ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ, ಒೕ ಮಹಾಪ್ರಭು, ಆ ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನವು ಎಂಟು ಹೊರೆ ಚಿನ್ನವನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ರತ್ನವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದಲ್ಲಿ, ಅಲ್ಲಿ ಭಿಕ್ಷೆ, ವಿಪತ್ತು, ಹಾವುಗಳ ಹಾನಿ, ರೋಗಗಳು ಅಥವಾ ದುರಾದೃಷ್ಟ ಎಂದಿಗೂ ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಜನರು ನಂಬಿದ್ದರು. ಯದುಕುಲದ ರಾಜ ಶೌರಿಯು ಆ ರತ್ನವನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಸತ್ರಾಜಿತನು ಸಂಪತ್ತಿಗೆ ಆಸೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಆ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸದೆ, ರತ್ನವನ್ನು ಕೊಡುವುದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ, ಪ್ರಸೇನನು ಆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ರತ್ನವನ್ನು ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿ, ತನ್ನ ಕುದುರೆ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಕೊಂಡು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಬೇಟೆಗೆ ಹೊರಟನು. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಿಂಹವು ಪ್ರಸೇನನನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಕೊಂದು, ಆ ರತ್ನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಪರ್ವತ ಗುಹೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು. ಆದರೆ ಆ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಜಾಂಬವಂತನು ಆ ಸಿಂಹವನ್ನು ಕೊಂದು, ಆ ರತ್ನವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬಯಸಿದನು. ಜಾಂಬವಂತನು ಆ ರತ್ನವನ್ನು ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಆಟದ ಬೊಮ್ಮೆಯಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದನು. ಆದರೆ ತಮ್ಮನನ್ನು ಕಾಣದೆ, ಸತ್ರಾಜಿತನು ತುಂಬಾ ದುಃಖಿತನಾದನು. ಜನರು ಮಾತಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು: "ಆ ರತ್ನವನ್ನು ಧರಿಸಿದವನು, ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟಿರಬೇಕು; ಅವನು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋದನು; ಅವನ ತಮ್ಮ ನನ್ನವನು." ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಜನರು ಈ ವದಂತಿಯನ್ನು ಹಬ್ಬಿಸಿದರು. ಈ ಅಪವಾದ ತನ್ನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹರಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಭಗವಂತನು, ತನ್ನ ನಿರ್ದೋಷಿತ್ವವನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಲು, ನಾಗರಿಕರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಪ್ರಸೇನನ ಹಾದಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಹೊರಡಿದರು. ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸೇನನು ಸಿಂಹದಿಂದ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು, ಅವನ ಕುದುರೆಯೂ ಸತ್ತಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡರು; ಪರ್ವತದ ದಡದಲ್ಲಿ ಆ ಸಿಂಹವನ್ನೂ ಕರಡಿಯೊಂದು ಕೊಂದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು. ಭಗವಂತನು ಮಾತ್ರ ಆ ಭಯಾನಕ ಕರಡಿಯ ರಾಜನ ಗುಹೆಗೆ, ದಟ್ಟ ಅಂಧಕಾರದ ಮಧ್ಯೆ, ಜನರನ್ನು ಹೊರಗಡೆ ಕಾಯುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿಯೇ, ಆ ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನವನ್ನು ಮಗುವಿನ ಆಟದ ವಸ್ತುವಾಗಿ ನೋಡಿದರು; ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಆ ಮಗುವಿನ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತರು. ಅಪರಿಚಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡು, ಆ ಮಗುವಿನ ದಾಯಾದಿ ಭಯದಿಂದ ಕೂಗಿದಳು. ಆ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಬಲಶಾಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಜಾಂಬವಂತನು, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಒಳಗೆ ಬಂದು, ಭಗವಂತನನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಅವರ ಪರಮ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧನಾದನು. ಆ ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಭಯಾನಕ ಯುದ್ಧ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಇಬ್ಬರೂ ವಿಜಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಾ, ಆಯುಧಗಳು, ಕಲ್ಲುಗಳು, ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಕೈಗಳನ್ನೂ ಬಳಸಿ, ಮಾಂಸಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡುವ ಗಿಡುಗಗಳಂತೆ ಹೋರಾಡಿದರು. ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ದಿನ ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿಗಳು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಇಲ್ಲದೆ, ಇಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರ ವಜ್ರದಂತೆ ಬಲವಾದ ಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹೊಡೆದರು. ಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರಹಾರಗಳಿಂದ ಜಾಂಬವಂತನ ಅಂಗಗಳು ದುರ್ಬಲವಾಗಿದ್ದವು, ಶಕ್ತಿ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿತ್ತು, ದೇಹವು ಬೆಚ್ಚ Sweat ನಿಂದ ಮುಳುಗಿತ್ತು. ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಜಾಂಬವಂತನು, ಭಗವಂತನನ್ನು ನೋಡಿ ಮಾತನಾಡಿದನು: "ನೀನು ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಜೀವ, ಬಲ, ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಪರಾಕ್ರಮ; ನೀನು ಪುರಾತನ ಪುರುಷ, ವಿಷ್ಣು, ಪರಮೇಶ್ವರನು." "ನೀನೇ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತರ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲವೂ ನೀನೇ; ನೀನು ಕಾಲ, ಪರಮಾತ್ಮ, ಎಲ್ಲ ಆತ್ಮಗಳ ಆತ್ಮ." "ನಿನ್ನ ಕೋಪದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಒಂದು ಕಣ್ಗಳ ನೋಟದಿಂದಲೇ ಸಾಗರವು ಚಲಿಸಿ, ಸೇತುವೆ ನಿರ್ಮಾಣವಾಯಿತು, ಲಂಕೆಯ ಕೀರ್ತಿ ಬೆಳಗಿತು, ಮತ್ತು ರಾಕ್ಷಸರ ತಲೆಗಳು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದವು." ಈ ರೀತಿ ಭಗವಂತನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ ಜಾಂಬವಂತನಿಗೆ, ದೇವಕೀ ಪುತ್ರನಾದ ಅಚ್ಯುತನು ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿಯಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದರು: "ಓ ಕರಡಿಯ ರಾಜನೇ, ಈ ರತ್ನಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ನಿನ್ನ ಗುಹೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ; ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಬಂದಿರುವ ಅಪವಾದವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು, ಈ ರತ್ನವನ್ನು ತರಲು ಬಂದೆನು." ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಜಾಂಬವಂತನು ತನ್ನ ಪುತ್ರಿ ಜಾಂಬವತಿಯನ್ನೂ, ಆ ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನವನ್ನೂ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಜನರು ಕೃಷ್ಣನು ಗುಹೆಗೆ ಹೋಗಿ ಹೊರಬಂದಿಲ್ಲ ಎಂದು ನೋಡಿದಾಗ, ಹನ್ನೆರಡು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ದುಃಖದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಾ, ನಂತರ ತಮ್ಮ ಊರಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು. ಕೃಷ್ಣನು ಹೊರಬಂದಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ದೇವಕೀ, ರುಕ್ಮಿಣಿ, ವಸುದೇವ, ಸ್ನೇಹಿತರು ಮತ್ತು ಬಂಧುಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ದುಃಖದಿಂದ ಕಂಗಾಲಾದರು. ದ್ವಾರಕೆಯ ದುಃಖಿತ ನಾಗರಿಕರು ಸತ್ರಾಜಿತನನ್ನು ಶಪಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಪಡೆಯಲು ಚಂದ್ರಭಾಗಾ ದೇವಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದರು. ಅವರ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟಳಾದ ದೇವಿ, ಅವರಿಗೆ ಆಶೀರ್ವಾದ ನೀಡಿ, ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಹೊರಬಂದು, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆನಂದ ತಂದರು. ಹೃಷಿಕೇಶನು ರತ್ನವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಮರಣದಿಂದ ಬದುಕುಳಿದವನಂತೆ ನಗರಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದಾಗ, ಎಲ್ಲರೂ ಹರ್ಷೋದ್ಗಾರದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ರಾಜ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಸತ್ರಾಜಿತನನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ, ಭಗವಂತನು ರತ್ನವನ್ನು ಹೇಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡರು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸಿ, ಆ ರತ್ನವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದರು. ಸತ್ರಾಜಿತನು ತುಂಬಾ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಮುಖ ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಪಾಪದ ಪೀಡೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ತೀವ್ರ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಿಂದ ಆತನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದನು: "ಈ ಪಾಪವನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿವಾರಿಸಬಹುದು? ಅಚ್ಯುತನು ನನಗೆ ಹೇಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗಬಹುದು? ಜನರು ನನನ್ನು ಧನಾಸಕ್ತಿ, ಸ್ವಾರ್ಥ, ಮೂರ್ಖ, ದುರಾಸೆಯವನು ಎಂದು ದೂಷಿಸದಂತೆ ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸಬೇಕು?" "ನಾನು ನನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು, ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ರತ್ನವಾದ ಸತ್ಯಭಾಮೆಯನ್ನು, ಆ ರತ್ನದೊಡನೆ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಕೊಡುವೆನು. ಇದು ಅವನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುವ ಸರಿಯಾದ ಮಾರ್ಗ; ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ." ಈ ರೀತಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ, ಸತ್ರಾಜಿತನು ತನ್ನ ಗುಣವಂತಿಯಾದ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಆ ರತ್ನವನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಸ್ವತಃ ನೀಡಿದನು. ಭಗವಂತನು ಎಲ್ಲರ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಪಾತ್ರಳಾದ, ಲಕ್ಷಣ, ರೂಪ ಮತ್ತು ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾದ ಸತ್ಯಭಾಮೆಯನ್ನು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಆದರೆ ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: "ನಾವು ಈ ರತ್ನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ರಾಜನೇ. ಇದು ದೇವತೆಗಳ ಭಕ್ತನಾದ ನಿನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಇರಲಿ; ನಾವು ಅದರ ಲಾಭವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅನುಭವಿಸುವೆವು." ಶುಕಮುನಿಯವರು ಮುಂದುವರೆಸಿದರು: ಒಂದು ಬಾರಿ ಪರಮಾತ್ಮನು, ತನ್ನ ಸೇವಕರಾದ ಯುಯುಧಾನಾದಿಗಳೊಂದಿಗೆ, ಪಾಂಡವರನ್ನು ನೋಡಲು ಇಂದ್ರಪ್ರಸ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ಮೂಕುಂದನು, ಎಲ್ಲರಾಧಿಪತಿಯು, ಬಂದಾಗ, ಪಾಂಡವ ಪುರುಷಸಿಂಹರು, ಅವರಲ್ಲಿ ಜೀವವೇ ಮರಳಿ ಬಂದಂತೆ, ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಬಂದರು. ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಅವರ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಎಲ್ಲ ದುಃಖಗಳು ದೂರವಾದವು; ಭಗವಂತನ ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿದ ನಗುವಿನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಆನಂದಿಸಿದರು. ಯುಧಿಷ್ಠಿರ ಮತ್ತು ಭೀಮನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಸಹದೇವ-ನಕುಲರಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ವಿವಾಹವಾದ, ಸ್ವಲ್ಪ ಲಜ್ಜಾಶೀಲಳಾದ ದ್ರೌಪದೀ, ಮುಖ್ಯ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದ ಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿ ಬಂದು, ವಿನಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಳು.