ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ವೈದರ್ಭಿ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ—“ನನ್ನೇ ಮಗನು, ಜನನಗೃಹದಿಂದ ಕಳೆದುಹೋದನು. ಈತನ ವಯಸ್ಸು, ರೂಪ ಎಲ್ಲವೂ ಅವನಂತೆ ಇದೆ. ಅವನು ಎಲ್ಲೋ ಬದುಕಿದ್ದರೆ, ಅದು ಯಾವುದು ಎಂದು ತಿಳಿಯಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ.” ಅವಳಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ: “ಈ ಮಗನು ಶಾರಂಗ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದ ದೇವರಂತೆ ಹೇಗೆ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ? ಅವನ ರೂಪ, ಅಂಗಗಳು, ನಡೆಯು, ಧ್ವನಿ, ನಗು, ದೃಷ್ಟಿ—all Krishna’s features—ಎಲ್ಲವೂ ಅವನಂತೆ ಹೇಗೆ?” ವೈದರ್ಭಿ ಹೀಗೆ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವಳ ಎಡಗೈ ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿ ನಡುಗುತ್ತದೆ, ಅವಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಈ ಮಗನಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ—“ಇವನೇ ನಾನು ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿದ್ದ ಮಗನು ಎಂದು ಖಚಿತವಾಗಿ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.” ಅಂತೆಯೇ, ದೇವಕಿಯ ಮಗನಾದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕೃಷ್ಣನು, ದೇವಕಿ ಮತ್ತು ವಸುದೇವರೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಆಗಮಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ಜನಾರ್ದನನು ಮೌನವಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ನಾರದನು ಆಗಿನ ಕಥೆಯನ್ನು, ಶಂಭರನ ವಧೆಯೂ ಸೇರಿಸಿ, ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ಅದ್ಭುತ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ಕೃಷ್ಣನ ಅಂತರಂಗದ ಮಹಿಳೆಯರು ಬಹು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಬಹು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಳೆದುಹೋದ ಮಗನನ್ನು ಮರಳಿದಂತೆ ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತಾರೆ. ದೇವಕಿ ಮತ್ತು ವಸುದೇವ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮ ಹಾಗೂ ಅವರ ಪತ್ನಿಯರು, ಆ ದಂಪತಿಯನ್ನು, ರುಕ್ಮಿಣಿಯೂ ಸೇರಿ, ಹರ್ಷದಿಂದ ಆಲಿಂಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಮರಳಿ ಬಂದಿರುವುದು ತಿಳಿದು, ದ್ವಾರಕಾವಾಸಿಗಳು “ಅಹಾ! ಮಗನು ಮರಣದಿಂದ ಮರಳಿ ಬಂದಂತೆ! ಅದೃಷ್ಟದಿಂದ!” ಎಂದು ಆನಂದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ಮಗನನ್ನು ತಾಯಿಯರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯ ಪತಿ ಮತ್ತು ತಂದೆಯಂತೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಅವನಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿತ್ತು. ಇದು ಅಚ್ಚರಿಯಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿಯ ವಾಸಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಕಾಮ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ, ಪುಣ್ಯವಿಲ್ಲದವರು ಏನು ಮಾಡಬಹುದು? ಇಂತಿ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಂ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಎರಡನೇ ಭಾಗದಲ್ಲಿ “ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ ಜನನ ಕಥೆ” ಎಂಬ ಐವತ್ತೈದನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಂಡಿತು. ಈಗ ಐವತ್ತಾರನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಶ್ರೀ ಶುಕನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ಸತ್ರಾಜಿತ್ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿ, ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು, ಸ್ಯಾಮಂತಕ ಮಣಿಯನ್ನು ಸ್ವತಃ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ರಾಜನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ: “ಸತ್ರಾಜಿತ್ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಯಾವ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ? ಅವನು ಸ್ಯಾಮಂತಕ ಮಣಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಪಡೆದನು? ಏಕೆ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಹರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು?” ಶುಕನು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ: ಸತ್ರಾಜಿತ್ ಸೂರ್ಯ ದೇವತೆಗೆ ದೊಡ್ಡ ಭಕ್ತನು, ಆತನ ಸ್ನೇಹಿತನು. ಸಂತುಷ್ಟನಾದ ಸೂರ್ಯನು ಸತ್ರಾಜಿತ್‌ಗೆ ಸ್ಯಾಮಂತಕ ಮಣಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ಸತ್ರಾಜಿತ್ ಮಣಿಯನ್ನು ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿ, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅವನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಜನರು ಅವನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ. ದೂರದಿಂದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಜನರು ಅವನ ಬೆಳಕಿಗೆ ಮರುಳಾಗಿ, ಕೃಷ್ಣನು ಪಾಶಾ ಆಟ ಆಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, “ಇವನು ಸೂರ್ಯ ದೇವತೆ ಇರಬಹುದು” ಎಂದು ವರದಿ ಮಾಡಿದರು. ಅವರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, “ನಾರಾಯಣ, ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದಾಧಾರಿ, ದಾಮೋದರ, ಕಮಲನಯನ, ಗೋವಿಂದ, ಯದುಗಳ ಆನಂದ!” ಎಂದು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. “ಇಗೋ ಸೂರ್ಯನು ಬರುತಿದ್ದಾನೆ, ಲೋಕನಾಥಾ, ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು, ಅವನ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಜನರ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ದೇವತೆಗಳು ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ; ನಿನ್ನನ್ನು ಯದುಗಳ ನಡುವೆ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಇರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಇವತ್ತು ಅವ್ಯಯನು ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಬರುತ್ತಾನೆ.” ಶುಕನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ: ಮಕ್ಕಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಕಮಲನಯನ ಕೃಷ್ಣನು ನಗುತ್ತಾ, “ಅವನು ಸೂರ್ಯ ದೇವತೆ ಅಲ್ಲ, ಸತ್ರಾಜಿತ್, ಮಣಿಯ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಸತ್ರಾಜಿತ್ ತನ್ನ ಸುಂದರ ಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಮಣಿಯನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಪೂಜಿತವಾದ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಇಡುತ್ತಾನೆ. ದಿನದಿನಕ್ಕೆ ಆ ಮಣಿಯು ಎಂಟು ಹೊರೆ ಚಿನ್ನವನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುತ್ತದೆ; ಮಣಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ದುರಭಿಕ್ಷ, ವಿಪತ್ತು, ನಾಗದೋಷ, ರೋಗ, ದುಃಖಗಳು ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಯದುರಾಜ ಶೌರಿ ಮಣಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಸತ್ರಾಜಿತ್ ಹಣವನ್ನು ಬಯಸದೆ, ಅವನ ವಿನಂತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ, ಮಣಿಯನ್ನು ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ, ಪ್ರಸೇನನು ಮಣಿಯನ್ನು ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿ, ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಡಿಗೆ ಬೇಟೆಗೆ ಹೋಗಿದನು. ಒಂದು ಸಿಂಹನು ಪ್ರಸೇನ ಮತ್ತು ಅವನ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಕೊಂದು, ಮಣಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಪರ್ವತ ಗುಹೆಗೆ ಹೋಗಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಜಾಂಬವಂತನು ಆ ಸಿಂಹವನ್ನು ಕೊಂದು, ಮಣಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬಯಸಿದನು. ಜಾಂಬವಂತನು ಮಣಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಆಟದ ಬ игруш toy ಆಗಿ ಕೊಟ್ಟನು. ಆದರೆ ತನ್ನ ಅಣ್ಣನನ್ನು ಕಾಣದೆ, ಸತ್ರಾಜಿತ್ ಬಹು ದುಃಖಪಡುತ್ತಾನೆ. ಜನರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ಮಣಿಯ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಇದ್ದವನು, ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕೊಲೆಯಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಅವನ ಅಣ್ಣ ನನ್ನದು” ಎಂದು. ಈ ಮಾತು ಜನರಿಂದ ಜನರಿಗೆ ಹರಡಿತು. ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಹೆಸರು ಅಪವಾದದಿಂದ ಮಸುಕಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕೇಳಿ, ನಾಗರಿಕರೊಂದಿಗೆ, ಪ್ರಸೇನನ ಹಾದಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ತನಗೆ ನಿರಪವಾದವನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಲು ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ. ಜನರು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಸೇನನು ಸಿಂಹದಿಂದ ಕೊಲೆಯಾದ, ಅವನ ಕುದುರೆ ಸಿಂಹದಿಂದ ಕೊಲೆಯಾದನ್ನು, ಪರ್ವತದ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸಿಂಹವನ್ನು ಕರಡಿಯಿಂದ ಕೊಲೆಯಾದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಭಗವಂತನು ಮಾತ್ರ, ಆ ಭಯಾನಕ ಕರಡಿಯ ರಾಜನ ಗುಹೆಗೆ, ಗಾಢ ಅಂಧಕಾರದಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ, ಜನರನ್ನು ಹೊರಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ, ಮಣಿಯನ್ನು ಮಗನ ಆಟದ ವಸ್ತುವಾಗಿ ನೋಡಿ, ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಮಗನ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತು ಕಾಯುತ್ತಾನೆ. ಅಪರಿಚಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಧಾಯಿಯು ಭಯದಿಂದ ಕೂಗುತ್ತಾಳೆ. ಆಕೆಯ ಕೂಗು ಕೇಳಿ, ಜಾಂಬವಂತನು, ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ಕೋಪದಿಂದ ಒಳಗೆ ದೌಡಾಯಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನು ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ; ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಆತನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಜ್ಜಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವರಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಭಯಂಕರ ಯುದ್ಧ ನಡೆಯುತ್ತದೆ—ವಿಜಯಕ್ಕೆ ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಾ, ಆಯುಧ, ಕಲ್ಲು, ಮರ, ಕೈಗಳ ಮೂಲಕ, ಗಿಡುಗಗಳು ಮಾಂಸಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡುವಂತೆ. ಇದು ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ದಿನಗಳ ಕಾಲ, ದಿನ-ರಾತ್ರಿ, ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಇಲ್ಲದೆ, ಇಬ್ಬರೂ ವಜ್ರದಂತೆ ಬಲವಾದ ಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹೊಡೆತಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಕೃಷ್ಣನ ಮುಷ್ಟಿಗಳಿಂದ ಜಾಂಬವಂತನ ಅಂಗಗಳು ಜರ್ಜರಿತವಾಗುತ್ತವೆ, ಶಕ್ತಿ ಕ್ಷೀಣವಾಗುತ್ತದೆ, ದೇಹವು ಬೆವರುಗಟ್ಟುತ್ತದೆ; ಜಾಂಬವಂತನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ, “ನೀನು ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಜೀವ, ಶಕ್ತಿ, ಬಲ, ಪ್ರಭಾವ; ವಿಷ್ಣು, ಪುರಾತನ ಪುರುಷ, ಪರಮೇಶ್ವರ, ಸ್ವಾಮಿ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. “ನೀನು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತರ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದೆ; ನೀನು ಕಾಲ, ಕಾಲದಾಧಿಪತಿ, ಪರಮಾತ್ಮ, ಎಲ್ಲ ಆತ್ಮಗಳ ಆತ್ಮ.” “ನಿನ್ನ ಕೋಪದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಮೇಲೋಲೆ ನೋಡಿದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸಮುದ್ರವು ಅಲೆಗಳಾಡಿ, ಸೇತುವೆ ನಿರ್ಮಾಣಗೊಂಡಿತು, ಲಂಕೆಯ ಕೀರ್ತಿ ಬೆಳಗಿತು, ರಾಕ್ಷಸರ ತಲೆಗಳು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದವು.” ಭಗವಂತನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ ಜಾಂಬವಂತನು, ದೇವಕಿಯ ಮಗನಾದ ಅಚ್ಯುತನಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ. ಕಮಲನಯನ ಕೃಷ್ಣನು, ಜಾಂಬವಂತನಿಗೆ ತನ್ನ ಹಸ್ತವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಘನವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಭಕ್ತನಿಗೆ ಪರಮ ದಯೆಯಿಂದ ಮಾತಾಡುತ್ತಾನೆ. ಇಂತಿ, ಈ ಭಾಗದ ಕಥೆ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ.