ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಭೂಮಿದೇವಿಯು ಭಗವಂತನಿಗೆ ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ这样 ಹೇಳಿದರು: “ಅಜನ್ಮನಾದ ಸ್ವಾಮಿ, ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಅನಂತ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನು, ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮರೂಪಿಯಾಗಿರುವ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಪರಮಾತ್ಮ, ನಿಮಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಸೃಷ್ಟಿಸಬೇಕೆಂದು ಇಚ್ಛಿಸಿ, ಪ್ರಪಂಚದ ಸಂಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಭಯಾನಕ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸುವವನು ನೀನೇ. ಲೋಕಗಳ ಸ್ಥಿತಿಗಾಗಿ ಸತ್ವರೂಪಿಯಾದ ಪ್ರಪಂಚನಾಥ, ಕಾಲ, ಪ್ರಕೃತಿ, ಪರಮಪುರುಷ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ನೀನೇ. ಭೂಮಿ, ಜಲ, ಅಗ್ನಿ, ವಾಯು, ಆಕಾಶ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ದೇವತೆಗಳು, ಮನಸ್ಸು, ಮಹತ್ತತ್ವ—ಚಲಿಸುವ ಮತ್ತು ಅಚಲವಾಗಿರುವ ಎಲ್ಲವೂ, ಏಕಮಾತ್ರ ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ, ಭ್ರಮೆ ಇಲ್ಲ. ಭಯದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ನಿಮ್ಮ ಮಗನು, ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಪಾದಾರವಿಂದದಲ್ಲಿ ಶರಣಾಗತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಅವನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ, ಪಾಪವನ್ನೆಲ್ಲ ನಿವಾರಿಸುವ ನಿಮ್ಮ ಕಮಲದ ಕೈಯನ್ನು ಅವನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇಡಿ.” ಭೂಮಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಕೇಳಿದ ಭಗವಂತನು, ಅವಳಿಗೆ ಭರವಸೆ ನೀಡಿದನು ಮತ್ತು ಭೂಮಿಪುತ್ರನ ವೈಭವಶಾಲಿ ಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ಹರಿಯು, ಭೂಮಿಪುತ್ರನಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಂಡಿದ್ದ ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ರಾಜಕುಮಾರಿಯರನ್ನು ಕಂಡನು. ಆ ರಾಜಕುಮಾರಿಯರು, ಭಗವಂತನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಪತಿಯಾಗಿ ಬಯಸಿದರು; ಅವರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, “ಈವನು ನನಗೆ ಪತಿಯಾಗಲಿ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಇದನ್ನು ಒಪ್ಪಲಿ” ಎಂಬ ಆಸೆ ಮೂಡಿತು. ಭಗವಂತನು, spotless ವಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಆ ರಾಜಕುಮಾರಿಯರನ್ನು, ಅವರ ಸೇವಕಿಯರು, ಅಪಾರ ಧನ, ರಥ, ಕುದುರೆಗಳೊಂದಿಗೆ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಜೊತೆಗೆ, ಏರಾವತ ವಂಶದ ನಾಲ್ಕು ದಂತಗಳಿರುವ ಬಿಳಿ ಗಜಗಳನ್ನೂ ಕಳಿಸಿದನು. ಬಳಿಕ, ದೇವೇಂದ್ರನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಕುಂಡಲಗಳನ್ನು ಆದಿತಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದನು; ಇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಾಣಿಯರಿಂದ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆತಿಥ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು. ಪತ್ನಿಯ ಮನವಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ, ಪಾರಿಜಾತ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ಎಳೆದು ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ಇಂದ್ರನ ಸಹಿತ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಅದನ್ನು ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ತಂದನು. ಆ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ಸತ್ಯಭಾಮೆಯ ತೋಟದಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟು, ಆ ಪರಿಮಳದ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಸ್ವರ್ಗದಿಂದಲೇ ಜೇನುಹುಳಗಳು ಬಂದುವು. ಸತ್ಯಭಾಮೆ, ಅಚ್ಯುತನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ತನ್ನ ಕಿರೀಟದ ತುದಿಯಿಂದ ವಂದಿಸಿ, ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆ ಪೂರೈಸಬೇಕೆಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡಳು. ಇದರಿಂದ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಪೂರಕನಾದನೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು; ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಗರ್ವದ ಅಂಧಕಾರ ಎಷ್ಟು ಆಳವೋ ನೋಡಿರಿ! ನಂತರ, ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನು ಅನೇಕ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪ್ರಾಸಾದಗಳಲ್ಲಿ ಆ ರಾಜಕುಮಾರಿಯರೊಂದಿಗೆ ವಿವಾಹವಾದನು. ಅವನು ಅವರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿಗೂ ಮೀರಿ, ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ವಾಸಿಸಿದನು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಗೃಹಸ್ಥನು ಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ ಇರುವಂತೆ. ಈ ರೀತಿ, ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿಯು ಪತಿಯಾಗಿ ದೊರೆತ ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತಿಯರು, ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳಿಗೂ ತಿಳಿಯದ ಮಾರ್ಗದವನಾದ ಆ ಭಗವಂತನನ್ನು, ಹರ್ಷದಿಂದ, ಸದಾ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುವ ಪ್ರೇಮದಿಂದ, ನಗುವು, ದೃಷ್ಟಿ, ಸಾಂಗೋಪಾಂಗ ಸನ್ನಿಹಿತತೆ, ಆಟದ ಮಾತು, ಲಜ್ಜೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಸೇವಿಸಿದರು. ನೂರಾರು ದಾಸಿಯರು ಕೂಡ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು—ಬರುವಿಕೆಗೆ ಎದುರು ಹೋಗುವುದು, ಆಸನ ನೀಡುವುದು, ಪೂಜೆ, ಪಾದಪ್ರಕ್ಷಾಳನ, ತಾಂಬೂಲ, ವಿಶ್ರಾಂತಿ, ಚಮರ, ಸುಗಂಧ ಹಾರ, ಕೂದಲು ಅಲಂಕಾರ, ಹಾಸಿಗೆ ತಯಾರಿ, ಸ್ನಾನ, ಉಡುಗೊರೆ ನೀಡುವುದು ಮುಂತಾದ ಸೇವೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದರು. ಈ ರೀತಿ, 'ಪಾರಿಜಾತ ವೃಕ್ಷ ಹರಣ ಮತ್ತು ನರಕಾಸುರ ವಧೆ' ಎಂಬ ಅಧ್ಯಾಯವು ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಐವತ್ತೊಂಬತ್ತನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಯಿತು. ಒಂದು ದಿನ, ಬಾದರಾಯಣರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಭೈಷ್ಮೀ (ರೂಕ್ಮಿಣಿ) ತನ್ನ ಪತಿಯಾದ ಜಗತ್ತಿನ ಗುರುವಿಗೆ, ಆತನು ತನ್ನ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಸುಖವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ, ತನ್ನ ಸಂಗಾತಿಯರೊಂದಿಗೆ ಚಮರ ಹಿಡಿದು ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವನು, ಲೀಲೆಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುವವನು, ಯದುವಂಶದಲ್ಲಿ ಗೋವಿನ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಅವತರಿಸಿದ್ದನು. ಆ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ, ಮುತ್ತಿನ ಹಾರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ಚತ್ರ, ರತ್ನದ ದೀಪಗಳಿಂದ ಭೂಷಿತವಾಗಿದ್ದ ಆಕೆಯ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ, ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂಗಳ ಹಾರಗಳು, ಹೂಗಳ ಸುಗಂಧ, ಜೇನುಹುಳಗಳ ಹೂಂಹೂಂ ಧ್ವನಿ, ಜಾಲರ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಬರುವ ಶುದ್ಧ ಚಂದ್ರಪ್ರಕಾಶ, ಪಾರಿಜಾತವನದ ಪರಿಮಳ ತುಂಬಿದ ಗಾಳಿ, ಅಗರಬತ್ತಿಯ ಸುವಾಸನೆ, ಹೀಗೆ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಂದೂ ಸುಂದರ ವಾತಾವರಣವಿತ್ತು. ಹಾಲಿನ ನೊರೆ ಹಾಸಿಗೆಯಂತೆ ಶುಭ್ರವಾದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದ ಜಗನ್ನಾಥನಿಗೆ, ದೇವಿ ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ರತ್ನದ ಹ್ಯಾಂಡಲ್‌ನ ಚಮರವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಕೆಯ ಕಾಲುಗಜ್ಜೆ ಸರಳವಾಗಿ ನಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದವು, ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಉಂಗುರ, ಬಳೆ, ಚಮರ, ಅವಳ ಹಾರಕ್ಕೆ ಅವಳ ಹೃದಯದ ಕುಸುಮ ರಂಜಿತ ಕಪೋಲನಿಂದ ಕೇಸರಿ ಬಣ್ಣ ಬಿದ್ದಿತ್ತು, ಬೆಲೆಮಾಡಲಾರದ ಕಟಿಬಂಧದಿಂದ ಅವಳ ನಡು ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು; ಇಂತಹ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಯುತನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವಳ ಲಾವಣ್ಯ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ಅವನಿಗೆ ಬೇರೊಂದು ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲದಂತೆ, ಅವನಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಹರಿಯು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಕುಂಚಿತ ಕೇಶ, ಕುಂಡಲ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಹಾರದಿಂದ ಮಿಂಚುತ್ತಾ, ಅಮೃತ ನಗುವಿನಿಂದ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ಪ್ರಿಯೆ, ನಿನ್ನನ್ನು ಲೋಕಪಾಲಕರಾದ ರಾಜರು—ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ, ಧನಿಕ, ಸುಂದರ, ದಾನಶೀಲ, ಬಲಿಷ್ಠರು—ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಬಯಸಿದರು. ಆ ಮಹಾರಥಿಗಳನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿ, ಶಿಶುಪಾಲಾದಿ ಗರ್ವಿತ ರಾಜರನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ, ನಿನ್ನ ಅಣ್ಣ ಮತ್ತು ತಂದೆಯಿಂದ ಕೊಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೂ, ನೀನು ಸಮಾನ ಗುಣದವರನ್ನು ಏಕೆ ಆರಿಸಲಿಲ್ಲ? ರಾಜರ ಭಯದಿಂದ, ಬಲಿಷ್ಠರ ಶತ್ರುಗಳಾಗಿ, ರಾಜಸಿಂಹಾಸನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನೀನು ಸಾಗರದ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಪಡೆದೆ. ಲೋಕದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಅನಿಶ್ಚಿತ ಪಥವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಮಹಿಳೆಯರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ಯಾವಾಗಲೂ ದರಿದ್ರರು; ದರಿದ್ರರಿಗೆ ಪ್ರಿಯರಾಗಿದ್ದೇವೆ; ಶ್ರೀಮಂತ ಮಹಿಳೆಯರು ನನ್ನನ್ನು ಆರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ವಿವಾಹ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹವು ಸಮಾನ ಧನ, ಜನ್ಮ, ಬಲ, ರೂಪ, ಸ್ಥಾನ ಇರುವವರ ನಡುವೆ ಮಾತ್ರ ಯೋಗ್ಯ. ಅತ್ಯುನ್ನತ ಮತ್ತು ಅತಿನಿಮ್ನರ ನಡುವೆ ಅಲ್ಲ. ವಿದರ್ಭ ರಾಜಕುಮಾರಿಯೆ, ನೀನು ಇದನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ, ಗುಣವಿಲ್ಲದ ನನ್ನನ್ನು ಆರಿಸಿದ್ದೀಯ—ಯಾವುದೋ ಭಿಕ್ಷುಕರಿಂದ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಹೊಗಳಲ್ಪಡುವವನನ್ನು. ಆದುದರಿಂದ, ನೀನು ನಿನ್ನ ಸಮಾನವಾದ ಕ್ಷತ್ರಿಯ ವೀರನೊಂದಿಗೆ ಏಕೀಭವಿಸು; ಅವನಿಂದ ನಿನಗೆ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಶುಭ ಸಿಗಲಿದೆ. ಶಿಶುಪಾಲ, ಶಲ್ವ, ಜರಾಸಂಧ, ದಂತವಕ್ರ ಮತ್ತು ಇತರ ರಾಜರು, ಅಲ್ಲದೆ ನಿನ್ನ ಅಣ್ಣರೂಕ್ಮಿಯೂ ನನ್ನ ಶತ್ರುಗಳೇ. ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ತಂದದ್ದು, ಆ ಬಲದ ಗರ್ವದಿಂದ ಕುರುಡಾದ ರಾಜರ ಗರ್ವವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಲು, ಸದ್ಗುಣಿಗಳಿಗಾಗಿ ಅವರ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು. ನಿಜವಾಗಿ, ನನಗೆ ಪತ್ನಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಸುಖ ಇವುಗಳ ಆಸೆಯೇ ಇಲ್ಲ; ನಾನು ಸ್ವಯಂಸಂತೃಪ್ತನು; ನನ್ನ ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮವೂ ಬೆಳಕು ರಹಿತ ಕ್ರಿಯೆಯಷ್ಟೆ.” ಹೀಗಾಗಿ ಭಗವಂತನು ಮಾತನಾಡಿ, ತನ್ನ ಪ್ರಿಯವಾದ, ತನ್ನಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಿಲ್ಲದ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವಳ ಗರ್ವವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿದನು.