತಿಯೆಂದು ಬಯಸಿದರು; ವಿಧಿಯೇ ಅವರನ್ನು ಅವನ ಬಳಿಗೆ ತಂದಂತಾಯಿತು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ: "ಈಯನೇ ನನ್ನ ಪತಿಯಾಗಲಿ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಇದನ್ನು ಅನುಮೋದಿಸಲಿ," ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು. ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದರು. ಕೃಷ್ಣನು ಅವರನ್ನು ಶುಭ್ರವಾದ ವಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ಅವರ ಸೇವಕರು, ಅಪಾರ ಧನವಸ್ತುಗಳು, ರಥಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು ಮತ್ತು ಅಪಾರ ಐಶ್ವರ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಕೇಶವನು ಏರಾವತ ವಂಶದ ನಲವತ್ತು ನಾಲ್ಕು ಚುಚ್ಚುಳ್ಳ ಬಿಳಿ ಗಜಗಳನ್ನು ಕೂಡ ವೇಗವಾಗಿ ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಅನಂತರ, ದೇವೇಂದ್ರನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಆ ಕುಂಡಲಗಳನ್ನು ಅದಿತಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದನು; ಆಗ ದೇವೇಂದ್ರನು ಮತ್ತು ಅವನ ಪ್ರಿಯ ಇಂದ್ರಾಣಿಯೊಂದಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಸತ್ಕರಿಸಿದನು. ಅವಳ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ, ಕೃಷ್ಣನು ಪಾರಿಜಾತ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ಬೇರುಸಹಿತ ಎತ್ತಿ, ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ಇಂದ್ರನನ್ನೂ ಜಯಿಸಿ, ಆ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ತಂದನು. ಸತ್ಯಭಾಮೆಗೆ ಆ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು; ಅದರ ಸುಗಂಧಕ್ಕಾಗಿ ಆಕಾಶದಿಂದ ಬಂದ ಬೆಳ್ಳಿಯ ಹುಳಗಳು ಅದರ ಹಿಂದೆ ಹಾರುತ್ತಾ ಬಂದವು. ಸತ್ಯಭಾಮೆಯು ತನ್ನ ಮುಕುಟದ ತುದಿಯಿಂದ ಅಚ್ಯುತನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸಬೇಕೆಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡಳು; ಇದರಿಂದ ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಸಾಧನೆಯು ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು. ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರದ ಅಂಧಕಾರ ಎಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು. ನಂತರ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ, ಪರಮಾತ್ಮನು ಅನೇಕ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಗೃಹಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನೆಲ್ಲಾ ವಿವಾಹಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಅವನು ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿದಂತೆ, ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ, ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಇಚ್ಛೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಗೃಹಸ್ಥನಂತೆ ವಾಸಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿಯು ಅವರ ಪತಿಯಾಗಿ ದೊರೆತಿರುವ ಈ ಸ್ತ್ರೀಯರು—ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳು ಕೂಡ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ದೇವರ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆದವರು—ಹರ್ಷಭರಿತರಾದರು; ಸದಾ ಬೆಳೆಯುವ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ನಗುತ್ತಾ, ಕಣ್ಗಳಿಂದ, ಸಂಗಮದಿಂದ, ಚಪಲವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ, ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಸೇವಿಸಿದರು. ಅವರೊಂದಿಗೆ ನೂರಾರು ದಾಸಿಯರು ಕೂಡ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಸೇವೆಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿದರು—ಹಾಗೆಂದರೆ, ಎದುರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರಮಾಡುವುದು, ಆಸನ ನೀಡುವುದು, ಪೂಜೆ, ಪಾದಪ್ರಕ್ಷಾಳನೆ, ತಾಂಬೂಲ, ವಿಶ್ರಾಂತಿ, ಚಮರ, ಸುಗಂಧ ಮಾಲೆಗಳು, ಕೂದಲನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುವುದು, ಹಾಸಿಗೆಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವುದು, ಸ್ನಾನ, ಉಡುಗೊರೆ ನೀಡುವುದು ಮುಂತಾದ ಸೇವೆಗಳು. ಹೀಗೆ, 'ಪಾರಿಜಾತ ವೃಕ್ಷದ ಹರಣ ಮತ್ತು ನರಕಾಸುರನ ವಧೆ' ಎಂಬ ಅಧ್ಯಾಯವು ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಐವತ್ತೊಂಭತ್ತನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣವಾಯಿತು. ಶ್ರೀ ಬಾದರಾಯಣನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ಒಮ್ಮೆ ಭೈಷ್ಮೀ (ರುಕ್ಮಿಣಿ), ತನ್ನ ಪತಿಯಾದ ಲೋಕಗುರುವನ್ನು, ತನ್ನ ಸಹಚರಿಯರೊಂದಿಗೆ, ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಸುಖವಾಗಿ ಕುಳಿತಿರುವಾಗ, ಚಮರವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವನು ತನ್ನ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯವನ್ನು ನಡೆಸುವವನು, ಗೋವಿನ ರಕ್ಷಣೆಗೆ, ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಯಾದವಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದನು. ಆ ಗೃಹದಲ್ಲಿ, ಮುತ್ತಿನ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮಂಟಪ, ರತ್ನದ ದೀಪಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು. ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂಗಳ ಮಾಲೆಗಳಿಂದ, ಹೂವಿನ ಸುಗಂಧದಿಂದ, ಮಧುಹುಣ್ಣIME ಹುಳಗಳ ಹೂಂಕರದಿಂದ, ಜಾಲರಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಶುಭ್ರ ಚಂದ್ರಕಾಂತದಿಂದ ಆ ಅಂಗಳವು ತುಂಬಿತ್ತು. ಪಾರಿಜಾತವನದ ಪರಿಮಳವು ಗಾಳಿ ಮೂಲಕ ಹರಡುತ್ತಿತ್ತು; ಅಲೋಹದ ಧೂಪ ಜಾಲರಗಳ ಮೂಲಕ ಹೊರಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಲಿನ ನುರೆಯಂತೆ ಬಿಳಿಯಾದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ, ಲೋಕಪತಿಯು ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ, ಭೈಷ್ಮೀ ಅವನ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದಳು. ಮುತ್ತಿನ ಹ್ಯಾಂಡಲ್ ಇರುವ ಚಮರವನ್ನು ತನ್ನ ಸಂಗಾತಿಯಿಂದ ತೆಗೆದು, ದೇವಿಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಕೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಾಗ ಜವಳಿಯ ನುಡಿಗಳು ಮೃದುವಾಗಿ ನಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದವು; ಕೈಯಲ್ಲಿ ಉಂಗುರ, ಬಳೆ, ಚಮರ—all ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿದ್ದವು. ಅವಳ ವಸ್ತ್ರದ ಒಳಗೆ ಮಂಜಳಿನಿಂದ ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದ ಹಾರ, ಅಮೂಲ್ಯ ಕಟಿಬಂಧದಿಂದ ಸುತ್ತಲಿದ್ದ ನಿತಂಬ—ಅಚ್ಯುತನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಪ್ರಕಾಶಮಾನಳಾಗಿದ್ದಳು. ಆ ಸೌಂದರ್ಯ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯ ರೂಪವಾದ, ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದ್ದ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಹರಿ ತನ್ನ ಕುಂತಲಗಳು, ಕುಂಡಲ, ಪ್ರಭಾಮಯ ಹಾರದಿಂದ ಮುದೆಯಿಂದ ನಗುತ್ತಾ, ತನುಗೆ ಹೊಂದಿದ ಪ್ರಿಯೆಯೆಂದು ಅರಿತು, ಮಧುರ ನಗೆಯಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ರಾಜಕುಮಾರಿಯೇ, ಲೋಕದ ರಕ್ಷಕರಾದ ಅನೇಕ ಬಲಶಾಲಿ, ಶ್ರೀಮಂತ, ಸುಂದರ, ದಾನಶೀಲ, ಪರಾಕ್ರಮಿಗಳಾದ ರಾಜರು ನಿನ್ನನ್ನು ಬಯಸಿದ್ದರು. ಅವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಿರಾಕರಿಸಿ, ಅಹಂಕಾರಿಗಳಾದ ಶಿಶುಪಾಲಾದಿ ರಾಜರನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ, ನಿನ್ನ ತಂದೆ-ತಮ್ಮನಿಂದ ನನಗೆ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟೆ. ನೀನು ನಿನ್ನ ಸಮಾನನಾದವನನ್ನು ಆರಿಸಬಹುದಿತ್ತು, ಆದರೆ ಏಕೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ? ಸುಂದರಭ್ರುವಳೇ, ರಾಜರಿಂದ ಭಯಪಟ್ಟು, ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳನ್ನು ಶತ್ರುಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ರಾಜ್ಯವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು, ನೀನು ಸಾಗರದ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಪಡೆದೆ. ಲೋಕದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಅಪರಿಚಿತನಾದವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ದುಃಖವೇ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಸದಾ ನಿರ್ಗತಿಕರು, ನಿರ್ಗತಿಕರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಿಯರಾಗಿರುವೆವು; ಶ್ರೀಮಂತಿಯರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಆರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ವಿವಾಹ, ಸ್ನೇಹ—ಇವು ಸಮಾನ ಧನ, ಕುಲ, ಬಲ, ರೂಪ, ಸ್ಥಾನ ಇರುವವರ ನಡುವೆ ಯೋಗ್ಯ; ಅತ್ಯುನ್ನತ-ಅಧಮರ ನಡುವೆ ಅಲ್ಲ. ವಿದರ್ಭರಾಜಕುಮಾರಿಯೇ, ನೀನು ಇದನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಗುಣವಿಲ್ಲದ, ಭಿಕ್ಷುಕರಿಂದ ವೃಥಾವಂದಿತನಾದ ನನ್ನನ್ನು ಆರಿಸಿದ್ದೀಯೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ನಿನ್ನ ಸಮಾನವಾದ ಕ್ಷತ್ರಿಯ ವೀರನೊಂದಿಗೆ ಒಗ್ಗೂಡಬೇಕು; ಅವನಿಂದಲೇ ನಿನಗೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸತ್ಸಂಪತ್ತು ದೊರೆಯುವುದು. ಶಿಶುಪಾಲ, ಶಲ್ವ, ಜರಾಸಂಧ, ದಂತವಕ್ರ ಮತ್ತು ಇತರ ರಾಜರು, ನಿನ್ನ ತಮ್ಮರೂ ಕೂಡ, ನನ್ನ ಶತ್ರುಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಒಳ್ಳೆಯವಳೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ತಂದದ್ದು ಅವರ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಲು, ಬಲದ ಮದದಿಂದ ಅಂಧರಾದ ರಾಜರ ಗರ್ವವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು, ಧರ್ಮದ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ. ನಾನು ಪತ್ನಿ, ಸಂತಾನ, ಭೋಗಗಳಿಗಾಗಿ ಆಸಕ್ತನಲ್ಲ; ಸ್ವಯಂ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನನ್ನ ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮವೂ ಕೇವಲ ಬಾಹ್ಯಕರ್ಮ ಮಾತ್ರ. " ಶುಕನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯೆಯಾದ, ತನ್ನಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಲಾಗದ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವಳ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ತೊಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದನು. ತ್ರಿಲೋಕಾಧಿಪತಿಯು ಈ ರೀತಿ ಕಠಿಣವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು—ಅವಳ ಪ್ರಿಯನಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ಕೇಳದ ಮಾತುಗಳನ್ನು—ಹೇಳಿದಾಗ, ಅವನ ಪತ್ನಿ ಭಯದಿಂದ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕಂಪನದಿಂದ, ಆಳವಾದ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ನಿರಂತರ ಅಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದಳು. ಅವಳ ಚೆನ್ನಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡ ಕಾಲು, ಕೆಂಪು ನೇಲಿನ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು; ಕಜ್ಜಲದಿಂದ ಕಪ್ಪಾದ ಕಣ್ಣೀರು ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು; ಕುಂಕುಮದಿಂದ ಲೇಪಿತವಾದ ವಕ್ಷಸ್ಥಲಗಳು ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ನೆನೆಸಿದವು; ಅವಳು ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ, ಆಳವಾದ ಶೋಕದಿಂದ ವಾಕ್ಪಥವು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ನಿಂತಳು. ಅಸಹ್ಯವಾದ ದುಃಖ, ಭಯ ಮತ್ತು ವಿಷಾದದಿಂದ ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಭ್ರಾಂತಿಯಾದಳು; ಕೈಯಿಂದ ಬಳೆ ಜಾರಿತು, ಚಮರ ಬಿದ್ದಿತು; ದೇಹ-ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲಗೊಂಡು, ಗಾಳಿಯಿಂದ ಹೊಡೆದ ಬಾಳೆಹಣ್ಣು ಗಿಡದಂತೆ ಅವಳು ಅಚಾನಕ್ ಅಚೇತನಳಾಗಿ ಬಿದ್ದಳು, ಕೂದಲು ಚದುರಿತು. ಇದು ಕಂಡ ಕೃಷ್ಣನು, ಪ್ರಿಯೆಯ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಬಂಧಿತನಾಗಿ, ಅವಳ ಆಳವಾದ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ದಯೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದನು. ತಕ್ಷಣ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಇಳಿದು, ಚತುರ್ಭುಜ ಕೃಷ್ಣನು ಅವಳನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಅವಳ ಕೂದಲನ್ನು ಸರಿ ಮಾಡಿ, ತನ್ನ ಕಮಲ ಹಸ್ತದಿಂದ ಅವಳ ಮುಖವನ್ನು ಒರೆದು, ಅವಳನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದನು.