ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶಾಂಬರ ಎಂಬ ರಾಕ್ಷಸನು ಶಿಶುವಾಗಿದ್ದ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನನ್ನು ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಎಸೆದುಬಿಟ್ಟನು. ಆ ಶಿಶುವನ್ನು ಒಂದು ಮೀನಿನು ನುಂಗಿತು, ಮತ್ತು ಆ ಮೀನಿನ ಹೊಟ್ಟೆಯಿಂದ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನೇ, ನೀನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿರುವೆ ಎಂದು ಮಾಯಾವತಿ ಹೇಳಿದಳು. ಈಗ ಈ ಭಯಂಕರ, ಜಯಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ, ನೂರಾರು ಮಾಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣಿತನಾದ ಶತ್ರುವನ್ನು ನೀನು ನಿನ್ನದೇ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ—ಮೋಹಾದಿ ಮಾಯೆಗಳಿಂದ—ಹತಮಾಡು ಎಂದು ಅವಳು ಸಲಹೆ ನೀಡಿದಳು. ನಿನ್ನ ತಾಯಿ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನಾ, ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಕುರರಿ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ದುಃಖದಿಂದ ಆವರಿತಳಾಗಿ, ತನ್ನ ಕರು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಹಸು ಹೀಗೆ, ಬಲಹೀನಳಾಗಿ ದುಃಖಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವವಿರುವ ಮಾಯಾವತಿ, ಮಹಾತ್ಮ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಯೆಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಪರಮ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡಿದಳು. ಆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಶಾಂಬರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅವನನ್ನು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದರು. ಅವನನ್ನು ಸಹಿಸಲಾಗದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಂಗ್ಯವಚನಗಳಿಂದ ಪ್ರಚೋದಿಸಿ, ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸವಾಲು ಹಾಕಿದರು. ಆಪಾದಿತವಾದ ಶಾಂಬರನು, ಹಾವು ಕಾಲಿನಿಂದ ಹೊಡೆದಂತೆ, ಕೆಟ್ಟ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕೋಪದಿಂದ ಹೊರಟನು. ಶಾಂಬರನು ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನ ಮೇಲೆ ಭಾರಿ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ತಿರುಗಿಸಿ, ಮಿಂಚಿನಂತೆ, ಗದೆಯನ್ನು ಎಸೆದು, ಗುಡುಗು ಶಿಲೆಗೆ ಹೊಡೆಯುವ ಶಬ್ದದಂತೆ ಗರ್ಜಿಸಿದನು. ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಕೂಡ ಕೋಪದಿಂದ ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಶತ್ರುವಿನ ಮೇಲೆ ಎಸೆದು, ಶಾಂಬರನ ಗದೆಯನ್ನು ತೊಡೆದು ಹಾಕಿದನು. ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿ, ಶಾಂಬರನು ಆಕಾಶದಿಂದ ಮಾಯಾಸ್ತ್ರಗಳ ಮಳೆಗಿಳಿಸಿದನು. ಆ ಮಾಯಾಸ್ತ್ರಗಳ ಮಳೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದ ರುಕ್ಮಿಣಿಯ ಮಗ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು, ಪರಮ ಶುದ್ಧತೆಯ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಿ, ಎಲ್ಲಾ ಮಾಯೆಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದನು. ಶಾಂಬರನು ಗಂಧರ್ವ, ಭೂತ, ನಾಗ, ರಾಕ್ಷಸ ಮಾಯೆಗಳನ್ನು ನೂರಾರು ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದರೂ, ಕೃಷ್ಣನ ಮಗ ಅವುಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲವನ್ನು ವಿಲೀನಮಾಡಿದನು. ನಂತರ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಖಡ್ಗವನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಮುಗುಟ ಮತ್ತು ಕಿವೋಲೆಯೊಂದಿಗೆ, ಶಾಂಬರನ ತಲೆಯನ್ನು ಅವನ ದೇಹದಿಂದ ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿದನು; ಅವನ ತಾಮ್ರವರ್ಣದ ದಾಡಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು. ಈ ಮಹಾ ವಿಜಯದ ನಂತರ, ದೇವತೆಗಳು ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನನ್ನು ಪುಷ್ಪಗಳ ಮಳೆಯೊಂದಿಗೆ ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಅವನ ಪತ್ನಿ ಮಾಯಾವತಿ, ದೇವತೆಗಳಂತೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಒಡನೆಯಾಗಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಳು. ಆಕಾಶದಿಂದ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ ಮತ್ತು ಮಾಯಾವತಿ, ನೂರಾರು ಮಹಿಳೆಯರು ತುಂಬಿರುವ ಅದ್ಭುತ ಅಂತರಗೃಹದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ಆಕಾಶದಿಂದ ಬರುವ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಅವರು ಒಳಗಡೆ ಬಂದರು. ಆತನನ್ನು ಮಳೆಯ ಮೋಡದಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿ, ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿಕೊಂಡು, ದೀರ್ಘ ಭುಜಗಳು, ತಾಮ್ರವರ್ಣದ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಸುಂದರ ಮುಖ ಮತ್ತು ಮೃದು ನಗು ಹೊಂದಿರುವಂತೆ ನೋಡಿದರು. ಅವನ ಲೋಟಸ್ ಮುಖ, ನೀಲಿ ಕಂಗುಳಿಯ ಕೂದಲುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು. ಮಹಿಳೆಯರು ಆತನನ್ನು ಕೃಷ್ಣನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಇಲ್ಲ那里 ಅಡಗಿದರು. ನಂತರ, ಸ್ವಲ್ಪ ಕಂಗಾಲಾಗಿ, ಅವರು ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ, ಈ ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನವನ್ನು ನೋಡಲು ಮುಂದೆ ಬಂದರು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಪ್ಪಾಗಿರುವ, ಮೃದು ವಾಕ್ಯವಾಡುವ ವೈದರ್ಭಿ ರುಕ್ಮಿಣಿ, ತನ್ನ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ ಮಗನನ್ನು ನೆನೆಸಿದಳು; ಪ್ರೀತಿ ಮರುಳಿನಿಂದ ಅವಳ ಹೃದಯ ತುಂಬಿತು. “ಈ ಪುರುಷರ ಮಧ್ಯೆ ಇರುವ ರತ್ನ, ಕಮಲದ ಕಣ್ಣುಗಳುಳ್ಳವನು ಯಾರು? ಯಾರ ಮಗನು? ಯಾರ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವನು ಬೆಳೆದನು? ಈ ಮಹಿಳೆ ಯಾರು, ಅವನನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆದಳು?” ಎಂದು ಆಕೆ ಚಿಂತಿಸಿದಳು. “ನನ್ನ ಮಗನು ಜನನಗೃಹದಿಂದ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದನು; ಈವನು ಅವನ ವಯಸ್ಸು ಮತ್ತು ರೂಪಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ಎಲ್ಲೋ ಬದುಕಿದ್ದರೆ, ಎಲ್ಲಿರಬಹುದು? ಅವನು ಶಾರಂಗ ಧರಿಸುವ ಕೃಷ್ಣನಂತೆ, ರೂಪ, ಅಂಗ, ನಡೆಯು, ಧ್ವನಿ, ನಗು, ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿದ್ದಾನೆ?” ಎಂದು ಅವಳು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿದಳು. “ಈವನು ನನಗೆ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಮಗನೇ ಇರಬಹುದು; ನನ್ನ ಎಡ ಕೈ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕಂಪಿಸುತ್ತಿದೆ, ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ,” ಎಂದು ವೈದರ್ಭಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದೇವಕಿಯ ಮಗ ಕೃಷ್ಣನು, ದೇವಕಿ ಮತ್ತು ವಸು ದೇವನೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ಜನಾರ್ದನನು ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು; ನಾರದನು ಎಲ್ಲಾ ಕಥೆಯನ್ನು, ಶಾಂಬರನು ಹತವಾದ ಕಥೆಯನ್ನೂ ಸಹ ವಿವರಿಸಿದರು. ಈ ಅದ್ಭುತ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ಕೃಷ್ಣನ ಅಂತರಗೃಹದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಬಹುಕಾಲ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದವನನ್ನು ಮರಳಿದಂತೆ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು. ದೇವಕಿ, ವಸು ದೇವ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮ, ಅವರ ಪತ್ನಿಯರು ಹಾಗೂ ರುಕ್ಮಿಣಿಯೂ ಸಹ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ ಮತ್ತು ಮಾಯಾವತಿಯನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿದರು, ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಮರಳಿದ್ದ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ, ದ್ವಾರಕೆಯ ನಿವಾಸಿಗಳು “ಅಯ್ಯೋ! ಮಗನು ಮೃತನಿಂದ ಜೀವಂತವಾಗಿ ಮರಳಿದಂತೆ, ಶುಭದ ಮೂಲಕ!” ಎಂದು ಸಂತೋಷಿಸಿದರು. ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನನ್ನು, ತಾಯಿಗಳು ತಮಗೇ ಸ್ವಾಮಿ ಮತ್ತು ತಂದೆಯಂತೆ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು; ಅವನಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇದು ಅಚ್ಚರಿಯಲ್ಲ; ಲಕ್ಷ್ಮೀ ನಿವಾಸದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬದಲ್ಲಿ, ಕಾಮ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ಆಧಾರಿತ ಲೋಕದಲ್ಲಿ, ಪಾಪಿಗಳು ಏನು ಮಾಡಬಹುದು? ಹೀಗೆ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಪುರಾಣದ ದಶಮ ಸ್ಕಂಧದ ಎರಡನೇ ಭಾಗದ ಐವತ್ತೈದನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವಾದ “ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ ಜನನ ಕಥೆ” ಮುಕ್ತಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದಾದ ಮೇಲೆ ಐವತ್ತಾರನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಶ್ರೀ ಶುಕನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ಸತ್ರಾಜಿತನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಸ್ವತಃ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು, ಸ್ಯಾಮಂತಕ ರತ್ನವನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಿದನು. ರಾಜನು ಕೇಳಿದನು: “ಸತ್ರಾಜಿತನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಯಾವ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೆ? ಅವನು ಸ್ಯಾಮಂತಕ ರತ್ನವನ್ನು ಎಲ್ಲಿಂದ ಪಡೆದನು? ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಹರಿಗೆ ಯಾಕೆ ಕೊಟ್ಟನು?” ಶ್ರೀ ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಸತ್ರಾಜಿತನು ಸೂರ್ಯ ದೇವತೆಯ ಭಕ್ತ ಮತ್ತು ಆಪ್ತ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿದ್ದನು; ಸೂರ್ಯನು ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ಅವನಿಗೆ ಸ್ಯಾಮಂತಕ ರತ್ನವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ಅವನು ಆ ರತ್ನವನ್ನು ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಧರಿಸಿ, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಅವನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಜನರು ಅವನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ. ದೂರದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಕಂಡ ಜನರು, ಅವನ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಚಕಿತರಾಗಿ, ಕೃಷ್ಣನು ಪಾಶಾ ಆಟ ಆಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, “ಸೂರ್ಯ ದೇವತೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ” ಎಂದು ವರದಿ ಮಾಡಿದರು. “ಓ ನಾರಾಯಣ, ಕಂಠ, ಚಕ್ರ, ಗದಾಧಾರಿ, ದಾಮೋದರ, ಕಮಲ ಕಣ್ಣುಗಳುಳ್ಳವ, ಗೋವಿಂದ, ಯದುವರರ ಹರ್ಷ! ಇಲ್ಲಿಗೆ ಸೂರ್ಯನು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಲೋಕನಾಥಾ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಲು, ಅವನ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಜನರ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.” “ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ, ದೇವತೆಗಳು ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ದಾರಿ ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ; ಯದುವರಲ್ಲಿ ನೀವು ಅಡಗಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಇಂದು ಅವ್ಯಕ್ತ ಸ್ವಾಮಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.” ಶ್ರೀ ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಮಕ್ಕಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಕೃಷ್ಣನು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು, “ಅವನು ಸೂರ್ಯ ದೇವತೆ ಅಲ್ಲ; ಸತ್ರಾಜಿತನು, ರತ್ನದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದಾನೆ.” ಸತ್ರಾಜಿತನು ತನ್ನ ಅದ್ಭುತ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಶುಭದ ಅಲಂಕಾರಗಳೊಂದಿಗೆ, ರತ್ನವನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಿದ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟನು. ಪ್ರತಿ ದಿನ, ಆ ರತ್ನವು ಎಂಟು ಭಾರ ಚಿನ್ನವನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುತ್ತದೆ; ಆ ರತ್ನವನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಹಸಿವು, ಅನಾಹುತಗಳು, ನಾಗದೋಷ, ರೋಗಗಳು, ದುಃಖಗಳು ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ.