ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಧುಂಧುಕಾರಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಆಶ್ರಯ ಹುಡುಕಿದರೂ, ಅವನಿಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ಆಶ್ರಯ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಪುನಃ ಪುನಃ “ಅಯ್ಯೋ, ವಿಧಿಯೇ!” ಎಂದು ಅಳುತ್ತಾ ಹತ್ತಿರದವರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವನಾಗಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಿದ್ದ. ಕೆಲ ಕಾಲವಾದ ಮೇಲೆ, ಲೋಕದಿಂದ ಅವನ ಮೃತ್ಯುವಿನ ಸುದ್ದಿ ಗೊಕಾರಣನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಗೊಕಾರಣನು ಅವನನ್ನು ದುರ್ದಶೆಗೆ ಒಳಗಾದವನೆಂದು ಅರಿತು, ಗಯಾ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಪಿಂಡದಾನ ಮತ್ತು ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದರು. ಅವನು ಯಾವ ಯಾವ ಪುಣ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿದರೂ, ಅಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಧುಂಧುಕಾರಿಗಾಗಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಹೀಗೆ ತಿರುಗಾಡಿದ ಮೇಲೆ, ಗೊಕಾರಣನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಊರಿಗೆ ಮರಳಿದರು. ರಾತ್ರಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅವನು ತನ್ನ ಮನೆಯ ಆಂಗಣದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗದೆ ಮಲಗಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಗೊಕಾರಣನು ಮಲಗಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಧುಂಧುಕಾರಿ, ರಾತ್ರಿ ಮಧ್ಯೆ ಭಯಾನಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸಂಬಂಧಿಯನ್ನು ಎದುರುಗೊಡಿಸಿದರು. ಅವನು ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಕುರಿ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಎಲೆ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಎತ್ತು, ಇನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಇಂದ್ರ, ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ಮತ್ತೆ ಮನುಷ್ಯ—ಪ್ರತಿ ರೂಪವನ್ನು ಒಂದೊಂದೆ ಬಾರಿ ತೋರಿಸಿದರು. ಈ ಅಸಾಧಾರಣ ಪರಿವರ್ತನೆಗಳನ್ನು ಕಂಡ ಗೊಕಾರಣನು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಈ ದುಃಖಿತ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವವನು ಯಾರು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಅವನಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರು. ಗೊಕಾರಣನು ಕೇಳಿದರು: “ಯಾರು ನೀನು, ಈ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಕಾಣುವವನು? ಯಾವ ಕಡೆದಿಂದ ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಿದ್ದಿರುವೆ? ಭೂತನಾ, ಪ್ರೇತನಾ, ರಾಕ್ಷಸನಾ? ಸತ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳು.” ಗೊಕಾರಣನು ಹೀಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ, ಧುಂಧುಕಾರಿ ಪದಗಳನ್ನು ಹೇಳಲಾಗದೆ, ಪುನಃ ಪುನಃ ದೊಡ್ಡ ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ ಅಳುತ್ತಾ, ಕೇವಲ ಚೇತನೆಯ ಸೂಚನೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅನಂತರ, ಗೊಕಾರಣನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ನೀರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅವನನ್ನು ಎತ್ತಿದರು. ಆ ಒಂದು ಕಾರ್ಯದಿಂದ, ಪಾಪಾತ್ಮನು ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ಧುಂಧುಕಾರಿ ಹೇಳಿದರು: “ನಾನು ನಿನ್ನ ಅಣ್ಣ, ಧುಂಧುಕಾರಿ ಎಂದು ಹೆಸರು. ನನ್ನ ತಪ್ಪಿನಿಂದ, ಮಾನವ ಜನ್ಮವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ದುಷ್ಕರ್ಮಗಳಿಗೆ ಎಣಿಕೆ ಇಲ್ಲ, ಮಹಾ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೇನೆ; ನಾನು ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡಿದವನು, ಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದ ದುಃಖಪಟ್ಟು ಕೊಲೆಯಾದವನು.” “ಆ ಕಾರಣದಿಂದ, ನಾನು ಪ್ರೇತವಾಗಿ ಈ ದುಃಖದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ವಾಯುವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಆಹಾರವಾಗಿ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತೇನೆ, ವಿಧಿಯಂತೆ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ.” “ಸ್ನೇಹಿತಾ, ದಯೆಯ ಸಾಗರವಾದ ಅಣ್ಣಾ, ದಯವಿಟ್ಟು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸು!” ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, ಗೊಕಾರಣನು ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದರು. ಗೊಕಾರಣನು ಹೇಳಿದರು: “ನಿನ್ನಿಗಾಗಿ ನಾನು ಗಯಾ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಪಿಂಡದಾನವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೂ ನೀನು ಮುಕ್ತನಾಗಿಲ್ಲವೇಕೆ? ಇದು ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಿದೆ.” “ಗಯಾ ಶ್ರಾದ್ಧದಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತಿಯು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ. ನಾನು ನಿನ್ನಿಗಾಗಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಸತ್ಯವಾಗಿ ವಿವರಿಸು.” ಧುಂಧುಕಾರಿ ಹೇಳಿದರು: “ನೂರು ಗಯಾ ಶ್ರಾದ್ಧಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ ನನಗೆ ಮುಕ್ತಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮುಕ್ತಿಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದೋ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಯೋಚಿಸು.” ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಗೊಕಾರಣನು ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಟ್ಟು, “ಶ್ರಾದ್ಧಗಳಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂದರೆ, ನಿನ್ನ ಮುಕ್ತಿ ಬಹಳ ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿದೆ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. “ಇದೀಗ, ನೀನು ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ನಿನ್ನ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯು. ನಾನು ಯೋಚಿಸಿ, ನಿನ್ನ ಮುಕ್ತಿಗೆ ಸೂಕ್ತ ಕ್ರಮವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದು ಭರವಸೆ ನೀಡಿದರು. ಗೊಕಾರಣನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಧುಂಧುಕಾರಿ ತನ್ನ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಗೊಕಾರಣನು ಆ ರಾತ್ರಿ ಯೋಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದ ಜನರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸೇರಿಕೊಂಡರು. ಗೊಕಾರಣನು ರಾತ್ರಿ ನಡೆದ ಎಲ್ಲ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಅವರಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದರು. ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾದ ಪಂಡಿತರು, ಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ವಿವರಿಸುವವರು—all scriptural collections ಅನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದರೂ, ಧುಂಧುಕಾರಿಯ ಮುಕ್ತಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಅನಂತರ, ಎಲ್ಲರೂ ಸೂರ್ಯನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಧುಂಧುಕಾರಿಯ ಮುಕ್ತಿಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಒಪ್ಪಿದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಗೊಕಾರಣನು ಸೂರ್ಯನ ವೇಗವನ್ನು ತಡೆದು, “ಓ ಲೋಕದ ಸಾಕ್ಷಿ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಮುಕ್ತಿಗೆ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳು,” ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು. ಅದನ್ನು ದೂರದಿಂದ ಕೇಳಿದ ಸೂರ್ಯನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದರು: “ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತವನ್ನು ಏಳು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಪಾರಾಯಣ ಮಾಡು—ಇದು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ತರುತ್ತದೆ.” ಹೀಗೆ ಸೂರ್ಯನು ಹೇಳಿದರು, ಎಲ್ಲರೂ ಇದನ್ನು ಧರ್ಮದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರೂಪವೆಂದು ಒಪ್ಪಿದರು. ಎಲ್ಲರೂ: “ಇದು ಶ್ರಮದಿಂದ ಮಾಡಬೇಕು, ಇದು ಸುಲಭವಾಗಿದೆ,” ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಟ್ಟರು. ಗೊಕಾರಣನು ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿ ಪಾರಾಯಣವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಅದನ್ನು ಕೇಳಲು, ಹಳ್ಳಿಗಳಿಂದ, ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ ಜನರು—ಕುರುಡು, ಲಂಗ, ವಯೋವೃದ್ಧ, ನಿಧಾನವಾದವರು—ಪಾಪಗಳ ನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದರು. ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಸಭೆ ಜರುಗಿತು; ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಉಂಟಾಯಿತು. ಗೊಕಾರಣನು ಆಸನವನ್ನು ಪಡೆದು, ಭಾಗವತ ಕಥೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಧುಂಧುಕಾರಿ ಕೂಡ ಬಂದನು; ಅವನು ಇಲ್ಲಿ-ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಹುಡುಕಿದಾಗ, ಏಳು ಗುಡ್ಡುಗಳಿರುವ ಬಂಬು (ಬಿದಿರು) ಕಂಬವನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅವನಿಗೆ ವಾಯು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ, ಬಿದಿರಿನ ಕೆಳಗಿನ ರಂಧ್ರದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಕೇಳಲು ನಿಂತನು. ವೈಷ್ಣವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಮುಖ್ಯ ಶ್ರೋತೃ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ, ಧೇನುಪುತ್ರ ಗೊಕಾರಣನು ಮೊದಲ ಕ್ಯಾಂಟೋದಿಂದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಥನವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಪ್ರತಿ ದಿನದ ಪಾರಾಯಣದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಘಟನೆ ನಡೆಯಿತು: ಬಿದಿರಿನ ಒಂದು ಗುಡ್ಡು ಭಕ್ತರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಶಬ್ದದಿಂದ ಮುರಿಯಿತು. ಎರಡನೇ ದಿನದ ಸಂಜೆ, ಎರಡನೇ ಗುಡ್ಡು ಮುರಿಯಿತು; ಮೂರನೇ ದಿನದ ಸಂಜೆ, ಮೂರನೇ ಗುಡ್ಡು ಮುರಿಯಿತು. ಹೀಗೆ, ಏಳು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಏಳು ಗುಡ್ಡುಗಳು ಮುರಿಯಿತು; ಧುಂಧುಕಾರಿ ಭಾಗವತದ ಹನ್ನೆರಡು ಸ್ಕಂಧಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಪ್ರೇತ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತೊರೆದನು. ಅವನು ದೇವತೆಗಳಂತೆ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದನು—ತುಳಸಿ ಮಾಲೆ ಧರಿಸಿದ, ಪೀತವಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ, ಮಳೆಯ ಮೋಡದಂತೆ ಕಪ್ಪು, ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕಿವೋಲೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದನು. ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಅಣ್ಣ ಗೊಕಾರಣನಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, “ನಿನ್ನ ದಯೆಯಿಂದ bondage ಮತ್ತು ಪ್ರೇತತ್ವದ ಅಶುದ್ಧಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. “ಭಾಗವತ ಕಥನವು ಪ್ರೇತಗಳ ದುಃಖವನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತದೆ; ಏಳು ದಿನಗಳ ಪಾರಾಯಣವು ಕೃಷ್ಣಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.” “ಏಳು ದಿನಗಳ ಪಾರಾಯಣವನ್ನು ಮಾಡಿದಾಗ, ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳು ಕಂಪಿಸುತ್ತವೆ; ಈ ಕಥನವು ನಮ್ಮ ತಕ್ಷಣದ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ತರುತ್ತದೆ.” “ತೇವದಿಂದಲೋ, ಒಣದಿಂದಲೋ, ಭಾರದಿಂದಲೋ, ಹಗುರದಿಂದಲೋ, ವಾಕ್ಕಿಂದ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ಪಾಪಗಳು—even hearing consumes them like fire consumes fuel.” “ಭಾರತ ದೇಶದಲ್ಲಿ, ಜ್ಞಾನಿಗಳ ನಡುವೆ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ, ಭಾಗವತ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳದವರ ಜನ್ಮವು ಫಲವಿಲ್ಲದದ್ದು ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ.” “ಪೋಷಿತ, ಬಲಿಷ್ಠವಾದ ಶರೀರವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನ? ಅದು ಸ್ಥಿರವಲ್ಲ, ಶುಕಮುನಿಯ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳದೆ ಇರುವದು ವ್ಯರ್ಥ.