ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಮೂರನ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದ ಕೋಟೆಗಳೊಳಗೆ, ಭಯಾನಕ ಪರ್ವತ ಕೋಟೆಗಳು, ಆಯುಧ ಕೋಟೆಗಳು, ಜಲ, ಅಗ್ನಿ, ವಾಯುಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲಾದ ಗಡಿಗಳು ಇದ್ದವು. ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಭಯಂಕರ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದವು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಗದೆಯಿಂದ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಚೂರುಗೊಳಿಸಿದನು, ಬಾಣಗಳಿಂದ ಆಯುಧ ಕೋಟೆಗಳನ್ನು ಭೇದಿಸಿದನು; ಚಕ್ರದಿಂದ ಜಲ, ಅಗ್ನಿ, ವಾಯುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದನು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಖಡ್ಗದಿಂದ ಮೂರನ ಬಂಧನಗಳನ್ನು ಕಡಿದು ಹಾಕಿದನು. ಆಗ ಪಾಂಚಜನ್ಯ ಶಂಖವನ್ನು ಬಾರಿಸಿದನು. ಆ ಶಬ್ದವು ಯುದ್ಧ ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಗರ್ವದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಹೃದಯಗಳನ್ನು ಭೇದಿಸಿತು. ಗದಾಧರನು ತನ್ನ ಮಹಾ ಗದೆಯಿಂದ ಕೋಟೆಯ ಗೋಡೆಯನ್ನೂ ಭಂಗಪಡಿಸಿದನು. ಪಾಂಚಜನ್ಯ ಶಬ್ದವು ಪ್ರಳಯಕಾಲದ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಭಯಂಕರವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮೂರನಾಮಕ ಪಂಚಶಿರಸ್ಸುಳ್ಳ ದೈತ್ಯನು, ನೀರಿನೊಳಗಿನ ಅವನ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ಎದ್ದನು. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಭಯಂಕರವಾದ ತ್ರಿಶೂಲ ಹೊತ್ತಿದ್ದನು, ಅದು ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಳಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ದೈತ್ಯನು ತನ್ನ ಐದು ಬಾಯಿಗಳೊಂದಿಗೆ ತಾಕಿದ ಹಾವಿನಂತೆ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯನ ಪುತ್ರನಾದ ಗರುಡನ ಕಡೆಗೆ ದೌಡಾಯಿಸಿದನು. ಅವನು ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಎಸೆದು, ಐದು ಬಾಯಿಗಳಿಂದ ಭೀಕರವಾದ ಗರ್ಜನೆ ಮಾಡಿದ್ದನು. ಆ ಶಬ್ದವು ಆಕಾಶ, ದಿಕ್ಕು, ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ಆವರಿಸಿತು. ಆ ತ್ರಿಶೂಲವು ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಾಗ, ಶ್ರೀಹರಿ ಮೂರುಮಟ್ಟದ ಶಕ್ತಿಯ ಎರಡು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ಭೇದಿಸಿದನು ಮತ್ತು ಮೂರನ ಬಾಯಿಗಳೊಳಗೆ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಹಾರಿಸಿದನು. ಕೋಪಗೊಂಡ ಮೂರನು ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಎಸೆದನು. ಆದರೆ ಗದಾಧರನು ತನ್ನ ಗದೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಸಾವಿರ ತುಂಡುಗಳಾಗಿ ಚೂರುಮಾಡಿದನು. ಅನಂತರ ಅವನು ತನ್ನ ಭುಜಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಅಜಯನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಲೀಲೆಯಿಂದ ತನ್ನ ಚಕ್ರದಿಂದ ಮೂರನ ಐದು ತಲೆಗಳನ್ನು ಕಡಿದು ಹಾಕಿದನು. ತಲೆಯಿಲ್ಲದೆ ಜೀವವು ಹೊರಟ ಮೂರನು, ಶಿಖರ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಪರ್ವತದಂತೆ ನೀರಿನೊಳಗೆ ಬಿದ್ದನು. ಅವನ ಏಳು ಪುತ್ರರು, ತಂದೆಯ ಮರಣದಿಂದ ಕೋಪಗೊಂಡು, ಪಿತೆಯನ್ನು ಮುಂಚೂಣಿಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧರಾದರು. ಅವರ ಹೆಸರುಗಳು ತಾಮ್ರ, ಅಂತarikṣ, ಶ್ರವಣ, ವಿಭಾವಸು, ವಸು, ನಭಸ್ವಾನ್ ಮತ್ತು ಏಳನೆಯವನು ಅರುಣ. ಇವರು ಭೂಮಿಪುತ್ರನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಬಂದಿದ್ದರು. ಅವರು ಅಜಿತನಾದ ಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಬಾಣಗಳು, ಖಡ್ಗಗಳು, ಗದೆಗಳು, ಶೂಲಗಳು, ತೋಡಗಳು, ಜಾವಲಿನ್‌ಗಳು ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಉಗ್ರಕೋಪದಿಂದ ಎಸೆದರು. ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವರ ಎಲ್ಲಾ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ತುಂಡುಮಾಡಿದನು. ಪಿತೆಯನ್ನು ಮುಂಚೂಣಿಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ಆ ನಾಯಕರು, ಕೃಷ್ಣನ ಚಕ್ರ ಮತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ ತಲೆ, ಭುಜ, ಕಾಲು, ಕವಚಗಳು ಕಡಿದು ಯಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದರು. ಹೀಗೆ ಭೂಮಿಪುತ್ರನಾದ ನರಕನು ಸೋತುಹೋದನು. ಇದನ್ನು ಕಂಡು ದುರ್ಮರ್ಷಣನು, ಗರ್ವದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಸಮುದ್ರಜನ್ಯ ಗಜಗಳೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಬಂದನು. ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ಶತಶತ್ರು ಆಯುಧವನ್ನು ಎಸೆದನು. ಎಲ್ಲ ಯೋಧರೂ ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಕ್ರಮಣ ನಡೆಸಿದರು. ಭಗವಂತನು ಅದ್ಭುತವಾದ ಕುದುರೆಗಳು ಮತ್ತು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಭೂಮಿಪುತ್ರನ ಸೇನೆಯನ್ನು ಹೊಡೆದನು; ಅವರ ಭುಜ, ತೊಡೆ, ತಲೆ, ದೇಹಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ, ಕೂಡಲೇ ಅವರ ಕುದುರೆಗಳು ಮತ್ತು ಗಜಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು. ಯೋಧರು ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಆಯುಧಗಳನ್ನು, ಹರಿಯು ತನ್ನ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳು ಮತ್ತು ಖಡ್ಗಗಳಿಂದ ಕಡಿದು ಹಾಕಿದನು. ಸುಪರ್ಣನಾದ ಗರುಡನು ತನ್ನ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಂದ ಗಜಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದು, ತನ್ನ ಚೀಲ, ರೆಕ್ಕೆ, ಮತ್ತು ಪಂಜಗಳಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಕೊಂದನು. ತನ್ನ ಸೇನೆ ಗರುಡನಿಂದ ನಾಶವಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ನರಕನು ಯುದ್ಧ ಮಾಡುತ್ತಾ ನಗರಕ್ಕೆ ಒಳನಡೆದನು. ಆ ಭೂಮಿಪುತ್ರನು ತನ್ನ ಆಯುಧವನ್ನು ಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲೆ ಎಸೆದನು, ಆದರೆ ಆ ವಜ್ರವು ನಿರರ್ಥಕವಾಯಿತು; ಕೃಷ್ಣನು ಅದರಿಂದ ತೊಡೆಯಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಗಜದ ಮೇಲೆ ಹಾರಿಸಿದ ಹೂಮಾಲೆಯಂತೆ ಅವನನ್ನು ಹೇಡಾಗಿಸಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಭೂಮಿಪುತ್ರನು ಭಾರವಾದ ಶೂಲವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಹರಿಯು ತನ್ನ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಚಕ್ರದಿಂದ ಅವನು ಗಜದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದಾಗಲೇ ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು ಕಡಿದು ಹಾಕಿದನು. ಆ ತಲೆ, ಸುಂದರವಾದ ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕಿವಿಯೋಲೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿ, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ ಬಿದ್ದಿತು. ಮುನಿಗಳು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳು "ಅಯ್ಯೋ! ಶುಭವಾಗಲಿ!" ಎಂದು ಕೂಗಿ, ಮುಕುಂದನನ್ನು ಹೂಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಆಗ ಭೂದೇವಿ ಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಸುವರ್ಣ ಮತ್ತು ರತ್ನಗಳಿಂದ ಹೊಳೆಯುವ ಕಿವಿಯೋಲೆಗಳು, ವೈಜಯಂತಿ ಹಾರ, ಮಹಾರತ್ನ ಮತ್ತು ರಾಜಛತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಚೇತಸನ ಪುತ್ರನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದಳು. ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅತ್ಯಂತ ಪೂಜಿತಳಾದ ಆ ಭೂದೇವಿ, ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಿ, ವಿಶ್ವನಾಥನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದಳು. ಭೂದೇವಿ ಹೇಳಿದಳು: "ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ನಾರಾಯಣ, ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದಾಧಾರಿ, ಭಕ್ತರ ಹಿತಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸುವ ಪರಮಾತ್ಮ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಕಮಲ ನಾಭ, ಕಮಲ ಹಾರ ಧಾರಿ, ಕಮಲ ನೇತ್ರ, ಕಮಲ ಸಮಾನ ಪಾದಗಳೊಡನೆ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಭಗವಾನ್, ವಾಸುದೇವ, ವಿಷ್ಣು, ಪರಮಪುರುಷ, ಮೂಲ ಕಾರಣ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪಿ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಜನ್ಮಹೀನ, ವಿಶ್ವಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಅನಂತಶಕ್ತಿಶಾಲಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪಿ, ಪರಮಾತ್ಮ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹುಟ್ಟದೆ ಹುಟ್ಟಿದವ, ಸೃಷ್ಟಿಸಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿದಾಗ ಭಯಂಕರ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸುವವ, ಲೋಕದ ಸ್ಥಿತಿಗಾಗಿ ಸತ್ವರೂಪಿಯಾದವ, ಕಾಲ, ಪ್ರಕೃತಿ, ಪರಮಾತ್ಮ—ನೀನೇ ಅವೆಲ್ಲವೂ. ಭೂಮಿ, ಜಲ, ಅಗ್ನಿ, ವಾಯು, ಆಕಾಶ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ದೇವತೆಗಳು, ಮನಸ್ಸು, ಮಹತ್ತ್ವ—all that moves and does not move, O Lord, in you, the non-dual, this delusion does not exist. ಈ ಮಗನು ಭಯದಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಪಾದಾರವಿಂದಗಳಲ್ಲಿ ಶರಣಾಗತವಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಅವನ ದುಃಖವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು, ನಿಮ್ಮ ಪಾಪಹರ ಪಾದವನ್ನು ಅವನ ತಲೆಗೆ ಇಡಿ, ಅವನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ." ಶುಕಮುನಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಭೂದೇವಿಯ ಈ ಭಕ್ತಿಭಾವಪೂರ್ಣ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಭಗವಂತನು ಅವಳಿಗೆ ಆಶ್ವಾಸನೆ ನೀಡಿದನು ಮತ್ತು ಭೂಮಿಪುತ್ರನ ಮಹಾ ಭವನಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ಹರಿಯು ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ರಾಜಕುಮಾರಿಯರನ್ನು ಕಂಡನು; ಅವರನ್ನು ಭೂಮಿಪುತ್ರನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರಾಜರಿಂದ ಅಪಹರಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಟ್ಟಿದ್ದನು. ಆ ಮಹಾಪುರುಷನು ಒಳಬಂದಾಗ, ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಅಚಾನಕ್ ಬೆರಗಾಗಿ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಪತಿಯಾಗಿ ಬಯಸಿದರು, ಅವನು ಅವರ ಭಾಗ್ಯದಿಂದ ಬಂದನು ಎಂಬ ಭಾವದಿಂದ. "ಈ ಮಹಾಪುರುಷನೇ ನನಗೆ ಪತಿ ಆಗಲಿ; ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಇದನ್ನು ಅನುಮೋದಿಸಲಿ" ಎಂದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬಳೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದಳು. ಆಮೇಲೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಅವರನ್ನು ಶುಭ್ರವಾದ ವಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ಸೇವಕಿಯರು, ಅಪಾರ ಧನ, ರಥಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು ಮತ್ತು ಬಹುಮೂಲ್ಯ ವಸ್ತುಗಳೊಂದಿಗೆ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಕೇಶವನು ಏರಾವತ ವಂಶದ ನಲವತ್ತನಾಲ್ಕು ಶ್ವೇತ ಚತುಷ್ಟುಂದ ಗಜಗಳನ್ನೂ ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಅನಂತರ ದೇವೇಂದ್ರನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಆ ಕಿವಿಯೋಲೆಗಳನ್ನು ಅದಿತಿಗೆ ನೀಡಿದನು. ಇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಅವರ ಪತ್ನಿ ಶಚಿದೇವಿಯರಿಂದ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಪತ್ನಿಯ ಮನವಿ ಮೇರೆಗೆ ಪಾರಿಜಾತ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ಬೇರುಸಹಿತ ಎಳೆದು, ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಇರಿಸಿ, ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಅದನ್ನು ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ತಂದನು. ಆ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ಸತ್ಯಭಾಮೆಯ ಮನೆತನದ ಉದ್ಯಾನವನದಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟನು; ಆ ಪರಿಮಳವನ್ನು ಬಯಸಿ ಆಕಾಶದಿಂದ ಬಂದ ಮಧುಮಕ್ಕಳೂ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಬಂದುವು. ಸತ್ಯಭಾಮೆ ತನ್ನ ಕಿರೀಟದ ತುದಿಯಿಂದ ಅಚ್ಯುತನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆ ಪೂರೈಸಬೇಕೆಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡಳು. ಇದರಿಂದ ಆ ಮಹಾಪುರುಷನ ಸಾಧನೆ ಪೂರ್ತಿಯಾಯಿತು; ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿರುವ ಅಹಂಕಾರದ ಕತ್ತಲೆ ಎಷ್ಟು ಆಳವಾದುದು! ಆಮೇಲೆ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ, ಪರಮಾತ್ಮನು ಅನೇಕ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪ್ರಾಸಾದಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರೊಂದಿಗೆ ವಿವಾಹವಾದನು.