ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಮಹೋತ್ಸವ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ರಾಜನ ಸೇವಕರು ಪವಿತ್ರ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಆತನ ಬಳಿಗೆ ತಂದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನನು ಬಾಯಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ದೌರ್ಬಲ್ಯದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತ, ಯಮುನಾ ನದಿಗೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ, ಶುದ್ಧ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ನೀರು ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಅರ್ಜುನ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣ, ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಸುಂದರವಾದ ರೂಪವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಆ ಕನ್ಯೆ ಅತ್ಯಂತ ಕಾಂತಿಯುತವಾಗಿದ್ದು, ಶುಭರೂಪವಳಾಗಿದ್ದಳು. ಕೃಷ್ಣನ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿ ಅರ್ಜುನನು ಆಕೆ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, ಆ ಮಹಾತ್ಮೆಯಾದ ಹೆಣ್ಮಗುವಿಗೆ ವಿನಯದಿಂದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದನು: "ಓ ಸುಂದರೀ, ನೀನು ಯಾರು? ಯಾರು ನಿನ್ನ ತಂದೆ? ನೀನು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆ? ನಿನಗೆ ಯಾವ ಸಂಕಲ್ಪವಿದೆ? ನನಗೆ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ ನೀನು ಪತಿಯನ್ನೇ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೀಯೆಂದು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನನಗೆ ಹೇಳು, ಒಳ್ಳೆಯವಳೆ." ಆಗ ಶ್ರೀ ಕಾಲಿಂದಿಯವರು ಉತ್ತರಿಸಿದರು: "ನಾನು ಸೂರ್ಯ ದೇವರ ಪುತ್ರಿ, ಪತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ವಿಷ್ಣುವನ್ನು, ವರಪ್ರದಾತನಾದ ಅವನನ್ನು ಪತಿಯಾಗಿ ಪಡೆಯುವ ಆಸೆಯಿಂದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅವನಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನೂ ಪತಿಯಾಗಿ ಆರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ ಮುಕುಂದನು, ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಆಶ್ರಯನಾದವನು, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಸನ್ನವಾಗಲಿ. ನಾನು ಕಾಲಿಂದಿ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾಗಿ, ನನ್ನ ತಂದೆಯು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ, ಯಮುನಾ ನೀರಿನೊಳಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅವನನ್ನು, ಅಪರಾಧರಹಿತನನ್ನು, ನಾನು ನೋಡುವ ತನಕ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತೇನೆ." ಅರ್ಜುನನು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು. ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡ ಕೃಷ್ಣನು ಆ ಕಾಲಿಂದಿಯನ್ನು ತನ್ನ ರಥದಲ್ಲಿ ಕುಳಿಸಿ, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನ ಬಳಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು. ಆ ಬಳಿಕ, ಪಾಂಡವರುಗಾಗಿ ಅದ್ಭುತವಾದ ನಗರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವಂತೆ ಕೃಷ್ಣನು ವಿಶ್ವಕರ್ಮನಿಗೆ ಆದೇಶಿಸಿದನು. ವಿಶ್ವಕರ್ಮನು ಅದನ್ನು ಅಚ್ಚರಿ ಉಂಟುಮಾಡುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಿಸಿದನು. ಆ ಮಹಾನಗರದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಜನರನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಭಗವಾನ್ ಕೃಷ್ಣನು ವಾಸವನ್ನಿಟ್ಟನು. ಆಗ ಅವನು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ರಥಸಾರಥಿಯಾಗಿದ್ದು, ಖಾಂಡವವನವನ್ನು ಅಗ್ನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಲು ನೆರವಾಯಿತು. ಅಗ್ನಿದೇವನು ತೃಪ್ತನಾಗಿ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಧನುಸ್ಸು, ಬಿಳಿಹೆಸರಿನ ಕುದುರೆಗಳಿರುವ ರಥ, ಎರಡು ಅವ್ಯಯ ಬಾಣಪೆಟ್ಟಿಗಳು, ದುರ್ಗಭೇದ್ಯ ಕವಚ ಮತ್ತು ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮಾಯಾಸುರನು, ಸ್ನೇಹದ ಚಿಹ್ನೆಯಾಗಿ ಮಹಾಸಭಾಭವನವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ಅದರಲ್ಲಿ ದುರ್ಯೋಧನನು ನೀರನ್ನು ನೆಲ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು. ನಂತರ, ಕೃಷ್ಣನು ಯುಧಿಷ್ಠಿರನ ಅನುಮತಿ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಿತರ ಒಪ್ಪಿಗೆಯೊಂದಿಗೆ, ಸತ್ಯಕಿ ಮತ್ತು ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೆ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ನಂತರ, ಶುಭ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನು ಕಾಲಿಂದಿಯನ್ನು ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಈ ಮೂಲಕ ಅವನ ಪ್ರಜೆಗಳಿಗೆ ಪರಮಾನಂದವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿ, ಪರಮಮಂಗಳವನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅವಂತಿಯ ರಾಜಕುಮಾರರಾದ ವಿಂದ ಮತ್ತು ಅನುವಿಂದರು, ದುರ್ಯೋಧನನ ಅನುಯಾಯಿಗಳಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ತಮ್ಮ ಸಹೋದರಿಯಾದ ಮಿತ್ರವಿಂದಾಳು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ಸ್ವಯಂವರದಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಪತಿಯನ್ನೇ ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಕೃಷ್ಣನು ಎಲ್ಲ ರಾಜರುಗಳ ಮುಂದೆ, ರಾಜಮಹಿಷಿಯ ಪುತ್ರಿಯೂ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಸಹೋದರಿಯೂ ಆಗಿದ್ದ ಮಿತ್ರವಿಂದಾಳನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಸ್ವಯಂವರದಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ಕೊಸಲದ ನಗ್ನಜಿತ್ ಎಂಬ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ರಾಜನೊಬ್ಬನು ಇದ್ದನು. ಅವನ ಪುತ್ರಿ ಸತ್ಯಾ ಅಥವಾ ನಗ್ನಜಿತಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ಆಕೆಯನ್ನು ಪತಿಯಾಗಿ ಪಡೆಯಲು, ಏಳು ಭಯಾನಕವಾದ, ತೀಕ್ಷ್ಣಶೃಂಗಗಳಿರುವ, ದುಷ್ಟ ಮತ್ತು ಬಲಿಷ್ಠ ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಶರತ್ತು ಇತ್ತು. ಅನೇಕ ರಾಜಕುಮಾರರು ಆ ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ಸೋತು ಗಾಯಗೊಂಡಿದ್ದರು. ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಕೇಳಿದ ಕೃಷ್ಣನು, ಸಾತ್ವತಗಣಪತಿಯಾದವನು, ಮಹಾಸೈನ್ಯವೊಂದರೊಂದಿಗೆ ಕೊಸಲನಗರಿಗೆ ಹೋದನು. ಕೊಸಲರಾಜನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟು, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿ, ಸನ್ನಿಧಾನ, ಆಸನ, ಇತ್ಯಾದಿ ಸತ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಇಚ್ಛಿತ ವರನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ರಾಜಕುಮಾರ್ತಿ, ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿಯು ತನ್ನ ಪತಿಯಾಗಲಿ ಎಂದು ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿದಳು. ಅವಳು ಹೀಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದಳು: "ನನ್ನ ವ್ರತ ಸತ್ಯವಾದರೆ, ಈ ಮಹಾಪುರುಷನೇ ನನ್ನ ಪತಿಯಾಗಲಿ, ನನ್ನ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಲಿ. ಲಕ್ಷ್ಮೀ, ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಿವ ಮತ್ತು ಲೋಕಪಾಲರು ಅವರ ಪಾದಧೂಳನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಧರಿಸುವ ಆ ಶ್ರೀಮನ್ನಾರಾಯಣನು, ತನ್ನ ಲೀಲೆಗೆ ಸೇತುವೆ ಕಟ್ಟಿದವನು, ಅವನು ನನ್ನಂತಹವನನ್ನು ಹೇಗೆ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬಹುದು?" ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಶ್ರೀನಾರಾಯಣನು, "ನಾನು ಸರ್ವಸಂಪೂರ್ಣನಾಗಿರುವಾಗ, ಸ್ವಲ್ಪವಾದುದನ್ನು ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ?" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಅವನು ಆಸನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಮೋಹಕವಾದ ಗಂಭೀರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕುರುಕುಲಜನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ಓ ರಾಜನೇ, ಕ್ಷತ್ರಿಯನು ತನ್ನ ಧರ್ಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವಾಗ ಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕೆಂದು ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೂ, ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಬಯಸಿ ನಿಮ್ಮ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಾವು ಕನ್ಯಾಶುಲ್ಕವನ್ನು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ." ಅದಕ್ಕೆ ರಾಜನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಓ ಭಗವನ್, ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿ ಸದಾ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ವಾಸಿಸುವಾಗ, ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳ ನಿಲಯವಾಗಿರುವ ನೀವು ನನ್ನ ಪುತ್ರಿಗೆ ವರನಾಗಲು ಯಾರು ಹೆಚ್ಚು ಯೋಗ್ಯರು? ಆದರೆ, ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಂದು ನಿಯಮವನ್ನು ಮಾಡಿದಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಪತಿಯಾಗಿ ಪಡೆಯಲು, ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಜಯಶಾಲಿಯಾದವನು ಮಾತ್ರ ಅರ್ಹನು. ಈ ಏಳು ದುಷ್ಟ ಎತ್ತುಗಳು ಅನೇಕ ರಾಜಕುಮಾರರನ್ನು ಸೋಲಿಸಿ ಗಾಯಪಡಿಸಿವೆ. ನೀವು ಯದುಗಣಪತಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲಿರಿ ಅಂದ್ರೆ, ನೀವು ನನ್ನ ಪುತ್ರಿಗೆ ಪತಿಯಾಗಬಹುದು." ಈ ಮಾತು ಕೇಳಿದ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಏಳು ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಆ ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು. ಅವರ ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನೂ ಬಲವನ್ನೂ ಮುರಿದು, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಟದ ಬೊಂಬೆಗಳಂತೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಹಗ್ಗದಿಂದ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಎಳೆದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ, ರಾಜನು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು. ಕೃಷ್ಣನು ಕೂಡ ಶಿಷ್ಟಾಚಾರದಿಂದ ಆಕೆಯನ್ನು ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು. ರಾಜಮಹಿಷಿಯರು ಕೃಷ್ಣನು ತಮ್ಮ ಅಳಿಯನಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಪರಮಾನಂದವನ್ನು ಹೊಂದಿದರು. ಮಹೋತ್ಸವ ನಡೆಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಶಂಖ, ಡೋಳ, ಭೇರಿ, ತುರಿಗೆ ಮೊದಲಾದ ವಾದ್ಯಗಳ ಧ್ವನಿಯೂ, ಗಾನ ಮತ್ತು ನೃತ್ಯವೂ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಆಶೀರ್ವಾದವೂ, ಪುರುಷರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರು ಅಲಂಕೃತ ವಸ್ತ್ರ, ಹಾರ, ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಆನಂದಿಸಿದರು. ಕೃಷ್ಣನು ವರದಕ್ಷಿಣೆಯಾಗಿ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಹಸುಗಳು, ಮೂವತ್ತು ಸಾವಿರ ಹಾರ ಮತ್ತು ಸುಂದರ ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ಯುವತಿಯರು, ಒಂಬತ್ತು ಸಾವಿರ ಆನೆಗಳು, ಆನೆಗಳಿಗಿಂತ ನೂರುಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ರಥಗಳು, ರಥಗಳಿಗಿಂತ ನೂರುಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಕುದುರೆಗಳು, ಕುದುರೆಗಳಿಗಿಂತ ನೂರುಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಜನರನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ರಾಜನು ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಸತ್ಯಾಳನ್ನು ರಥದಲ್ಲಿ ಕುಳಿಸಿ, ಭಾರಿ ಸೈನ್ಯದಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹಾರೈಸಿ ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ, ಯದುಗಳ ಮತ್ತು ಎತ್ತುಗಳ ಬಲದಿಂದ ಸೋತ ರಾಜರು, ಸಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದೆ, procession ಅನ್ನು ಅಡ್ಡಗಟ್ಟಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು. ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಅರ್ಜುನನು, ಗಾಂಡೀವಧನುಷ್ಕನಾಗಿ, ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಕರಾಗಿ, ಆ ರಾಜರ ಬಾಣಗಳ ಮಳೆಗಳನ್ನು ಚದುರಿಸಿ, ಸಿಂಹವು ಚಿಕ್ಕ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಬಿದ್ದಂತೆ ಅವರನ್ನು ಸೋಲಿಸಿದನು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ದೇವಕೀಪುತ್ರನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು, ಸತ್ಯಾಳೊಂದಿಗೆ ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ಪರಮಸೌಖ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದನು.