ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ದುರ್ಮರ್ಷಣನು ತನ್ನ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಎಲೆಫೆಂಟುಗಳನ್ನು ಕೊಂಡು ಬಂದು ಕ್ರಷ್ಣನ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಣಗೈದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದನು; ಆ ದೃಶ್ಯವು ಮೋಡದ ಮೇಲೆ ಮಿಂಚಿನೊಂದಿಗೆ ಹೊತ್ತಿರುವ ಸೂರ್ಯನಂತಿತ್ತು. ದುರ್ಮರ್ಷಣನು ಶತಘ್ನಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಎಸೆದು, ಇತರ ಯೋಧರೂ ಕೂಡ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಆಕ್ರಮಣಕ್ಕೆ ಮುಂದಾದರು. ಆಗ ಗದಾಧರನು, ಭೂಮಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಆ ಸೇನೆಯನ್ನು ಅದ್ಭುತವಾದ ಕುದುರೆಗಳು ಮತ್ತು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದು, ಅವರ ಕೈ, ಕಾಲು, ತಲೆ ಮತ್ತು ದೇಹಗಳನ್ನು ಕಡಿದುಹಾಕಿದನು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವರ ಕುದುರೆಗಳು ಮತ್ತು ಎಲೆಫೆಂಟುಗಳನ್ನೂ ಸಹ ಸಂಹರಿಸಿದನು. ಕುರುಕುಲೋದ್ಭವನೇ, ಯೋಧರು ಎಸೆದ ಯಾವ ಆಯುಧಗಳಾದರೂ, ಹರಿಯು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಆಯುಧವನ್ನು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಖಡ್ಗದ ಅಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಕಡಿದು ಹಾಕಿದನು. ಸಪರ್ಣನಾದ ಗರುಡನು ತನ್ನ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಂದ ಆ ಎಲೆಫೆಂಟುಗಳನ್ನು ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು; ತನ್ನ ಚೂಚು, ರೆಕ್ಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಕೋಲುಗಳಿಂದ ಆ ಎಲೆಫೆಂಟುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ನರಕಾಸುರನು ವಿಷಾದದಿಂದ ತನ್ನ ಸೇನೆ ಗರುಡನಿಂದ ಪರಾಭವಗೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಹೋರಾಡುತ್ತಾ ತನ್ನ ಪಟ್ಟಣವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಭೂಪುತ್ರನು ತನ್ನ ಆಯುಧದಿಂದ ಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಹಾರಮಾಡಿದನು; ಆದರೆ ಆ ವಜ್ರಾಸ್ತ್ರ ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಪರಿಣಾಮವನ್ನೇ ಉಂಟುಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆ ಆಯುಧದಿಂದ ತೊಡಗಿದರೂ ಕೃಷ್ಣನು ಚಲಿಸಲಿಲ್ಲ, ಹೂಮಾಲೆಯಿಂದ ಹೊಡೆದ ಆನೆಗೆ ಏನೂ ಆಗದಂತೆ. ಭೂಪುತ್ರನು ನಿರರ್ಥಕ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಒಂದು ಶೂಲವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಯತ್ನಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಅದು ಬಿಡುವ ಮೊದಲೇ ಶ್ರೀಹರಿ ತನ್ನ ರೇಜರ್ ಎದ್ಜ್ ಚಕ್ರದಿಂದ ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು ಕಡಿದುಹಾಕಿದನು, ಆಗ ಅವನು ಎಲೆಫೆಂಟಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಅವನ ಕಿವೋಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಸುಂದರವಾದ ಕಿರೀಟದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ತಲೆ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಯಿತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳ ನಾಯಕರು "ಅಯ್ಯೋ! ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ!" ಎಂದು ಕೂಗಿ, ಮುಕುಂದನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ ಹೂಮಾಲೆಗಳ ಮಳೆಗೈದರು. ಆ ಬಳಿಕ ಭೂದೇವಿಯು ಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ರತ್ನಗಳಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುವ ಕುಂಡಲಗಳು, ವೈಜಯಂತಿ ಮಾಲೆ, ಮಹಾರತ್ನ ಮತ್ತು ರಾಜಛತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಚೇತಸ ಪುತ್ರನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದಳು. ನಂತರ ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅತ್ಯಂತ ಪೂಜಿತಳಾದ ಭೂದೇವಿಯು, ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಯುಕ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಜಗನ್ನಾಥನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದಳು. ಭೂಮಿ ದೇವಿಯು ಹೇಳಿದಳು: "ದೇವತೆಗಳಾದೀಶ್ವರ, ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದಾಧಾರೀ, ಭಕ್ತರ ಇಚ್ಛೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸುವ ಪರಮಾತ್ಮನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಕಮಲನಾಭ, ಕಮಲಮಾಲೆಧಾರಿ, ಕಮಲನಯನ, ಕಮಲೋಪಮಪಾದ, ನಿನಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ. ಭಗವಾನ್ ವಾಸುದೇವ, ವಿಷ್ಣು, ಪರಮಪುರುಷ, ಮೂಲಬೀಜ, ಪರಿಪೂರ್ಣ ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಜನನರಹಿತ, ಅನಂತಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಸಮಸ್ತ ಪ್ರಪಂಚದ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪ, ಪರಮ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನೀನು ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಇಚ್ಛಿಸಿ, ಭಯಾನಕ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಪ್ರಪಂಚದ ಲಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೀ, ಲೋಕಗಳ ಸ್ಥಿತಿಗಾಗಿ ಸತ್ತ್ವರೂಪಿಯಾಗಿರುವೆಯೆ, ಕಾಲ, ಪ್ರಕೃತಿ, ಪರಮಾತ್ಮ - ಎಲ್ಲವೂ ನೀನೇ. ಭೂಮಿ, ನೀರು, ಅಗ್ನಿ, ವಾಯು, ಆಕಾಶ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ದೇವತೆಗಳು, ಮನಸ್ಸು, ಮಹತ್ತತ್ವ - ಚಲಿಸುವದು, ಅಚಲವಾಗಿರುವದು, ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನಲ್ಲಿಯೇ. ನೀನು ಅಖಂಡ, ನಿನಗಿಲ್ಲ ಮಾಯೆಯ ಭ್ರಮೆ. ಈ ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನು ಭಯಪಟ್ಟು ನಿನ್ನ ಕಮಲಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಶರಣಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಅವನ ದುಃಖವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವಂತೆ ಕರುಣಿಸು. ನಿನ್ನ ಪಾಪಪಹಾರಿ ಕಮಲಮೃದು ಹಸ್ತವನ್ನು ಅವನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇಡು." ಈ ರೀತಿ ಭೂಮಿಯು ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ವಿನಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದಾಗ, ಭಗವಾನ್ ಅವಳನ್ನು ಭರವಸೆ ನೀಡಿದನು ಮತ್ತು ಭೂಪುತ್ರನ ವೈಭವದ ಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ಹರಿಯು ಭೂಪುತ್ರನಿಂದ ಅಪಹರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ರಾಜಕುಮಾರಿಯರು ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನರನ್ನು ಕಂಡನು. ಆ ಯುವತಿಯರು ರಾಜರಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರಾಗಿದ್ದರು. ಆ ಮಹಾಪುರುಷನನ್ನು ಒಳನುಡಿಯಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ಗೊಂದಲಗೊಂಡು, "ಈ ಮಹಾಪುರುಷನೇ ನಮ್ಮ ಪತಿ ಆಗಲಿ" ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಶಿಸಿದರು; ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬಳೂ ತನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಪತಿಯಾಗಿ ಬಯಸಿದಳು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬಳೂ "ಈತನೇ ನನ್ನ ಪತಿ ಆಗಲಿ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಇದನ್ನು ಒಪ್ಪಲಿ" ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದಳು. ಕೃಷ್ಣನು ಅವರನ್ನು ಶುದ್ಧವಾದ ವಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ದಾಸಿಯರು, ಅಪಾರ ಧನ, ರಥ, ಕುದುರೆಗಳೊಂದಿಗೆ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಕೇಶವನು ಏರಾವತ ವಂಶದ ನಲ್ವತ್ತಾರು ವೇಗವಾದ, ನಾಲ್ಕು ದಂತಗಳಿರುವ ಬಿಳಿ ಎಲೆಫೆಂಟುಗಳನ್ನೂ ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಆ ನಂತರ ದೇವೇಂದ್ರನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಕುಂಡಲಗಳನ್ನು ಅದಿತಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದನು. ದೇವೇಂದ್ರನು ಇಂದ್ರಾಣಿಯೊಂದಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಸತ್ಕರಿಸಿದನು. ಪತ್ನಿಯ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಪಾರಿಜಾತ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ಆಲಿಸಿ, ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಇಂದ್ರನನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಅದನ್ನು ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ತಂದನು. ಸತ್ಯಭಾಮೆಯ ಮನೆಯ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಆ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ನೆಟ್ಟು, ಅದರ ಪರಿಮಳಕ್ಕೆ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯಿಂದ ಭೃಂಗಗಳು ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದವು. ಅಚ್ಯುತನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ತನ್ನ ಕಿರೀಟದ ತುದಿಯನ್ನು ತಾಕಿಸಿ ಸತ್ಯಭಾಮೆ ನಮನ ಮಾಡಿ, ತನ್ನ ಆಸೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ಬೇಡಿಕೊಂಡಳು. ಈ ಮೂಲಕ ಆ ಮಹಾಪುರುಷನು ತನ್ನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಪೂರೈಸಿದನು—ಅಯ್ಯೋ, ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಘನವಾದ ಅಹಂಕಾರ! ನಂತರ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ಆ ಪರಮಾತ್ಮನು ಅನೇಕ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಿಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ವಿವಾಹವಾದನು. ಪ್ರತಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಅವನು ಇದ್ದನು, ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಅತೀತನಾಗಿದ್ದರೂ, ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯರೊಡನೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಗೃಹಸ್ಥನಂತೆ ಆನಂದದಿಂದ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಈ ರೀತಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿಯು ಪತಿಯಾಗಿ ದೊರೆತ ಆ ಮಹಿಳೆಯರು—ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳಿಗೂ ಅಜ್ಞಾತವಾದ ಗತಿಯವನನ್ನು—ಹರ್ಷಭರದಿಂದ, ಸದಾ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುವ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ನಗುವಿನಿಂದ, ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿಕೋಳ್ಳುವಿಕೆ, ಲಜ್ಜಾಶೀಲತೆ, ಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣ ಮಾತು, ಸನ್ನಿಹಿತತೆ ಇವುಗಳ ಮೂಲಕ ಸೇವಿಸಿದರು. ಅವರ ನೂರಾರು ದಾಸಿಯರೂ ಸಹ, ಭಗವಂತನಿಗೆ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುವುದು, ಆಸನ ನೀಡುವುದು, ಪೂಜೆ, ಪಾದಪ್ರಕ್ಷಾಳನೆ, ತಾಂಬೂಲ, ವಿಶ್ರಾಂತಿ, ಚಮರ, ಸುಗಂಧಮಾಲೆ, ಕೂದಲು ಅಲಂಕರಣ, ಹಾಸಿಗೆ ಸಿದ್ಧತೆ, ಸ್ನಾನ, ಉಡುಗೊರೆ ನೀಡುವುದು ಮುಂತಾದ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿದರು. ಇಂತಿ, ಪಾರಿಜಾತ ವೃಕ್ಷದ ಹರಣ ಮತ್ತು ನರಕಾಸುರ ವಧೆ ಎಂಬ ಅಧ್ಯಾಯವು ಪವಿತ್ರ ಶ್ರಿಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಹತ್ತನೇ ಸ್ಕಂಧದ ಐವತ್ತೊಂಭತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣವಾಯಿತು. ಬಾದರಾಯಣರು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ: ಒಂದು ದಿನ, ಭದ್ರಾ ದೇವಿ ತನ್ನ ಪತಿಯಾದ ಜಗತ್ತಿನ ಗುರುವನ್ನು ತನ್ನ ಸಂಗಡಿಗಿಯರೊಂದಿಗೆ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಚಮರದ ಅಭಿಮಾನದಿಂದ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆ ಪರಮಾತ್ಮನು, ತನ್ನ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯವನ್ನು ಮಾಡುವವನು, ಯದುಕುಲದಲ್ಲಿ ಗೋವಿನ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಅವತರಿಸಿದ್ದನು. ಆ ಆಂತರಿಕ ಮಂಟಪವು ಮುತ್ತಿನ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು, ರತ್ನದ ದೀಪಗಳು, ಸುಂದರವಾದ ಛತ್ರಗಳು, ಮಾಲೆಗಳಿಂದ, ಜಾಸ್ಮಿನ್ ಹೂಗಳ ಪರಿಮಳದಿಂದ, ಭೃಂಗಗಳ ಗುಂಜನದಿಂದ, ಜಾಲಿಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧ ಚಂದ್ರಕಾಂತಿಯು ಒಳಗೆ ಹರಿದು ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಪಾರಿಜಾತ ವನದ ಪರಿಮಳ ತುಂಬಿದ ಗಾಳಿಯು, ಅಗರಬತ್ತಿಯ ಸುವಾಸನೆ ಜಾಲಿಯಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಹಾಲಿನ ನುರೆಯಂತೆ ಬಿಳಿಯಾದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಲೋಕನಾಥನಾದ ಪತಿಯನ್ನು ಭದ್ರಾ ದೇವಿಯು ಆರಾಮವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ದೇವಿಯು ತನ್ನ ಸಂಗಡಿಗಿಯಿಂದ ರತ್ನದ ಹ್ಯಾಂಡಲ್‌ನ ಚಮರವನ್ನು ಪಡೆದು, ಭಗವಂತನಿಗೆ ವೀಜಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಮುತ್ತಿನ ನೂಪುರ್ ನಾದ, ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಉಂಗುರ, ಬಳೆ, ಚಮರ, ಅವಳ ಹಾರವು ಅವಳ ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಮರೆಮಾಡಿದ ಕುಂಕುಮದಿಂದ ಕೆಂಪಾಗಿತ್ತು, ಕಿಮ್ಮತ್ತಿಲ್ಲದ ಹೊನ್ನಿನ ಹೊದಿಕೆ ಅವಳ ಸೊಂಟವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿತ್ತು. ಅವಳು ಅಚ್ಯುತನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನಳಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು.