ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಜಾಂಬವಂತನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದ ಕೃಷ್ಣನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತನ್ನ ಪುತ್ರಿ ಜಾಂಬವತಿಯನ್ನೂ, ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನವನ್ನೂ ಗೌರವದಿಂದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು. ಆಗ, ಕೃಷ್ಣನು ಗುಹೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಜನರು ಅವನು ಹೊರಬರುವುದನ್ನು ನೋಡದೆ, ದುಃಖದಿಂದ ಹನ್ನೆರಡು ದಿನಗಳು ಕಾಯಿದರು. ನಂತರ ಅವರು ತಮ್ಮ ನಗರಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಕೃಷ್ಣನು ಗುಹೆಯಿಂದ ಹೊರಬರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿದ ದೇವಕಿ, ರುಕ್ಮಿಣಿ, ವಸುದೇವ, ಸ್ನೇಹಿತರು ಮತ್ತು ಬಂಧುಗಳು—allರೂ ದುಃಖದಿಂದ ಕಂಗಾಲಾದರು. ದ್ವಾರಕೆಯ ದುಃಖಿತ ನಾಗರಿಕರು ಸತ್ರಾಜಿತನನ್ನು ಶಪಿಸಿದರು. ಕೃಷ್ಣನ ಕುರಿತು ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿಯಲು ಅವರು ಚಂದ್ರಭಾಗಾ ದೇವಿಗೆ, ದುರ್ಗಾದೇವಿಗೆ ಹೋಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು. ಅವರ ಭಕ್ತಿಗೆ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ದೇವಿ, ಅವರಿಗೆ ಆಶೀರ್ವಾದ ನೀಡಿ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡಿದರು. ಆಗ, ತನ್ನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿಕೊಂಡು, ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಹರಿಯು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು. ಇದರಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ಹೃಷೀಕೇಶನು ರತ್ನವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಮರಳಿದಾಗ, ಮರಣದಿಂದ ಬದುಕು ಮರಳಿದಂತೆ ಎಲ್ಲರೂ ಹರ್ಷೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದರು. ಅನಂತರ, ರಾಜನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸತ್ರಾಜಿತನನ್ನು ಸಭೆಗೆ ಕರೆಯಿಸಿ, ಭಗವಂತನು ರತ್ನವನ್ನು ಹೇಗೆ ಮರಳಿ ಪಡೆದನು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸಿ, ಆ ರತ್ನವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದನು. ಅದನ್ನು ಕಂಡು ಸತ್ರಾಜಿತನು ತುಂಬಾ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ, ಮುಖ ಕೆಳಗೆ ತಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಿಂದ ಕಲುಷಿತವಾಗಿತ್ತು. "ಈ ಪಾಪದಿಂದ ನಾನು ಹೇಗೆ ಮುಕ್ತನಾಗಬಹುದು? ಅಚ್ಯುತನು ನನಗೆ ಹೇಗೆ ಸಂತೋಷಪಡಬಹುದು?" ಎಂದು ಆತನು ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಿದನು. "ಜನರು ನನ್ನನ್ನು ಧನಲೋಭಿ, ಸ್ವಾರ್ಥಿ, ಅಲ್ಪಮತಿ ಎಂದು ದೂಷಿಸದಂತೆ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?" ಎಂದು ಆತನು ಆತ್ಮಪರಿಶೀಲನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು. "ನಾನು ನನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು, ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ ರತ್ನವಾದಳನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ಆ ರತ್ನವನ್ನೂ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ನೀಡುತ್ತೇನೆ. ಇದು ಅವನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುವ ಸರಿಯಾದ ಮಾರ್ಗ. ಬೇರೆ ದಾರಿ ಇಲ್ಲ," ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೀರ್ಮಾನ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಸತ್ರಾಜಿತನು, ಸ್ವತಃ ತನ್ನ ಪುಣ್ಯಶಾಲಿಯಾದ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ರತ್ನವನ್ನೂ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದನು. ಭಗವಂತನು, ಸತ್ಯಭಾಮೆಯನ್ನು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ವಿವಾಹಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಅವಳ ಗುಣ, ಸೌಂದರ್ಯ, ಶೀಲಕ್ಕಾಗಿ ಹಲವರು ಆಕೆಯನ್ನು ಆಶಿಸಿದ್ದರೂ, ಅವಳು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಆಯ್ತು. ಆದರೆ ಭಗವಂತನು, "ನಾವು ಈ ರತ್ನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ರಾಜನೇ. ನೀನು ದೇವಭಕ್ತನಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅದು ನಿನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಇರಲಿ, ನಾವು ಅದರಿಂದ ಲಾಭವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೇವೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. *** ಶುಕನು ಹೇಳಿದರು: ಒಮ್ಮೆ ಪರಮಾತ್ಮನು, ಯುಯುಧಾನಾದಿ ಸಜ್ಜನರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು, ಪಾಂಡವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಇಂದ್ರಪ್ರಸ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಮಹಾತ್ಮ ಕೃಷ್ಣನು ಬಂದಾಗ, ಪಾಂಡವರು—allರೂ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ನಿಂತರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಜೀವವೇ ಮರಳಿದಂತೆ ಆಗಿತ್ತು. ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಅವರ ದುಃಖವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅವನ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ತೊಳೆದುಹಾಕಿದಂತೆ, ಅವನ ಪ್ರೀತಿಪೂರ್ಣ ನಗುವಿನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು. ಯುಧಿಷ್ಠಿರ ಮತ್ತು ಭೀಮನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡನು. ನಕ್ಷತ್ರ ಹಾಗೂ ಸಹದೇವರಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಹೊಸದಾಗಿ ವಿವಾಹವಾದ ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದಿರುವ ದ್ರೌಪದಿಯು, ಮುಖ್ಯ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಳು. ಅದೇ ರೀತಿ, ಸತ್ಯಕಿಯೂ ಪಾಂಡವರಿಂದ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ವಾಗತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ತನ್ನ ಆಸನವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡನು. ಇತರರು ಕೂಡ ಗೌರವದಿಂದ ಹತ್ತಿರ ಕುಳಿತರು. ಆ ನಂತರ, ಕೃಷ್ಣನು ಕುಂತಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು. ಕುಂತಿಯು ಆತನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು; ಆಕೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳಲಿ ಆನಂದಾಶ್ರು ತುಂಬಿದವು. ಕೃಷ್ಣನು ಅವಳ, ಅವಳ ಸೊಸೆಯರು, ಸಹೋದರಿ ಮತ್ತು ಬಂಧುಗಳ ಕಲ್ಯಾಣವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದನು. ಅವಳು, ಅನೇಕ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ನೆನೆಸಿ, ದುಃಖದ ನಂತರ ದೊರಕುವ ಆತ್ಮದ ಅನುಭವವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕಂಠಕಟುವಾಗಿ, ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿದ ದೃಷ್ಠಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದಳು. "ನಮ್ಮ ಬದುಕಿಗೆ ರಕ್ಷಕ ದೊರೆತಾಗ ಮಾತ್ರ ನಮಗೆ ಕ್ಷೇಮ ಉಂಟಾಯಿತು. ನಮ್ಮ ಬಂಧುವನ್ನು ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದೆವು, ಕೃಷ್ಣ." "ನೀನು ಎಲ್ಲರ ಸ್ನೇಹಿತನು, ಆತ್ಮನು. ನಿನಗೆ ನಮ್ಮದು-ನಿಮ್ಮದು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ನೀನು, ನಿನ್ನನ್ನು ನೆನೆಸುವವರ ದುಃಖವನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ದೂರಮಾಡುತ್ತೀ." ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದನು: "ನಾವು ಯಾವ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿಲ್ಲ? ನಾನು ಅರಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ, ಭಗವಂತನೆ, ಯೋಗಿಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭನಾದ ನೀನು ನಮ್ಮಂತಹ ಅಲ್ಪಬುದ್ಧಿಗಳವರಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯಲ್ಲ." ಹೀಗೆ, ರಾಜನ ಮನವಿ ಮೇರೆಗೆ, ಭಗವಂತನು ಹಲವು ತಿಂಗಳುಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದು, ಇಂದ್ರಪ್ರಸ್ಥದ ಜನರ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡಿದನು. ಒಂದು ದಿನ, ಜಯಶೀಲಿಯಾದ ಅರ್ಜುನನು ಹನುಮಂತಧ್ವಜವನ್ನು ಹೊತ್ತ ತನ್ನ ರಥವನ್ನು ಏರಿ, ಗಾಂಡೀವ ಧನುಸ್ಸು, ಆನಂತ ಬಾಣಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ಕೃಷ್ಣನೊಂದಿಗೆ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಸ್ತ್ರಸಜ್ಜನಾಗಿ, ಅರ್ಜುನನು ಅನೇಕ ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮಹಾಕಾಣನಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಶತ್ರುಸೈನ್ಯವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನು ವನ್ಯಜೀವಿಗಳ ಬೇಟೆಗೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ, ಅವನು ತಿರುಗುಬಾಣಗಳಿಂದ ಹುಲಿ, ಕಾಡುಹಂದಿ, ಕಾಡೆಮ್ಮೆ, ಕಾಡುಕುರಿ, ಶರಭ, ಕಾಡುಮೆತ್ತು, ಗಂಡಮೃಗ, ಜಿಂಕೆ, ಮೊಲ, ಮುಳ್ಳುಹಂದಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಿದನು. ಅವನ ಸಹಾಯಕರು ಆ ಪಾವಿತ್ರ್ಯಪೂರ್ಣ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಹಬ್ಬದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರಾಜನಿಗೆ ತಂದರು. ಆದರೆ, ದಾಹದಿಂದ ಬಳಲಿದ ಅರ್ಜುನನು ಯಮುನಾ ನದಿಗೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ, ಶುದ್ಧೀಕರಣ ಮಾಡಿ, ತಂಪಾದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ಇಬ್ಬರು ಮಹಾಬಲಿಗಳು—ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಅರ್ಜುನ—ಅದ್ಭುತವಾದ ಸೌಂದರ್ಯವುಳ್ಳ ಯುವತಿಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರು. ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಸೂಚನೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಆ ಶುಭಲಕ್ಷಣೆಯುಳ್ಳ, ಕಾಂತಿಯುಳ್ಳ ಯುವತಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕೇಳಿದನು: "ಯಾರು ನೀನು? ಯಾರ ಪುತ್ರಿ? ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆ? ಏನು ಉದ್ದೇಶ? ನನಗೆ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ ನೀನು ಗಂಡನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳು, ಸುಂದರಿಯೆ." ಶ್ರೀ ಕಾಲಿಂದಿಯು ಉತ್ತರಿಸಿದಳು: "ನಾನು ಸೂರ್ಯದ ಪುತ್ರಿ, ಗಂಡನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ವಿಷ್ಣುವನ್ನು, ವರದಾತನನ್ನು ನನ್ನ ಪತಿಯನ್ನಾಗಿ ಪಡೆಯಲು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ." "ಅವನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನೂ ನಾನು ಗಂಡನಾಗಿ ಆರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಶ್ರೀನಿವಾಸನಾದ ಮುಕುಂದನು, ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಆಶ್ರಯನಾದವನು, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೃಪೆ ತೋರಿಸಲಿ." "ಕಾಲಿಂದಿ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ನಾನು ಯಮುನಾ ನೀರಿನಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ತಂದೆ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಪ್ರাসಾದದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅವಿನಾಶಿಯನಾದ ಆತನನ್ನು ನಾನು ಕಾಣುವವರೆಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತೇನೆ." ಹೀಗೆ ಅರ್ಜುನನು ವಾಸುದೇವನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದನು. ಕೃಷ್ಣನು ಇದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡು, ಅವಳನ್ನು ರಥದಲ್ಲಿ ಕೂಡಿ, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನ ಬಳಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು. ಅನಂತರ, ಕೃಷ್ಣನು ಪಾಂಡವರೆಂದರೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅದ್ಭುತ ನಗರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕೆಂದು ವಿಷ್ವಕರ್ಮನಿಂದ ಅದ್ಭುತ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಿಸಿಸಿದನು. ಪ್ರೀತಿಯ ಜನರನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಅಲ್ಲಿಯೇ ವಾಸ ಮಾಡಿದ ಭಗವಂತನು, ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಖಾಂಡವ ವನವನ್ನು ಅಗ್ನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಸಾರಥಿಯಾಗಿದ್ದನು. ಅಗ್ನಿದೇವನು ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಧನುಸ್ಸು, ಬಿಳಿಯ ಕುದುರೆಗಳಿರುವ ರಥ, ಎರಡು ಅನಂತ ಬಾಣದ ಬೊಕ್ಕಸಗಳು, ದುರ್ಗಾ ಕವಚ ಮತ್ತು ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು.