ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಪೃಥ್ವೀಪುತ್ರನಾದ ನರಕಾಸುರನು, ಇಂದ್ರನಿಂದ ತನ್ನ ಛತ್ರ, ಕುಂಡಲಗಳು ಮತ್ತು ಸಹಚರರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡನು. ದೇವತೆಗಳ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿನ ತನ್ನ ಸ್ಥಾನವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡನು. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವನ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿದು, ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಏರಿ, ಪ್ರಾಗ್ಜ್ಯೋತಿಷಪುರಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು. ಆ ನಗರವು ಭಯಾನಕವಾದ ಪರ್ವತ ಕೋಟೆಗಳಿಂದ, ಆಯುಧ ಕೋಟೆಗಳಿಂದ, ಜಲ, ಅಗ್ನಿ, ವಾಯುಗಳ ಬಲವಾದ ರಕ್ಷಣೆಯಿಂದ, ಮತ್ತು ಮುರನ ಭೀಕರ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಭಗವಾನ್ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಗದೆಯಿಂದ ಆ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಧ್ವಂಸಮಾಡಿದನು, ಬಾಣಗಳಿಂದ ಆಯುಧ ಕೋಟೆಗಳನ್ನು ಭೇದಿಸಿದನು; ಚಕ್ರದಿಂದ ಜಲ, ಅಗ್ನಿ, ವಾಯುಗಳ ತಡೆಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದನು; ಖಡ್ಗದಿಂದ ಮುರನ ಬಂಧನಗಳನ್ನು ಕಡಿದನು. ಪಾಂಚಜನ್ಯ ಶಂಖವನ್ನು ಊದಿದಾಗ, ಆ ಶಬ್ದವು ಗಂಭೀರವಾದ ಮಳೆಯ ಗುಡುಗು ಹೋಲಿತು; ದುಷ್ಟನಾದ ಐದು ತಲೆಯ ಮುರನು ಜಲದಿಂದ ಎದ್ದನು. ಅವನು ಭಯಾನಕವಾದ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ, ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯನ ಪುತ್ರನಾದ ಕೃಷ್ಣನ ಕಡೆಗೆ ಐದು ಬಾಯಿಗಳಿಂದ ಹಾವು ಹೋಲಿಸಿ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದನು. ತನ್ನ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಎಸೆದು, ಐದು ಬಾಯಿಗಳಿಂದ ಭೀಕರವಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸಿದನು; ಆ ಶಬ್ದವು ಆಕಾಶ, ದಿಕ್ಕು, ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ಆವರಿಸಿತು. ಆ ತ್ರಿಶೂಲವು ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಾಗ, ಹರಿ ಎರಡು ತ್ರಿಶಕ್ತಿಯ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದನು; ಮುರನ ಬಾಯಿಗಳಲ್ಲೂ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಹಾರಿಸಿದನು. ಮುರನು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಎಸೆದನು. ಆ ಗದೆ ಹಾರುತ್ತಾ ಬಂದಾಗ, ಗದಾಧರನು ತನ್ನ ಗದೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಸಾವಿರ ಭಾಗಗಳಾಗಿ ತುಂಡುಮಾಡಿದನು. ಅವನು ಅವಿಜಿತನಾಗಿ ಮುರುದುತ್ತಾ ಚಕ್ರದಿಂದ ಮುರನ ತಲೆಯನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಕಡಿದನು. ತಲೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಪ್ರಾಣ ಹೊರಟು, ಮುರನು ಇಂದ್ರನ ವಜ್ರದಿಂದ ಶಿಖರ ಕತ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪರ್ವತದಂತೆ ಜಲದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದನು. ಅವನ ಏಳು ಪುತ್ರರು—ತಾಮ್ರ, ಅಂತರಿಕ್ಷ, ಶ್ರವಣ, ವಿಭಾವಸು, ವಸು, ನಭಸ್ವಾನ್ ಮತ್ತು ಏಳನೆಯವನು ಅರುಣ—ಪೀಠನನ್ನು ಸೇನಾಧ್ಯಕ್ಷನಾಗಿ ಮುಂದುಗೊಳಿಸಿ, ಭೂಮಿಪುತ್ರನ today, ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಅವರು ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಭಗವಂತನ ಕಡೆಗೆ ಬನ್ನಿ, ಬಾಣ, ಖಡ್ಗ, ಗದೆ, ಶೂಲ, ಜಾವಲಿನ್, ತ್ರಿಶೂಲ ಮುಂತಾದ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಉಗ್ರವಾಗಿ ಎಸೆದರು. ಭಗವಾನ್ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವರ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ತುಂಡುಮಾಡಿದನು. ಪೀಠನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಆ ನಾಯಕರನ್ನು, ಚಕ್ರ ಮತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವರ ತಲೆ, ಕೈ, ಕಾಲು, ಕವಚಗಳನ್ನು ಕಡಿದು, ಯಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಈ ರೀತಿ ಭೂಮಿಪುತ್ರನಾದ ನರಕನು ಸೋತನು. ಇದನ್ನು ಕಂಡ ದುರ್ಮರ್ಷಣನು, ಗರ್ವದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಸಮುದ್ರಜನ್ಯ ಹಸ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಕ್ರಮಿಸಿದನು. ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಕುಳಿತಿರುವ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡಿ, ಮೋಡದ ಮೇಲೆ ಮಿಂಚಿನೊಂದಿಗೆ ಕಿರಣಿಸುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲೆ ಶತಘ್ನಿಯನ್ನು ಎಸೆದನು; ಎಲ್ಲ ಯೋಧರೂ ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರು. ಭಗವಾನ್ ಗದಾಧರನು ಅದ್ಭುತವಾದ ಕುದುರೆಗಳು, ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಭೂಮಿಪುತ್ರನ ಸೇನೆಯನ್ನು ಹೊಡೆದು, ಅವರ ಕೈ, ತೊಡೆಯ, ತಲೆ, ದೇಹಗಳನ್ನು ಕಡಿದು, ಅವರ ಕುದುರೆಗಳು ಮತ್ತು ಹಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಕೊಂದನು. ಕುರುಕುಲೋದ್ಭವನೆ, ಯೋಧರು ಎಸೆದ ಎಲ್ಲ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹರಿ ತನ್ನ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣ ಮತ್ತು ಖಡ್ಗದ ಅಂಚಿನಿಂದ ತುಂಡುಮಾಡಿದನು. ಸುವರ್ಣನಾದ ಗರುಡನು ತನ್ನ ರೆಕ್ಕೆಯಿಂದ ಆ ಹಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದು, ತನ್ನ ಚೂಚು, ರೆಕ್ಕೆ, ಮತ್ತು ಗರಳಗಳಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಕೊಂದನು. ಭೂಮಿಪುತ್ರನಾದ ನರಕನು ತನ್ನ ಸೇನೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಹೋರಾಡುತ್ತಾ ನಗರಕ್ಕೆ ಒಳನುಗ್ಗಿದನು. ನರಕನು ತನ್ನ ಆಯುಧದಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹೊಡೆಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಆ ವಜ್ರ ಹಾರಿ ಬಿದ್ದರೂ, ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಏನೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ, ಹಾರವನ್ನೇ ಹಾಕಿದ ಆನೆಗೆ ಹೂಮಾಲೆ ಬಿದ್ದಂತೆ. ನರಕನು ವ್ಯರ್ಥ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಭಯಂಕರವಾದ ಭಾಲವನ್ನು ತೆಗೆದು, ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಹೊರಟಾಗ, ಹರಿ ಚಕ್ರದಿಂದ ಅವನು ಎಸೆುವ ಮೊದಲೇ ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು ಕಡಿದುಹಾಕಿದನು. ಅವನ ತಲೆ ಸುಂದರವಾದ ಕುಂಡಲಗಳು ಮತ್ತು ಕಿರೀಟದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು; ಅದು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು. ಮುನಿಗಳು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳ ನಾಯಕರು "ಹಾಯ್! ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ!" ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಿ, ಮುಕುಂದನನ್ನು ಹೂಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದರು. ಆ ಬಳಿಕ ಭೂದೇವಿಯು ಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾದ ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ರತ್ನಗಳಿಂದ ಮಾಡಲಾದ ಕುಂಡಲಗಳು, ವೈಜಯಂತಿ ಮಾಲೆ, ಮಹಾರತ್ನ, ಮತ್ತು ರಾಜಛತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಚೇತಸನ ಪುತ್ರನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದಳು. ಆ ದೇವಿಯು, ದೇವತೆಗಳ ಶ್ರೇಷ್ಠರಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟವಳು, ಭಗವಂತನನ್ನು ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಪ್ರಣಯಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸಿದಳು. ಭೂಮಿಯು ಹೇಳಿದಳು: ದೇವತೆಗಳ ಸ್ವಾಮೀ, ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದಾಧಾರಿ, ಭಕ್ತರ ಇಚ್ಛೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ರೂಪಧಾರಿಯಾಗುವ ಪರಮಾತ್ಮನೆ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಕಮಲನಾಭ, ಕಮಲಮಾಲಾಧಾರಿ, ಕಮಲನಯನ, ಕಮಲಪಾದಾ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಭಗವಾನ್, ವಾಸುದೇವ, ವಿಷ್ಣು, ಪರಮಪುರುಷ, ಮೂಲಬೀಜ, ಪರಿಪೂರ್ಣ ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಅಜ, ಜಗತ್ತಿನ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಅನಂತಶಕ್ತಿ, ಸಮಸ್ತ ಜೀವಿಗಳ ಆತ್ಮ, ಪರಮ, ಅಂತರ್ಯಾಮಿ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಇಚ್ಛಿಸಿ, ಭಯಾನಕ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಲಯವನ್ನು ಮಾಡುವವನು ನೀನೇ; ಲೋಕಗಳ ಸ್ಥಿತಿಗಾಗಿ ಸತ್ತ್ವರೂಪಿಯಾದವನು ನೀನೇ; ಕಾಲ, ಪ್ರಕೃತಿ, ಪರಮಪುರುಷ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ನೀನೇ. ಭೂಮಿ, ಜಲ, ಅಗ್ನಿ, ವಾಯು, ಆಕಾಶ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ದೇವತೆಗಳು, ಮನಸ್ಸು, ಮಹತ್ತತ್ವ—ಚಲಿಸುವದು, ಸ್ಥಿರವಾದದು, ಎಲ್ಲವೂ, ಏಕನಾದ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ, ಮಾಯೆಯಿಲ್ಲದೆ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿವೆ. ಈ ನಿಮ್ಮ ಪುತ್ರನು ಭಯಪಟ್ಟು, ನಿಮ್ಮ ಕಮಲಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಶರಣಾಗತನಾಗಿ, ದುಃಖದಿಂದ ರಕ್ಷಣೆ ಕೋರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಪಾಪಹರಿಸುವ ನಿಮ್ಮ ಕಮಲಹಸ್ತವನ್ನು ಅವನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ಅವನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ. ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಭೂಮಿಯು ಈ ರೀತಿ ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ, ವಿನಮ್ರವಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದಾಗ, ಭಗವಾನ್ ಅವಳಿಗೆ ಆಶ್ವಾಸನ ನೀಡಿ, ಭೂಮಿಪುತ್ರನ ಭವ್ಯ ಭವನಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ಹರಿ, ಭೂಮಿಪುತ್ರನಿಂದ ಬಂಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರ ರಾಜಕುಮಾರಿಯರನ್ನು ಕಂಡನು. ಅವನು ಅವರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ, ರಾಜರಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿದ್ದನು. ಆ ಮಹಾಪುರುಷನು ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ಆತನನ್ನು ಕಂಡು, ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ, ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಈ ಮಹಾಪುರುಷನೇ ನಮ್ಮ ಪತಿಯಾಗಿ ಆಗಲಿ ಎಂದು ಬಯಸಿದರು; ವಿಧಿಯು ಅವರನ್ನು ಆತನ ಬಳಿಗೆ ತಂದಂತಾಯಿತು. "ಈ ಮಹಾನುಭಾವನು ನನ್ನ ಪತಿಯಾಗಲಿ; ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಇದನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಲಿ" ಎಂದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬಳೂ ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು. ಕೃಷ್ಣನು ಅವರನ್ನು ಶುಭ್ರವಾದ ವಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಸೇವಕರು, ಮಹಾಸಂಪತ್ತು, ರಥಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು, ಆಭರಣಗಳೊಂದಿಗೆ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಕೇಶವನು ಐರಾವತ ವಂಶದ, ನಾಲ್ಕು ದಂತಗಳಿರುವ, ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ಅರವತ್ತನಾಲ್ಕು ವೇಗವಾದ ಹಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಸಹ ಕಳುಹಿಸಿದನು. ನಂತರ, ದೇವೇಂದ್ರನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಕುಂಡಲಗಳನ್ನು ಅದಿತಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದನು. ಇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಾಣಿಯು ಭಗವಂತನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದರು. ಪತ್ನಿಯು ಬೇಡಿಕೆಗೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಿದಂತೆ, ಪಾರಿಜಾತ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ಬುಡಕೋರಿ, ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಇಂದ್ರನನ್ನು ಸೋಲಿಸಿ, ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ತಂದನು. ಆ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ಸತ್ಯಭಾಮೆಯ ಗೃಹೋದ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟು, ಅವಳ ಮನೆಯ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದನು. ಆ ವೃಕ್ಷದ ಸುಗಂಧಕ್ಕೆ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯಿಂದ ಆಕಾಶದ ಮೇಣಗಳು ಅದರ ಹಿಂದೆ ಬಂದು ಸೇರಿದವು. ಅವಳು ಅಚ್ಯುತನ ಪಾದಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಮುಕುಟದಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ವಂದಿಸಿ, ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆ ಪೂರೈಸಲು ಬೇಡಿದಳು. ಹೀಗೆ ಮಹಾಪುರುಷನು ಸಿದ್ಧನಾದನು. ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರದ ಅಂಧಕಾರ ಎಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ.