ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಮಾಯಾವತಿ, ಮಹಾನ್ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವಳು, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನಿಗೆ ಮಹತ್ತಾದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡಿದರು—ಅದು ಎಲ್ಲ ಮಾಯೆಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಜ್ಞಾನವಾಗಿತ್ತು. ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಶಂಭರಾಸುರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದೆನು. ಅವನನ್ನು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿ, ಸಹಿಸಲಾಗದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವಮಾನಗಳನ್ನಾಡಿ, ಆ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ಕೋಪಕ್ಕೆ ಗುರಿಪಡಿಸಿದನು. ಆ ಅವಮಾನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಶಂಭರನು, ಹಾವು ಕಾಲಿಗೆ ತಟ್ಟಿದಂತೆ ಆಕ್ರೋಶದಿಂದ ಹೊರಟನು. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಭಯಾನಕ ಗರ್ಜನೆಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನತ್ತ ದೌಡಾಯಿಸಿದನು. ಶಂಭರನು ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಭಾರದಿಂದ ತಿರುಗಿಸಿ, ಬಲದಿಂದ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನ ಮೇಲೆ ಎಸೆದನು; ಅದು ಮಳೆಯಲ್ಲಿಯ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಭಯಾನಕ ಶಬ್ದ ಮಾಡಿತು. ಆಗ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಕೂಡ ಕೋಪದಿಂದ ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಎದುರಿನಿಂದ ಬರುವ ಶತ್ರುವಿನ ಗದೆಯನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕಿ, ತನ್ನದೇ ಗದೆಯನ್ನು ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಎಸೆದನು. ಶಂಭರಾಸುರನು ಮಾಯೆಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿ, ಆಕಾಶದಿಂದ ಮಾಯಾಸ್ತ್ರಗಳ ಮಳೆಯನ್ನೇ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನ ಮೇಲೆ ಸುರಿದನು. ಆ ಮಾಯಾಸ್ತ್ರಗಳ ಮಳೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು, ಶುದ್ಧ ತತ್ತ್ವದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಪರಮ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ಮಾಯೆಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದನು. ಆಮೇಲೆ ಶಂಭರನು ನೂರಾರು ಗುಪ್ತ ಗಂಧರ್ವ, ಭೂತ, ನಾಗ, ರಾಕ್ಷಸ ಮಾಯೆಗಳನ್ನೂ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನ ಪುತ್ರನು ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ವಿಯೋಜಿಸಿ ನಾಶಮಾಡಿದನು. ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ತನ್ನ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಖಡ್ಗವನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕಣಕಣಿಸುವ ಕಿವೊಂಬೆಗಳುಳ್ಳ ತನ್ನ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಶಂಭರನ ತಲೆಯನ್ನು ದೇಹದಿಂದ ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ಕೊಯ್ದನು. ಅವನ ತಾಮ್ರವರ್ಣದ ದಾಡಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು. ಈ ವಿಜಯದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನ ಮೇಲೆ ಹೂವಿನ ಮಳೆಯನ್ನ ಸುರಿದು, ಸ್ತುತಿಗಳನ್ನಾಡಿದರು. ಅವನ ಪತ್ನಿ ಮಾಯಾವತಿ ಅವನನ್ನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಯಂತೆ ಕರೆದೊಯ್ದಳು. ಅವರು ಸುಂದರವಾದ ಆಂತರಿಕ ಭವನಗಳಿಗೆ, ನೂರಾರು ಮಹಿಳೆಯರಿಂದ ಕೂಡಿದ ಆ ಮಹಲ್‌ಗೆ, ಮೆಘದೊಳಗಿನ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನನ್ನು ನೋಡಿದ ಮಹಿಳೆಯರು—ಮಳೆಮೇಘದಂತೆ ಕಪ್ಪು, ಪೀತಾಂಬರ ಧಾರಿ, ದೀರ್ಘ ಬಾಹು, ತಾಮ್ರವರ್ಣದ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಸುಂದರ ಮುಖ, ಸೌಮ್ಯ ಹಾಸ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ—ಅವನ ಕಮಲಮುಖ, ನೀಲಿ ಕುಂಚು ಕೂದಲಿನಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದ ರೂಪವನ್ನು ಕಂಡು, ಅವನು ಕೃಷ್ಣನೇ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಮುಜುಗರದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದರು. ನಂತರ, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ, ಅವರು ಅಲ್ಪ ಮುಜುಗರದಿಂದ, ಆ ಅಪೂರ್ವ ರತ್ನಮನೆಯನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಅವನ ಬಳಿ ಬಂದು ನಿಂತರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವೈದರ್ಭಿ ರುಕ್ಮಿಣಿ, ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣು, ಮಧುರವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ, ತನ್ನ ಕಳೆದುಹೋದ ಮಗನನ್ನು ನೆನೆಸಿ, ತಾಯಿ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ Snehaದಿಂದ ತನ್ನ ಎಡಗೈಯನ್ನು ಕಂಪಿಸುತ್ತಾ, ಪ್ರೀತಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾಳೆ: "ಈ ರತ್ನಮನುಷ್ಯನು ಯಾರು? ಕಮಲನಯನನು, ಯಾರ ಮಗನು? ಯಾರ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವನು ಬೆಳೆಯಲಾಯಿತು? ಈ ಮಹಿಳೆಯು ಯಾರು? ಅವನನ್ನು ಯಾರು ಪಡೆದಳು? ನನ್ನ ಮಗನು ಜನನಗೃಹದಿಂದ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು. ಈವನ ವಯಸ್ಸು, ರೂಪ, ಎಲ್ಲವೂ ಅವನಂತೆ ಇದೆ. ಅವನು ಎಲ್ಲಾದರೂ ಜೀವಂತನಾಗಿದ್ದರೆ, ಎಲ್ಲಿರಬಹುದು? ಅವನು ಶಾರಂಗಧಾರಿ ಕೃಷ್ಣನಂತೆ ಎಲ್ಲವೂ ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆ—ರೂಪ, ಅಂಗ, ನಡೆ, ಧ್ವನಿ, ನಗುವು, ದೃಷ್ಟಿ—all are the same. ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನಾನು ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿದ್ದ ಮಗನೇ ಈವನು. ನನ್ನ ಎಡಗೈ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕಂಪಿಸುತ್ತಿದೆ, ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ Sneha ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ," ಎಂದು. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವಕೀಪುತ್ರ ಕೃಷ್ಣನು, ದೇವಕಿಯವರೂ, ವಸುದೇವರೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅರಿತಿದ್ದರೂ, ಜಗನ್ನಾಥನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು; ಆಗ ನಾರದನು ಆ ಕಥೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದನು—ಶಂಭರನ ವಧೆ ಸೇರಿದಂತೆ. ಈ ಅದ್ಭುತ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಅಂತರಂಗಸ್ತ್ರೀಯರು ಬಹಳ ಸಂತೋಷಗೊಂಡರು. ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕಳೆದುಹೋದವನನ್ನು ಮರಳಿ ಬಂದವನಂತೆ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು. ದೇವಕಿ, ವಸುದೇವ, ಕೃಷ್ಣ, ಬಲರಾಮ ಮತ್ತು ಅವರ ಪತ್ನಿಯರು, ಜೊತೆಗೆ ರುಕ್ಮಿಣಿಯೂ, ಆ ದಂಪತಿಯನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಮರಳಿ ಬಂದ ಸುದ್ದಿ ದ್ವಾರಕಾವಾಸಿಗಳಿಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, "ಅಯ್ಯೋ! ನಮ್ಮ ಬಾಲಕನು ಪುನಃ ಹುಟ್ಟಿದಂತೆ ಬರುವದು—ಸುಭಾಗ್ಯದಿಂದ!" ಎಂದು ಕುಷಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದರು. ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನನ್ನು ತಾಯಂದಿರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಾಮಿ, ತಂದೆ ಎಂಬ ಭಾವದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದರು; ಅವನ ಮೇಲಿನ Sneha ದಿನೇ ದಿನೇ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇದು ವಿಚಿತ್ರವಲ್ಲ, ಯಾಕೆಂದರೆ ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿಯ ಆಭಾಸವಿರುವ ಕಾಮ ಮತ್ತು ಪ್ರೇಮದ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ, ಪುಣ್ಯವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಮತ್ತೇನು ಸಾಧ್ಯ? ಇಲ್ಲಿಗೆ "ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನ ಜನನಕಥೆ" ಎಂಬ ಐವತ್ತೈದನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಎರಡನೇ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಇದಾದ ಮೇಲೆ ಐವತ್ತಾರನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಶ್ರೀ ಶುಕಮುನಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಸತ್ರಾಜಿತನು ಒಂದು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು, ಸ್ವತಃ ಸ್ಯಾಮಂತಕ ರತ್ನವನ್ನೂ ಅರ್ಪಿಸಿದನು. ರಾಜನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು: "ಸತ್ರಾಜಿತನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಯಾವ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದನು? ಅವನು ಸ್ಯಾಮಂತಕ ರತ್ನವನ್ನು ಎಲ್ಲಿಂದ ಪಡೆದನು? ಅವನು ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಹರಿಗೆ ಯಾಕೆ ಕೊಟ್ಟನು?" ಶ್ರೀ ಶುಕನು ವಿವರಿಸಿದರು: ಸತ್ರಾಜಿತನು ಸೂರ್ಯದೇವನ ಭಕ್ತನಾಗಿದ್ದನು, ಅವನ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತನೂ ಆಗಿದ್ದನು. ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಸೂರ್ಯನು ಅವನಿಗೆ ಸ್ಯಾಮಂತಕ ರತ್ನವನ್ನು ನೀಡಿದನು. ಆ ರತ್ನವನ್ನು ಕುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿ, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ, ಸತ್ರಾಜಿತನು ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅವನ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಜನರು ಅವನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ. ದೂರದಿಂದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದ ದ್ವಾರಕೆಯವರು, ಆ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಅಬ್ಬರಗೊಂಡು, ಯಾದವಕುಲದ ಪ್ರಭುವಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಜೂಜಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆತನ ಬಳಿ ಓಡಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ಓ ನಾರಾಯಣ, ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದಾಧಾರಿ, ದಾಮೋದರ, ಕಮಲನಯನ, ಗೋವಿಂದ, ಯಾದವರ ಆನಂದದಾಯಕ, ನಮಸ್ಕಾರಗಳು! ಇಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನು ಬರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ, ಪ್ರಭೂ! ಅವನ ಪ್ರಬಲ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಜನರ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ದೇವತೆಗಳು ಮೂರೂ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಪಥವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ; ಯಾದವರ ನಡುವೆ ನೀನು ಗುಪ್ತನಾಗಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಇಂದು ಅವ್ಯಯನಾದ ಭಗವಾನ್ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ." ಶ್ರೀ ಶುಕನು ಹೇಳಿದರು: ಮಕ್ಕಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಕಮಲನಯನ ಕೃಷ್ಣನು ನಗುತ್ತಾ, "ಅವನು ಸೂರ್ಯನಲ್ಲ, ಸತ್ರಾಜಿತನು; ಅವನು ಧರಿಸಿರುವ ರತ್ನದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಸತ್ರಾಜಿತನು ತನ್ನ ಭವ್ಯವಾದ ಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಶುಭಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಿದ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಆ ರತ್ನವನ್ನು ಇಟ್ಟನು. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಆ ರತ್ನವು ಎಂಟು ಭಾರ ಚಿನ್ನವನ್ನು ಉತ್ಪತ್ತಿ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ರತ್ನವನ್ನು ಪೂಜಿಸುವಲ್ಲಿ, ದುಃಖ, ದರಿದ್ರತೆ, ಸರ್ಪಪೀಡೆ, ರೋಗಗಳು, ಅಪಮೃತ್ಯುಗಳು ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಯಾದವರ ರಾಜನಾದ ಶೌರಿ ಕೃಷ್ಣನು ಆ ರತ್ನವನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಸತ್ರಾಜಿತನು ಸಂಪತ್ತಿಗೆ ಆಸೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಆ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ, ಸತ್ರಾಜಿತನ ಸಹೋದರ ಪ್ರಸೆನನು ಆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ರತ್ನವನ್ನು ಕುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿ, ಕುದುರೆ ಏರಿ, ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಬೇಟೆಗೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಿಂಹವು ಪ್ರಸೆನನನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಕೊಂದು, ಆ ರತ್ನವನ್ನು ಕಬಳಿಸಿ ಬೆಟ್ಟದ ಗುಹೆಗೆ ಹೋದದು. ಆದರೆ ಆ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಜಾಂಬವಂತನು ಆ ಸಿಂಹವನ್ನು ಕೊಂದು, ಆ ರತ್ನವನ್ನು ತನ್ನದುಮಾಡಿಕೊಂಡನು.