ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಸುಪರ್ಣನಾದ ಗರುಡನು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ದಾಗ, ಅವನು ತನ್ನ ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಂದ ಆನೆಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದು ಹತರಮಾಡುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಚಂಡವಾದ ಚುಂಚು, ರೆಕ್ಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಬಲಿಷ್ಠ ನರಗಗಳಿಂದ ಆನೆಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಗರುಡನ ಪ್ರಹಾರದಿಂದ ತನ್ನ ಸೇನೆ ಚದುರಿಹೋಗಿ ಬಾಧೆಪಟ್ಟು, ಭೂಮಿಪುತ್ರನಾದ ನರಕಾಸುರನು ಹೋರಾಟ ನಡೆಸುತ್ತಾ ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅವನ ಶಸ್ತ್ರದಿಂದ ಗರುಡನನ್ನು ಬಾಧಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದ ಭೂಮಿಪುತ್ರನು, ವಜ್ರಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದರೂ ಅದು ನಿರರ್ಥಕವಾಗಿತ್ತು; ಆ ವಜ್ರಾಸ್ತ್ರ ಅವನನ್ನು ತೊಡಿದರೂ, ಅವನು ಕನಸು ಕೂಡ ಅಲ್ಲಾಡಲಿಲ್ಲ—ಹೂವಿನ ಹಾರದಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಎರೆಗೆ ಹೋಲುವಂತೆ ನಿರ್ಲಿಪ್ತನಾಗಿ ನಿಂತನು. ಪುನಃ ಅವನು ದೊಡ್ಡ ಬಾಣವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಾಗ, ಅವನು ಅದನ್ನು ಬಿಡುವ ಮೊದಲುಲೇ, ಹರಿ ತನ್ನ ಸುಧರ್ಷಣ ಚಕ್ರದಿಂದ ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು. ಆ ತಲೆ ಆನೆಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗಲೇ ಕಡಿದು ಬಿದ್ದಿತು. ಅವನ ತಲೆ ಸುಂದರವಾದ ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕಿವಿಯೋಲೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದು, ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ದೇವೇಂದ್ರಾದಿಗಳು "ಹಾಯ್! ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ!" ಎಂದು ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ, ಮುಕುಂದನನ್ನು ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ನಂತರ ಭೂಮಿದೇವಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಅಪೂರ್ವವಾದ ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ರತ್ನಗಳಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುವ ಕುಂಡಲಗಳು, ವಿಜಯಂತಿಮಾಲೆ, ಮಹಾರತ್ನ ಹಾಗೂ ರಾಜೋಚಿತವಾದ ಛತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಚೇತಸಪುತ್ರನಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿದಳು. ಆ ಭೂದೇವಿ, ದೇವತೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಪೂಜಿಸುವವಳಾಗಿ, ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಕೈಮುಗಿದು, ಪ್ರಪಂಚಪಾಲಕನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು. ಭೂಮಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದಳು: "ದೇವದೇವ, ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದಾಧಾರಿ, ಭಕ್ತರ ಇಚ್ಛೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸುವ ಪರಮಾತ್ಮನೆ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಕಮಲನಾಭನೆ, ಕಮಲಮಾಲಾಧಾರಿ, ಕಮಲನಯನನೆ, ಕಮಲಪಾದನೆ, ನಿನಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ವಂದನೆ. ಭಗವಂತ, ವಾಸುದೇವ, ವಿಷ್ಣು, ಪರಮಪುರುಷ, ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪನೆ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಅಜ, ಜಗದ್ವ್ಯಾಪಕ, ಅನಂತಶಕ್ತಿಯುಟ, ಸರ್ವಾತ್ಮನೆ, ಪರಮಾತ್ಮನೆ, ನಿನಗೆ ವಂದನೆ. ಸೃಷ್ಟಿಸಬೇಕೆಂದು ನೀನು ಉಗ್ರರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಪ್ರಳಯಮಾಡುವೆ; ಲೋಕಸ್ಥಿತಿಗಾಗಿ ಸತ್ವರೂಪಿಯಾದವನು ನೀನು; ಕಾಲ, ಪ್ರಕೃತಿ, ಪರಪುರುಷ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ನೀನೆ. ಭೂಮಿ, ಜಲ, ಅಗ್ನಿ, ವಾಯು, ಆಕಾಶ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ದೇವತೆಗಳು, ಮನಸ್ಸು, ಮಹತ್ತತ್ವ—ಚರಾಚರ ಜಗತ್ತು—all is you, non-dual; in you, delusion does not exist. ಈ ಮಗನು ಭಯಪಟ್ಟು, ನಿನ್ನ ಕಮಲಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಶರಣಾಗತನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಅವನ ದುಃಖ ನಿವಾರಣೆಗಾಗಿ, ನಿನ್ನ ಪಾಪಹರಕ ಕಮಲಪಾಣಿಯನ್ನು ಅವನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ಅವನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು." ಭೂಮಿಯ ಈ ವಿನಮ್ರ ಭಕ್ತಿಪೂರ್ಣ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಭಗವಂತನು ಆಕೆಗೆ ಆಶ್ವಾಸನೆ ನೀಡಿ, ಭೂಮಿಪುತ್ರನ ಮಹಾರಮಣೀಯ ಭವನದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿನೊಳಗೆ ಹರಿ, ಭೂಮಿಪುತ್ರನಿಂದ ಅಪಹರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ರಾಜಕುಮಾರಿಯರನ್ನು ಕಂಡನು. ಆ ರಾಜಕುಮಾರಿಯರು ರಾಜರಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅವನು, ಪುರುಷೋತ್ತಮನು, ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರು—all bewildered—ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಪತಿಯಾಗಿ ಬಯಸಿದರು; ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ "ಈವನು ನನ್ನ ಪತಿ ಆಗಲಿ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಇದನ್ನು ಅನುಮತಿಸಲಿ" ಎಂಬ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮೂಡಿತು. ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪ್ರತಿ ಮಹಿಳೆಯೂ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದಳು. ಅವನು ಅವರನ್ನು ಶುಭ್ರವಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಸೇವಕರು, ಅಪಾರ ಧನ-ಧಾನ್ಯ, ರಥ-ಕುದುರೆಗಳೊಂದಿಗೆ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಕೇಶವನು ಏರಾವತ ವಂಶದ ನಲವತ್ತನಾಲ್ಕು ಶ್ವೇತ, ವೇಗಶಾಲಿ, ನಾಲ್ಕು ದಂತಗಳಿರುವ ಆನೆಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಕಳುಹಿಸಿದನು. ನಂತರ ಅವನು ದೇವೇಂದ್ರನ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಆ ಕುಂಡಲಗಳನ್ನು ಅದಿತಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ದೇವೇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಾಣಿಯರಿಂದ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಪತ್ನಿಯ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ, ಪಾರಿಜಾತ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ಬುಡಸಹಿತ ತೆಗೆದು ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಇಂದ್ರನನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಆ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ತಂದನು. ಆ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ಸತ್ಯಭಾಮೆಯ ಗೃಹೋದ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ಪಾರಿಜಾತದ ಸುಗಂಧಕ್ಕಾಗಿ ಆಕಾಶದಿಂದ ಬಂದ ಭೃಂಗಗಳು ಅದರ ಹಿಂದೆ ಹೋದವು. ಸತ್ಯಭಾಮೆ, ತನ್ನ ಕಿರೀಟದ ತುದಿಗಳನ್ನು ಅಚ್ಯುತನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸುವಂತೆ ವಿನಂತಿಸಿದಳು. ಇದರಿಂದ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಪರಿಪೂರ್ಣನೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು—ಹಾಯ್! ದೇವತೆಗಳಲ್ಲೂ ಎಷ್ಟು ಆಂದಕಾರವಾದ ಅಹಂಕಾರವಿದೆ! ನಂತರ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ, ಪರಮಾತ್ಮನು ಅನೇಕ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಅವರ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪ್ರಾಸಾದಗಳಲ್ಲಿ ವಿವಾಹಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಅವನು ಅವರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ಭೇದ-ಭಾವಗಳನ್ನು ಮೀರಿ, ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ವಾಸಮಾಡಿದನು—ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಗೃಹಸ್ಥನು ಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ ಇರುವಂತೆ. ಅದರಿಂದ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿಯು ಪತಿಯಾಗಿ ದೊರೆತವರೆಂದು, ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳಿಗೂ ಅಗ್ರಹಣೀಯವಾದ ಪಥವನ್ನು ಪಡೆದವರು, ಆನಂದಭರಿತರಾಗಿ, ಸದಾ ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದು, ಮುಗುಳುನಗ, ಕಟಾಕ್ಷ, ಸಂಯೋಗ, ವಾಕ್ಚಾತುರ್ಯ, ಲಜ್ಜೆ ಮೊದಲಾದ ಸೇವೆಗಳಿಂದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಸೇವಿಸಿದರು. ಅವರ ಶತಾರುಪ ಸೇವಿಕೆಯರು ಕೂಡ, ದೇವರನ್ನು ಭೇಟಿಗೆ ಬರಿಸುವುದು, ಆಸನ ನೀಡುವುದು, ಪೂಜೆ, ಪಾದಪ್ರಕ್ಷಾಲನೆ, ತಾಂಬೂಲ, ವಿಶ್ರಾಂತಿ, ಚಾಮರ, ಸುಗಂಧಮಾಲೆ, ಕೂದಲು ಅಲಂಕರಿಸುವುದು, ಹಾಸಿಗೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವುದು, ಸ್ನಾನ, ಉಡುಗೊರೆ ನೀಡುವುದು ಮೊದಲಾದ ಸೇವೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು. ಇದರಿಂದ, 'ಪಾರಿಜಾತ ವೃಕ್ಷ ಹರಣ ಮತ್ತು ನರಕಾಸುರ ವಧೆ' ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಹತ್ತನೆಯ ಸ್ಕಂಧದ ಐವತ್ತೊಂಭತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಶ್ರೀ ಬಾದರಾಯಣರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: ಒಂದು ವೇಳೆ, ಭೈಷ್ಮಿಯು ತನ್ನ ಭಗವಂತನಾದ ಪತಿಯನ್ನು, ಲೋಕಗುರುವನ್ನು, ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರೊಂದಿಗೆ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ, ಚಾಮರದಿಂದ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಈ ಮಹಾತ್ಮನು, ತನ್ನ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯ ಮಾಡುತ್ತಿರುವವನು, ಯಾದವ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಗೋವಿನ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಅವತರಿಸಿದ್ದನು. ಆ ಅಂತರಂಗ ಭವನವು, ಹಾರುವ ಮುತ್ತಿನ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದದು, ರತ್ನಮಯವಾದ ತೊಗಲು ಮತ್ತು ದೀಪಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾಗಿತ್ತು. ಮಾಲತೀ ಹೂಗಳು, ಹೂಗಳ ಗುಚ್ಛಗಳು, ಭೃಂಗಗಳ ಗುಂಜನೆ, ಜಾಲಕ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಒಳಹೊಮ್ಮುವ ಶುಭ್ರ ಚಂದ್ರಪ್ರಕಾಶ—ಇವುಗಳಿಂದ ಆ ಗೃಹವು ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು. ಪಾರಿಜಾತ ವನದ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಹೊತ್ತ ಗಾಳಿ, ಸುಗಂಧದ ಹೂಗಿಡಗಳೊಂದಿಗೆ, ಅಗರಬತ್ತಿಯ ವಾಸನೆ ಜಾಲಕದಿಂದ ಹರಡುತ್ತಿದ್ದಿತು. ಹಾಲಿನನೆನಪಿನಂತೆ ಶುಭ್ರವಾದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ, ಲೋಕಪತಿಯನ್ನು ಭೈಷ್ಮಿಯು ಆರಾಮವಾಗಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ, ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ರತ್ನಮಯ ಹ್ಯಾಂಡಲ್ ಇರುವ ಚಾಮರವನ್ನು ಸಹಚರಿಯ ಕೈಯಿಂದ ತೆಗೆದು, ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸುವಂತೆ ಚಾಮರ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ರತ್ನದ ನೂಪುರೆಗಳು ಮೃದುವಾಗಿ ಘನಘನ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು; ಅವಳ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಉಂಗುರ, ಕಂಗಣ, ಚಾಮರ; ಅವಳ ಕಂಠಮಾಲೆ, ಗೂಢಸ್ತನಗಳ ಕುಂಕುಮದಿಂದ ಕೆಂಪಾಗಿತ್ತು; ಅವಳ ನಿತಂಬದಲ್ಲಿ ಅಮೂಲ್ಯ ಕಂಚುಕ; ಅವಳು ಅಚ್ಯುತನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳನ್ನು ನೋಡುವ ಹರಿ, ಸೌಂದರ್ಯ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಯ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದವಳಾಗಿ, ಅವನಿಗೇ ಸಮಾನವಾದ ರೂಪವನ್ನು ಪೋಷಿಸಿದ್ದಳು. ಅವನು ಆನಂದದಿಂದ, ಕುಂದಲ, ಕಂಠಮಾಲೆ, ಅಲಂಕೃತವಾದ ಕುಂತಲಗಳಿಂದ, ಅಮೃತಸ್ಮಿತದಿಂದ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ರಾಜಕುಮಾರಿಯೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ಲೋಕಪಾಲಕರಾದ ಅನೇಕ ರಾಜರು ಬಯಸಿದರು—ಅವರು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ, ಧನಿಕರು, ಸುಂದರರು, ಉದಾರರು, ಬಲಶಾಲಿಗಳು. ನೀನು ಆ ವರರನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ, ಶಿಶುಪಾಲಾದಿ ರಾಜರನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡಿ, ಹೆಮ್ಮೆಯುಳ್ಳವರನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕಿ, ನಿನ್ನ ಅಣ್ಣ ಮತ್ತು ತಂದೆಯಿಂದ ನನಗೆ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟೆ. ನೀನು ನಿನ್ನ ಸಮಾನವಾದವರನ್ನು ಏಕೆ ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ?