ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಜಾಂಬವಾನ್ ಭಗವಂತನನ್ನು ಎದುರು ನೋಡುತ್ತಾ ಹೃದಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿこう ಹೇಳಿದನು: “ನೀನೇ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಜೀವ, ಶಕ್ತಿ, ಬಲ ಮತ್ತು ಸಾಮರ್ಥ್ಯ; ನೀನೇ ಪುರಾತನ ಪುರುಷ, ಪರಮೇಶ್ವರ, ಎಲ್ಲರ ಅಧಿಪತಿ ವಿಷ್ಣು. ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತರಿಗೂ ನೀನೇ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ಎಲ್ಲದಲ್ಲಿಯೂ ನೀನೆ ಇರುವೆ. ನೀನೇ ಕಾಲಸ್ವರೂಪಿ, ಎಲ್ಲರನ್ನು ಅಳೆಯುವವರ ಅಧಿಪತಿ, ಪರಮಾತ್ಮ, ಎಲ್ಲ ಆತ್ಮಗಳ ಆತ್ಮ. ನಿನ್ನ ಕೋಪಭರಿತವಾದ ಕಣ್ರೋಲೆ ಒಂದೇ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಉದ್ರೇಕಿಸಿ ಮಾರ್ಗವನ್ನೆ ತೋರಿಸಿತು; ಸೇತುವೆ ನಿರ್ಮಾಣವಾಯಿತು, ಲಂಕೆಯ ಮಹಿಮೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಯಿತು, ರಾಕ್ಷಸರ ತಲೆಗಳು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದವು.” ಈ ರೀತಿ ಭಗವಂತನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ ಜಾಂಬವಾನ್, ಅಚ್ಯುತ, ದೇವಕಿಯ ಪುತ್ರನಾದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಹೃದಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದನು. ಕಮಲನಯನನಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ತನ್ನ ದಯಾಮಯ ಹಸ್ತದಿಂದ ಜಾಂಬವಂತನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಗಂಭೀರವಾದ ಮೇಘದಂತೆ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ಅಪಾರ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ರತ್ನಕ್ಕಾಗಿ, ಹೇ ಕರಡಿ ರಾಜ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಗುಹೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಈ ರತ್ನದ ಮೂಲಕ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಬಂದಿರುವ ತಪ್ಪು ಆರೋಪವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.” ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಜಾಂಬವಾನ್ ಆನಂದದಿಂದ ತನ್ನ ಪುತ್ರಿ ಜಾಂಬವತಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಸ್ಯಾಮಂತಕ ರತ್ನವನ್ನೂ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಹೊರಗೆ ಕಾದಿದ್ದವರು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಗುಹೆಯಿಂದ ಹೊರಬರುವುದನ್ನು ನೋಡದೆ, ಹನ್ನೆರಡು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ದುಃಖದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಾ, ಬಳಿಕ ತಮ್ಮ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ದೇವಕಿ, ರುಕ್ಮಿಣಿ, ವಸುದೇವ ಮತ್ತು ಬಂಧುಮಿತ್ರರು ಎಲ್ಲರೂ ಆಳವಾದ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದರು. ದುಃಖಭರಿತರಾದ ದ್ವಾರಕಾವಾಸಿಗಳು ಸತ್ರಾಜಿತ್ ಅನ್ನು ಶಪಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನ ಬಗ್ಗೆ ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಚಂದ್ರಭಾಗಾ (ದುರ್ಗಾ) ದೇವಿಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಭಕ್ತಿಗೆ ಸಂತುಷ್ಟಳಾದ ದೇವಿ, ಆಶೀರ್ವಾದ ನೀಡಿ, ಹರಿಯು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಾಧಿತಕಾರ್ಯನಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು. ಹೃಷೀಕೇಶನು ರತ್ನದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಮರಳಿ ಬಂದಾಗ, ಮೃತ್ಯುವಿನಿಂದ ಬದುಕು ಮರಳಿದಂತೆ ಎಲ್ಲರೂ ಹರ್ಷೋಲ್ಲಾಸದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ಆ ಬಳಿಕ ಧರ್ಮಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಸತ್ರಾಜಿತ್ ಅನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ, ರಾಜರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನು ರತ್ನವನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದ ಕಥೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿ, ಆ ರತ್ನವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದನು. ತಮ್ಮ ತಪ್ಪಿಗೆ ಭಾರೀ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ, ಮುಖವನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಬಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಸತ್ರಾಜಿತ್ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಾ ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿದನು: “ಈ ಪಾಪದಿಂದ ನಾನು ಹೇಗೆ ಮುಕ್ತನಾಗಬಹುದು? ಅಚ್ಯುತನು ನನ್ನಿಂದ ತೃಪ್ತನಾಗಬೇಕೆಂದು ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಜನರು ನನ್ನನ್ನು ಅಲ್ಪಚಿಂತನೆ, ಸಣ್ಣ ಮನಸ್ಸು, ಮೂರ್ಖ, ಲೋಭಿ ಎಂದು ಶಪಿಸದಂತೆ ನಾನು ಹೇಗೆ ಸದ್ಗುಣಿಯನ್ನು ಆಗಬಹುದು?” ಅಂತಿಮವಾಗಿ, “ನಾನು ನನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು, ರತ್ನದಂತೆ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾದ ಸತ್ಯಭಾಮೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ರತ್ನವನ್ನೂ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ನೀಡುತ್ತೇನೆ. ಇದು ಅವನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುವ ಸರಿಯಾದ ಮಾರ್ಗ, ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿದನು. ಈ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ, ಸತ್ರಾಜಿತ್ ತನ್ನ ಪುತ್ರಿ ಸತ್ಯಭಾಮೆಯನ್ನೂ ರತ್ನವನ್ನೂ ಸ್ವತಃ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿದನು. ಭಗವಂತನು, ಎಲ್ಲರೂ ಹಾರೈಸಿದ, ಗುಣ, ರೂಪ, ಶೀಲಗಳಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾದ ಸತ್ಯಭಾಮೆಯನ್ನು ಯೋಗ್ಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನು, “ನಾವು ರತ್ನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ರಾಜನೇ. ಅದು ನಿನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಇರಲಿ. ನೀನು ದೇವಭಕ್ತನಾಗಿರುವಾಗ ನಾವು ಅದರ ಪ್ರಯೋಜನವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇವೆ,” ಎಂದನು. ಈ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ, ಶುಕಮುನಿಯವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಒಂದು ಬಾರಿ ಪರಮಾತ್ಮನು ಯುಯುಧಾನನಂತಹ ಸಹಚರರೊಂದಿಗೆ ಇಂದ್ರಪ್ರಸ್ಥಕ್ಕೆ ಪಾಂಡವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಹೋದನು. ಮುಕುಂದನನ್ನು ಬಂದಂತೆ ಕಂಡ ಪಾಂಡವ ಪುತ್ರರು, ಜೀವವೇ ಮರಳಿದಂತೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎದ್ದರು. ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ, ಅವರ ಅಂಗಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ದುಃಖಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದ ಪಾಂಡವರು, ಅವನ ಪ್ರೀತಿಪೂರ್ಣ ಮುಗುಳ್ನಗುವ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿಯೇ ಆನಂದಿಸಿದರು. ಯುಧಿಷ್ಠಿರ ಮತ್ತು ಭೀಮನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನು ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡನು; ಸಹೋದರ ಜೋಡಿಗಳಿಂದ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸತ್ಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ವಿವಾಹವಾದ, ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಜುಗುಪ್ತಳಾದ ದ್ರೌಪದಿಯು, ಮುಖ್ಯ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಳು. ಸತ್ಯಕಿ ಕೂಡ ಪಾಂಡವರಿಂದ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸತ್ಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ತನ್ನ ಆಸನವನ್ನು ಪಡೆದನು; ಇತರರು ಕೂಡ ಹತ್ತಿರ ಕುಳಿತರು. ಆ ಬಳಿಕ ಕೃಷ್ಣನು ಕುಂತಿಯನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ, ಆಳವಾದ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿದ ಅವಳಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟನು. ಅವಳ ಆರೋಗ್ಯ, ಅವಳ ಸೊಸೆಯಂದಿರ, ಸಹೋದರಿ ಮತ್ತು ಬಂಧುಗಳ ವಿಚಾರವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದನು. ಕುಂತಿ, ಅನೇಕ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ನೆನೆಸಿ, ಆ ದುಃಖದ ನಂತರ ಲಭಿಸುವ ಆತ್ಮದ ಅನುಭವವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಡುಗಿದ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ನಮಗೆ ರಕ್ಷಕ ದೊರಕಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಸೌಭಾಗ್ಯ ಬಂದಿದೆ; ನಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ನೆನೆಸಿ, ಕೃಷ್ಣ, ನನ್ನ ಸಹೋದರನನ್ನು ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಲಾಯಿತು. ನೀನು ಎಲ್ಲರ ಸ್ನೇಹಿತ ಮತ್ತು ಆತ್ಮನಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ನಿನಗೆ ಯಾರೂ ಪರ, ಅಪರ ಎಂಬ ಭಾವವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲಸಿರುವ ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ನೆನೆವವರ ದುಃಖವನ್ನು ಸದಾ ನಿವಾರಿಸುತ್ತೀಯೆ.” ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ನಾವು ಯಾವ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಮಾಡದೆ ಇದ್ದೇವೆ? ಏಕೆಂದರೆ, ಯೋಗೇಶ್ವರರೂ ಕೂಡ ಅಪರೂಪವಾಗಿ ಕಾಣುವ ನಿನ್ನನ್ನು ನಾವು, ಅಲ್ಪಜ್ಞರು, ಕಾಣಿರುವೆವು.” ರಾಜನ ಮನವಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ, ಭಗವಂತನು ಹಲವಾರು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಇಂದ್ರಪ್ರಸ್ಥದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿನ ಜನರ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಹರ್ಷವನ್ನು ನೀಡಿದನು. ಒಂದು ದಿನ, ವಿಜಯಿಯಾದ ಅರ್ಜುನನು ಹನುಮಂತ ಧ್ವಜವಿದ್ದ ರಥವನ್ನು ಏರಿ, ಗಾಂಡೀವ ಧನುಸ್ಸು ಮತ್ತು ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ಬಾಣಗಳ ಕೊರಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ಕೃಷ್ಣನೊಂದಿಗೆ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಸ್ತ್ರಸಜ್ಜನಾಗಿ, ಅನೇಕ ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಮಹಾ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಶತ್ರುಸೈನ್ಯಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ಅರ್ಜುನನು ವನ್ಯಜೀವಿಗಳ ಬೇಟೆಗೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹುಲಿಗಳು, ಕಾಡುಕಾಡುಗಳು, ಎಮ್ಮೆಗಳು, ಕಾಳಮೃಗಗಳು, ಶರಭಗಳು, ಕಾಡೆಮ್ಮೆಗಳು, ಗಂಡುಗಿರಾಟಿಗಳು, ಜಿಂಕೆಗಳು, ಮೊಲಗಳು ಮತ್ತು ಮೂಸಾಳಿಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಿದನು. ಆ ಪವಿತ್ರ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸಹಚರರು ಹಬ್ಬಕ್ಕೆಂದು ರಾಜನ ಬಳಿಗೆ ತಂದರು. ಆದರೆ ದಾಹದಿಂದ ಬಳಲಿದ ಅರ್ಜುನನು ಯಮುನಾ ನದಿಗೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧ ನೀರನ್ನು ಸೇವಿಸಿ, ಶುದ್ಧೀಕರಣ ಮಾಡಿ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಅರ್ಜುನ ಇಬ್ಬರೂ, ಅದ್ಭುತ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳಾದವರು, ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ಪರಮ ಸುಂದರಳಾದ ಯುವತಿಯನ್ನು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರು. ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ವರೂಪವಾದ, ಕಂಠದೀಪ್ತಿಯುಳ್ಳ ಯುವತಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದ ಅರ್ಜುನನು, ಸ್ನೇಹಿತನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು: “ನೀನು ಯಾರು, ಸುಕಟಿತನದೆಯವಳೇ? ಯಾರ ಪುತ್ರಿ? ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆ? ಏನು ಉದ್ದೇಶ? ನಿನ್ನಿಗೆ ವರನನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕೆಂದು ತೋರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳು, ಸುಂದರಿಯೇ.” ಆಗ ಶ್ರೀ ಕಾಲಿಂದಿಯು ಉತ್ತರಿಸಿದಳು: “ನಾನು ಸೂರ್ಯದೇವನ ಪುತ್ರಿಯೆ. ವರನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ವರಿಸಲು ಕಠಿಣ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅವನೇ ವರಪ್ರದಾತನು, ಅವನನ್ನು ನಾನು ವರಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದೇನೆ.” ಈ ರೀತಿ, ಭಗವಂತನ ಮಹಿಮೆ, ಅವನ ಕರುಣೆ, ಭಕ್ತರೊಂದಿಗೆ ಅವನ ಸಂಬಂಧ, ಮತ್ತು ಅವನ ಲೀಲಾಮಯ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಅನಂತವಾಗಿವೆ.