ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಗರುಡನಿಂದ ತನ್ನ ಸೇನೆ ಸೋಲಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ನರಕನು ಭಯದಿಂದ ಮತ್ತು ಕಷ್ಟದಿಂದ ನಗರಕ್ಕೆ ಒಳಹೋದನು, ಹೋರಾಡುತ್ತಾ ಸಾಗಿದನು. ಭೂಮಿಯಿಂದ ಜನಿಸಿದ ನರಕನು ತನ್ನ ಆಯುಧದಿಂದ ಹರಿ (ಕೃಷ್ಣ)ನನ್ನು ಹೊಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಅವನು ಎಸೆದ ವಜ್ರ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವುದಿಲ್ಲ, ಆ ವಜ್ರ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಆಘಾತಿಸಿದರೂ, ಅವನು ಕಂಪಿಸಲಿಲ್ಲ – ಹೂಮಾಲೆ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಹಸ್ತಿಯಂತೆ. ನರಕನು ವ್ಯರ್ಥವಾದ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಒಂದು ಬಾಣವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಮುಂದಾದನು. ಆದರೆ ಅವನು ಆ ಬಾಣವನ್ನು ಎಸೆಯುವ ಮೊದಲು, ಹರಿ ತನ್ನ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಚಕ್ರದಿಂದ ನರಕನ ತಲೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನರಕನು ಹಸ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದನು. ನರಕನ ತಲೆ, ಸುಂದರ ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದ್ದದು, ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಹೊಳೆಯಿತು. ಆ ವೇಳೆ, ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳ ನಾಯಕರು "ಅಯ್ಯೋ! ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ!" ಎಂದು ಕೂಗಿ, ಮುಕುಂದನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ, ಹೂಮಾಲೆಗಳನ್ನು ಸುರಿಸಿದರು. ಅನಂತರ ಭೂದೇವಿ ಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಸುಂದರ ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ರತ್ನಗಳಿಂದ ಜಗಮಗಿಸುವ ಕುಂಡಲಗಳು, ವೈಜಯಂತಿ ಹಾರ, ಮಹಾ ರತ್ನ ಮತ್ತು ರಾಜಚತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಚೇತಸನ ಪುತ್ರನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದಳು. ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ಭೂದೇವಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿ, ವಿಶ್ವನಾಥನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದಳು. ಭೂಮಿ ಹೇಳಿದಳು: "ದೇವತೆಗಳ ಸ್ವಾಮಿ, ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದಾಧಾರಿಯಾದ ನೀನು, ಭಕ್ತರ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸುವ ಪರಮಾತ್ಮನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಕಮಲನಾಭ, ಕಮಲ ಹಾರದಿಂದ ಅಲಂಕೃತ, ಕಮಲನಯನ, ಕಮಲದಂತೆ ಪಾದಗಳಿರುವ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಭಗವಾನ್, ವಾಸುದೇವ, ವಿಷ್ಣು, ಪರಮಪುರುಷ, ಮೂಲಬೀಜ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ನೀನು – ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಅನಾದಿಯಾದ, ವಿಶ್ವವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ, ಅನಂತ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ, ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮ, ಪರಮ ಮತ್ತು ಆಂತರ್ಯಾಮಿ – ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಓ ಅನಾದಿ ಸ್ವಾಮಿ, ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ, ನೀನು ಉಗ್ರ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಪ್ರಳಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೀ; ಲೋಕಗಳ ಸ್ಥಿರತೆಗೆ ನೀನು ಸತ್ವಸ್ವರೂಪ; ಕಾಲ, ಪದಾರ್ಥ, ಪರಮಾತ್ಮ – ಎಲ್ಲವೂ ನೀನೆ. ಭೂಮಿ, ನೀರು, ಅಗ್ನಿ, ವಾಯು, ಆಕಾಶ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ದೇವತೆಗಳು, ಮನಸ್ಸು, ಮಹಾತತ್ತ್ವ – ಚಲಿಸುವದು, ಚಲಿಸದದು, ಎಲ್ಲವೂ ನಿನಗೆ, ನಿರ್ದ್ವಂದ್ವ ಸ್ವರೂಪ, ಮೋಹ ಇಲ್ಲ. ಈ ಮಗನು (ನರಕ) ಭಯದಿಂದ ನಿನ್ನ ಕಮಲಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಶರಣು ಪಡೆದಿದ್ದಾನೆ, ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಬಯಸುತ್ತಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು – ಪಾಪವನ್ನೆಲ್ಲಾ ದೂರ ಮಾಡುವ ನಿನ್ನ ಕಮಲ ಹಸ್ತವನ್ನು ಅವನ ತಲೆಗೆ ಇಡು." ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಭೂಮಿಯ ಭಕ್ತಿಪೂರ್ಣ ಮತ್ತು ವಿನಯಪೂರ್ಣ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಶ್ರೀಹರಿ, ಅವಳಿಗೆ ಭರವಸೆ ನೀಡಿದನು ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯಿಂದ ಜನಿಸಿದ ನರಕನ ವೈಭವಮಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ಹರಿ, ನರಕನಿಂದ ಅಪಹೃತವಾಗಿದ್ದ, ರಾಜಮಹಾರಾಜರಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ರಾಜಕುಮಾರಿಯರನ್ನು ಕಂಡನು. ಆ ಮಹಾಪುರುಷನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛಿತ ಪತಿಯೆಂದು ಬಯಸಿದರು; ಆ ಭಾಗ್ಯವಂತಿಕೆ ಅವರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿತು. "ಈತನೇ ನನ್ನ ಪತಿ ಆಗಲಿ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಇದನ್ನು ಅನುಮತಿಸಲಿ" ಎಂದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮದೇ ಭಾವನೆಯೊಂದಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರು. ಕೃಷ್ಣನು ಅವರನ್ನು spotless garments (ಶುದ್ಧ ವಸ್ತ್ರ), ಸೇವಕರು, ಅಪಾರ ಧನ, ರಥಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು ಮತ್ತು ವೈಭವದೊಂದಿಗೆ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಕೇಶವನು ಏರಾವತ ವಂಶದ ೬೪ ವೇಗವಾದ, ನಾಲ್ಕು ದಂತಗಳಿರುವ ಬಿಳಿ ಹಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಕಳುಹಿಸಿದನು. ನಂತರ, ದೇವತೆಗಳ ಸ್ವಾಮಿಯ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಕುಂಡಲಗಳನ್ನು ಆದಿತಿಗೆ ನೀಡಿದನು; ದೇವರಾಜ ಇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಾಣಿಯು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದರು. ಪತ್ನಿಯ ಇಚ್ಛೆಯ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ, ಕೃಷ್ಣನು ಪಾರಿಜಾತ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಇಂದ್ರನನ್ನು ಸೋಲಿಸಿ, ದ್ವಾರಕೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು, ಸತ್ಯಭಾಮೆಗೆ ಆ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು. ಆ ವೃಕ್ಷದ ಸುಗಂಧಕ್ಕೆ ಹಸಿವಾದ ಮಧುಗಾಳು ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಬಂದವು. ಸತ್ಯಭಾಮಾ, ಅಚ್ಯುತನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ತನ್ನ ಕಿರೀಟದ ತುದಿಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸುವಂತೆ ಬೇಡಿಕೊಂಡಳು; ಇದರಿಂದ ಆ ಮಹಾಪುರುಷನ ಸಾಧನೆ ಸಾಕ್ಷ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ – ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರ ಹೇಗೆ ಆಳವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಆಶ್ಚರ್ಯ! ನಂತರ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ, ಪರಮಾತ್ಮನು ಅನೇಕ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಆ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಅವರ ವಿಭಿನ್ನ ಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ, ಎಲ್ಲ comparisons ಮತ್ತು distinctions ಗಳು ಮೀರಿ, ಆತನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ, ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಗೃಹಸ್ಥನಂತೆ ವಾಸ ಮಾಡಿದನು. ಈ ರೀತಿ, ಲಕ್ಷ್ಮೀಶ್ವರನನ್ನು ಪತಿಯೆಂದು ಪಡೆದ ಆ ಮಹಿಳೆಯರು – ಅವರ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳು ಕೂಡ ಅರಿಯಲಾಗದು – ಸದಾ ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ, ನಗುವು, ದೃಷ್ಟಿ, ಸಂಗಮ, ಆಟದ ಮಾತು, ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಸೇವಿಸಿದರು. ಅವರ ನೂರಾರು ದಾಸಿಯರು ಕೂಡ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಸೇವಿಸಿದರು: ಎದುರಿಸಲು ಹೋಗುವುದು, ಆಸನ ಕೊಡುವುದು, ಪೂಜೆ, ಪಾದಪ್ರಕ್ಷಾಲನ, ವಾಳೆ, ವಿಶ್ರಾಂತಿ, ಚಮರ, ಸುಗಂಧ ಹಾರ, ಕೂದಲು ಅಲಂಕಾರ, ಹಾಸಿಗೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವುದು, ಸ್ನಾನ, ಉಡುಗೊರೆ ನೀಡುವುದು ಮುಂತಾದ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ಈ ರೀತಿ, 'ಪಾರಿಜಾತ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ನರಕನನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವುದು' ಎಂಬ ಅಧ್ಯಾಯವು ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಐವತ್ತೊಂಬತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಬಾದರಾಯಣನು ಹೇಳಿದನು: ಒಂದು ದಿನ ಭೈಷ್ಮೀ (ಸತ್ಯಭಾಮಾ) ತನ್ನ ಭರತಿಯನ್ನು, ಲೋಕಗುರುವಾದ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ, ತನ್ನ ಸಹಚರಿಯರೊಂದಿಗೆ ವಾಳೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆತನ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಪ್ರಳಯ ನಡೆಯುತ್ತದೆ; ಆತನು ಯದುವಂಶದಲ್ಲಿ ಗೋವಿನ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ, ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳಿಗಾಗಿ ಅವತಾರಗೊಂಡನು. ಆ ಆಂತರಿಕ ಮಂದಿರವು, ಮುತ್ತಿನ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದ್ದದು, ಚತ್ರ, ರತ್ನದ ದೀಪಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ಮಾಲಿಗೆ ಜಾಸ್ಮಿನ್ ಹಾರಗಳು, ಹೂಗಳು, ಮಧುಗಾಳುಗಳ ಗುಂಜನ, ಜಾಲಿ ಕಿಟಕಿಗಳಿಂದ ಚಂದ್ರಕಾಂತಿ ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು; ಪಾರಿಜಾತ ವೃಕ್ಷಗಳ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಹೊತ್ತ ತಂಗಾಳಿ, ಅಲೋವುದಿನ ಧೂಪದ ವಾಸನೆ, ತೋಟಗಳ ವೈಭವ – ಇವುಗಳೆಲ್ಲ ಇದ್ದವು. ಹಾಲಿನ ನುಗ್ಗುಹಾರದಂತೆ ಬಿಳಿಯಾದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ, ಸತ್ಯಭಾಮಾ ತನ್ನ ಪತಿಯನ್ನು ಆರಾಮವಾಗಿ ಕುಳಿರಿಸಿದ್ದಳು. ಜವಳಿ ಹಾಲಿನಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಯಕ್ಷಪೂಚಿ ವಾಳೆಯನ್ನು ಸಹಚರಿಯ ಕೈಯಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ದೇವರನ್ನು ಸೇವಿಸಿದಳು. ಅವಳ ಕಾಲಿನ ನಡುಕಳಲ್ಲಿ ರತ್ನಗಳು ಮೃದುವಾಗಿ ಗಂಟು ಹೊಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು, ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಉಂಗುರಗಳು, ಬಂಗಿಲುಗಳು, ವಾಳೆ, ಹೃದಯದ ಕೆಳಗಿನ ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದ ಹಾರ, ಬೆನ್ನಿನ ಸುತ್ತ ಅಮೂಲ್ಯ ಬಿಲ್ಲು – ಇವೆಲ್ಲ ಅವಳನ್ನು ಅಚ್ಯುತನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನಗೊಳಿಸಿದವು. ಅವಳನ್ನು, ಸುಂದರತೆ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯದ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು, ಬೇರೆ ಆಶ್ರಯ ಇಲ್ಲದವಳನ್ನು, ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪಕ್ಕೆ ಹೊಂದುವ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದವಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೃಷ್ಣನು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಗಜಗಜಿಸುವ ಕೂದಲು, ಕುಂಡಲ, ಹೊಳೆಯುವ ಹಾರ, ಅಮೃತದ ನಗುವುಳ್ಳ ತುಟಿಗಳಿಂದ, ಅವಳಿಗೆ ಹಸಿವು ತುಂಬಾದ ನಗುವಿನಿಂದ ಮಾತಾಡಿದನು. ಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು: "ಓ ರಾಜಕುಮಾರಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ವಿಶ್ವದ ರಕ್ಷಕರು – ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ಸೌಂದರ್ಯ, ದಾನ, ಬಲದಿಂದ ಸಂಪನ್ನರಾದ ರಾಜರು – ಬಯಸಿದ್ದರು. ಆ ಸುಯೋಗಿಗಳನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿ, ಶಿಶುಪಾಲ ಮತ್ತು ಇತರ ಹೆಮ್ಮೆಯ ರಾಜರನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನ ಅಣ್ಣ ಮತ್ತು ತಂದೆ ಕೊಟ್ಟರು – ನೀನು ನಿನ್ನ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದವನನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲವೇನು? ಓ ಸುಂದರ ಭ್ರೂವತಿಯೇ, ರಾಜರ ಭಯದಿಂದ, ನೀನು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ರಾಜಾಸನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡೆ.