ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಸತ್ರಾಜಿತನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿಕೊಂಡನು: "ನಾನು ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನೂ, ಆ ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನವನ್ನೂ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ನೀಡುತ್ತೇನೆ. ಅವನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸಲು ಇದಕ್ಕಿಂತ ಉತ್ತಮ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ." ಈ ದೃಢ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ ಸತ್ರಾಜಿತನು ತನ್ನ ಧರ್ಮಪತ್ನಿಯಾದ ಮಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಸ್ಯಾಮಂತಕ ರತ್ನವನ್ನು ಸ್ವತಃ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದನು. ಅನೇಕರು ಅವಳ ಗುಣ, ಸೌಂದರ್ಯ ಮತ್ತು ಶೀಲಕ್ಕಾಗಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಬೇಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಭಗವಂತನು ಸತ್ಯಭಾಮೆಯನ್ನು ಸಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಆದರೆ ಭಗವಂತನು ರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ರಾಜನೇ, ನಾವು ಈ ರತ್ನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ದೇವತೆಗಳ ಭಕ್ತನಾದ ನಿನ್ನ ಬಳಿಯೇ ಇರಲಿ. ನಾವು ಅದರ ಲಾಭವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇವೆ." ಶುಕಮುನಿಯವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಒಮ್ಮೆ ಪರಮಾತ್ಮ ಕೃಷ್ಣನು ಯುಯುಧಾನಾದಿ ಸಹಚರರೊಂದಿಗೆ ಇಂದ್ರಪ್ರಸ್ಥಕ್ಕೆ ಪಾಂಡವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಹೋದನು. ಮುಕುಂದನು ಬಂದಾಗಲೇ ಪಾಂಡುಪುತ್ರರು ಹರ್ಷದಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತರು—ಅವರು ಜೀವವೇ ಮರಳಿ ಬಂದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಆಲಿಂಗನ ಮಾಡಿದ ಪಾಂಡವರು, ಅವನ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಎಲ್ಲ ದುಃಖವನ್ನೂ ಮರೆತುಹೋಗಿ, ಅವನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೊತ್ತ ನಗುವಿನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ ಆನಂದಿಸಿದರು. ಯುಧಿಷ್ಠಿರ ಮತ್ತು ಭೀಮನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ಆಲಿಂಗನ ಮಾಡಿದನು; ಸಹದೇವ ಮತ್ತು ನಕುಲರಿಂದ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ವಿವಾಹವಾದ, ಸ್ವಲ್ಪ ಲಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ದ್ರೌಪದಿಯೂ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಳು. ಇದೇ ರೀತಿ ಸತ್ಯಕಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಸಹಚರರೂ ಪಾಂಡವರಿಂದ ಸನ್ಮಾನಿತರಾಗಿ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡರು. ನಂತರ ಕೃಷ್ಣನು ಕುಂತಿಯನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ, ಅವಳ ಪಾದಗಳಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಅವಳನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿದನು. ಕುಂತಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡವು; ಅವಳ ಪುತ್ರವಧುಗಳು, ಸಹೋದರಿ ಮತ್ತು ಬಂಧುಗಳ ಸುಖದ ಬಗ್ಗೆ ಕೃಷ್ಣನು ವಿಚಾರಿಸಿದನು. ಕುಂತಿಯವರು ಅನೇಕ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಆ ಪೀಡೆಯ ನಂತರ ದೊರಕುವ ಆತ್ಮದ ಅನುಭವವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮಾತಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಮಾತಾಡಿದರು: "ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಕನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ನಮ್ಮ ಸುಖ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ನಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿ, ನನ್ನ ಸಹೋದರನನ್ನು ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಲಾಯಿತು, ಓ ಕೃಷ್ಣ." "ನೀನು ಎಲ್ಲರ ಸ್ನೇಹಿತ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪಿ. ನಿನಗೆ 'ನಾವು' ಮತ್ತು 'ಅವರು' ಎಂಬ ಭೇದವಿಲ್ಲ; ಆದರೂ, ನೀನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವವರ ದುಃಖವನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ದೂರಮಾಡುತ್ತೀ." ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದನು: "ನಾವು ಯಾವ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿಲ್ಲವೋ, ಏನು ಮಾಡಿದೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಭಗವಂತನೆ, ಯೋಗಿಗಳಿಗೂ ಅಪರೂಪವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನೀನು ನಮಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯೆ, ನಾವು ಅಲ್ಪಬುದ್ಧಿಯವರಾದರೂ." ರಾಜನ ವಿನಂತಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ, ಭಗವಂತನು ಅನೇಕ ತಿಂಗಳುಗಳು ಇಂದ್ರಪ್ರಸ್ಥದಲ್ಲಿ ಉಳಿದು, ಅಲ್ಲಿನ ಜನರ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡಿದನು. ಒಂದು ದಿನ ಅರ್ಜುನನು ಹನುಮಂತ ಧ್ವಜವನ್ನು ಹೊತ್ತ ತನ್ನ ರಥದಲ್ಲಿ ಗಾಂಡೀವ ಧನುಸ್ಸು, ಅಪಾರ ಬಾಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡನು. ಕೃಷ್ಣನೊಂದಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಸ್ತ್ರಸಜ್ಜನಾಗಿ, ಅವರು ಅನೇಕ ಕಾಡುಮೃಗಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಭಾರೀ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು—ಅರ್ಜುನನು ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನು. ಅಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹುಲಿಗಳು, ಹಂದಿಗಳು, ಕಾಡೆಮೆಗಳು, ಸರಭಗಳು, ಕಾಡೆತ್ತುಗಳು, ಗಂಡಮೃಗಗಳು, ಜಿಂಕೆಗಳು, ಮೊಲಗಳು, ಮುಳ್ಳೆಹಂದಿಗಳನ್ನೂ ಹೊಡೆದನು. ಅವನ ಸಹಚರರು ಆ ಪವಿತ್ರವಾದ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಹಬ್ಬದ ಸಮಯದ ಹತ್ತಿರ ರಾಜನ ಬಳಿಗೆ ತಂದರು. ಅರ್ಜುನನು ದಾಹದಿಂದ ಬಳಲಿ, ಯಮುನಾ ನದಿಗೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧ ನೀರನ್ನು ಸೇವಿಸಿ, ಶುದ್ಧೀಕರಣ ಮಾಡಿ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಅರ್ಜುನ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಬಲಶಾಲಿಗಳು, ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಯುವತಿಯನ್ನು ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರು. ಅರ್ಜುನನು ಕೃಷ್ಣನ ಸೂಚನೆಯಂತೆ ಆ ಶುಭರೂಪಿಣಿಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿ, ವಿನಯದಿಂದ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು: "ನೀನು ಯಾರು, ಸೊಪ್ಪಿನ ಬೆನ್ನಿನವಳೇ? ಯಾರ ಮಗಳು? ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆ? ಏನು ಉದ್ದೇಶ? ನನಗೆ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ, ನೀನು ಪತಿಯನ್ನೆಡೆದು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳು, ಸುಂದರಿಯೇ." ಆ ಯುವತಿ, ಶ್ರೀ ಕಾಲಿಂದಿಯು, ಉತ್ತರಿಸಿದಳು: "ನಾನು ಸೂರ್ಯದ ಮಗಳು. ಪತಿಯನ್ನೆಡೆದು ಬಯಸಿ, ವಿಷ್ಣುವನ್ನು—ವರದಾತನನ್ನು—ಪತಿ ಎಂದು ಬಯಸಿ, ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅವನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನೂ ಪತಿಯಾಗಿ ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಧನ್ಯನಾದ ಮುಕುಂದನು, ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಆಶ್ರಯನು, ನನಗೆ ಕೃಪೆ ತೋರಲಿ. ನಾನು ಕಾಲಿಂದಿಯಾಗಿ, ನನ್ನ ತಂದೆ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ರಾಜಮಹಲ್‌ನಲ್ಲಿ, ಯಮುನಾ ನದಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅವಿನಾಶಿಯನನ್ನು ಕಾಣುವ ತನಕ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇನೆ." ಅರ್ಜುನನು ಇದನ್ನು ವಾಸುದೇವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು. ಕೃಷ್ಣನು ವಿಷಯವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡು, ಆಕೆಯನ್ನು ತನ್ನ ರಥದಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿ, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನ ಬಳಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು. ತದನಂತರ, ಕೃಷ್ಣನು ಪಾಂಡವರೆಂದರೆ ತನ್ನವರೇ ಎಂಬ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ವಿಷ್ವಕರ್ಮನಿಂದ ಅದ್ಭುತವಾದ ನಗರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಕೊಟ್ಟನು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ವಾಸಿಸುತ್ತಾ, ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಖಾಂಡವವನವನ್ನು ಅಗ್ನಿಗೆ ನೀಡಲು ಸಾರ್ಥಿಯಾಗಿ ನಿಂತನು. ಅಗ್ನಿದೇವನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿ, ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಧನುಸ್ಸು, ಬಿಳಿ ಕುದುರೆಗಳುಳ್ಳ ರಥ, ಎರಡು ಅಪಾರ ಬಾಣದ ಕೋಶಗಳು, ಅಜೇಯ ಕವಚ ಮತ್ತು ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು. ಅದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲಾದ ಮಾಯಾಸುರನು ಸ್ನೇಹದ ಚಿಹ್ನೆಯಾಗಿ ಮಹದ ಸಭಾಭವನವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟನು; ಅದರಲ್ಲಿ ದುರ್ಯೋಧನನು ನೀರನ್ನು ಭೂಮಿಯೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಅಚ್ಚರಿಗೊಂಡನು. ಮಿತ್ರರ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು, ಕೃಷ್ಣನು ಮತ್ತೆ ಸತ್ಯಕಿ ಮತ್ತು ಇತರರೊಂದಿಗೆ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ನಂತರ, ಶುಭ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಂದಿಯನ್ನು ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಕೃಷ್ಣನು ಮುಂದಾದನು; ಇದರಿಂದ ಅವನ ಜನರಲ್ಲಿ ಪರಮ ಆನಂದ ಹರಡಿತು, ಪರಮಮಂಗಳವೂ ಸಾಧಿತವಾಯಿತು. ಅವನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಅವಂತಿಯ ರಾಜಕುಮಾರರಾದ ವಿಂದ ಮತ್ತು ಅನುವಿಂದರು, ತಮ್ಮ ಸಹೋದರಿ ಮಿತ್ರವಿಂದೆಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಸ್ವಯಂವರದಲ್ಲಿ ಆಯ್ಕೆಮಾಡಲು ತಡೆಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನು, ಪಾಂಡವರ ತಾಯಿಯ ಸಹೋದರಿ ಮತ್ತು ಅವನ ತಂದೆಯ ಸಹೋದರಿಯ ಮಗಳಾದ ಮಿತ್ರವಿಂದೆಯನ್ನು, ಎಲ್ಲ ರಾಜರು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು. ಕೊಸಲದ ನಗ್ನಜಿತ್ ಎಂಬ ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ರಾಜನಿದ್ದನು; ಅವನ ಮಗಳು ಸತ್ಯಾ ಅಥವಾ ನಗ್ನಜಿತಿಯೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾಗಿದ್ದಳು. ಆಕೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಏಕೈಕ ಮಾರ್ಗವೆಂದರೆ, ಏಳು ಭಯಾನಕವಾದ, ತೀಕ್ಷ್ಣ ಕೊಂಬುಗಳಿರುವ, ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಎಮ್ಮೆಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು. ಅನೇಕ ರಾಜರು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಯಾರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಈ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ಭಗವಂತನು, ಸಾತ್ವತವಂಶದ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿ, ಭಾರಿ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಒಯ್ಯಿಸಿಕೊಂಡು ಕೊಸಲನಗರಿಗೆ ಹೊರಟನು. ಕೊಸಲದ ರಾಜನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ವಾಗತಿಸಿ, ಆಸನ, ಪಾದ್ಯಾದಿ ಸನ್ಮಾನಗಳಿಂದ ಸತ್ಕರಿಸಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಇಷ್ಟದ ವರನು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ರಾಜಕುಮಾರಿ ಸತ್ಯಾ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಾರೈಸಿದಳು: "ನನ್ನ ವ್ರತ ಸತ್ಯವಾಗಿದ್ದರೆ, ಈ ಮಹಾಪುರುಷನೇ ನನ್ನ ಪತಿ ಆಗಲಿ, ನನ್ನ ಎಲ್ಲ ಇಷ್ಟಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಲಿ" ಎಂದು ಆಕೆಯ ಮನಸ್ಸು ಭಗವಂತನ ಕಡೆಗೆ ತುಂಬಿ ಹರಿಯಿತು.