ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಕಥಾನಕ: ಕಾಲವು ಹೆಚ್ಚು ದೀರ್ಘವಾಗದೆ, ಕೃಷ್ಣನ ಮಗ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಯೌವನವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಲುಪಿದ್ದನು. ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದ ಮಹಿಳೆಯರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮದ ಉಲಿಯು ಮೂಡಿತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರತಿ, ತನ್ನ ಪತಿಯಾದ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದಳು. ಆಕೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳು ತಮಿಳಿನ ಹೂವಿನಂತೆ, ದೀರ್ಘವಾದ ಭುಜಗಳು, ಸುಂದರ ರೂಪ, ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಮುಗಿಯುವ ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ, ಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಎತ್ತಿದ ಭ್ರೂಗಳಿಂದ, ಪಕ್ಕದಿಂದ ಚುರುಕು ನೋಟ ಹಾರಿಸಿದಳು. ಆಗ ಕೃಷ್ಣನ ಮಗ ಕಾರ್ಷ್ಣಿ, ಆಕೆಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಮಹಿಳೆಯೇ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ತಾಯಿಯಂತೆ ಇಲ್ಲ; ನೀನು ನನಗೆ ತಾಯಿಯಂತೆ ವರ್ತಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಪ್ರೇಮಿಕೆಯಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿರುವೆ." ರತಿ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು: "ನೀನು ನಾರಾಯಣನ ಮಗ, ಶಂಬರನು ನಿನ್ನನ್ನು ಮನೆಯಿಂದ ಅಪಹರಿಸಿದನು; ನಾನು ನಿನ್ನ ಪತ್ನಿ ರತಿ, ನೀನು ಕಾಮ ದೇವ." "ಆ ಶಂಬರ ದೆಮೋನನು ನಿನ್ನನ್ನು, ಶಿಶುವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಎಸೆದನು; ಮೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ನುಂಗಿತು, ಮತ್ತು ಅದರ ಹೊಟ್ಟೆಯಿಂದ ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆ." "ಈಗ ನೀನು ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿಯ ಮೂಲಕ, ಮಾಯೆಯ ಮೂಲಕ, ಈ ಭಯಾನಕ, ಜಯಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ, ನೂರಾರು ಮಾಯೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಶತ್ರುವನ್ನು ಸಂಹರಿಸು." "ನಿನ್ನ ತಾಯಿ, ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಕುರರಿ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ, ಪ್ರೇಮದಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದಳು, ಕರು ತನ್ನ ಕರುವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತೆ ಹಿಂಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ಮಾಯಾವತಿ, ಮಾಯೆಯಲ್ಲಿ ಪರಾಕ್ರಮವಂತಳು, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಯೆಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಪರಮ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡಿದಳು. ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಶಂಬರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅವನನ್ನು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಆಮಂತ್ರಿಸಿ, ಅವನಿಗೆ ಸಹಿಸಲಾಗದೆ provoke ಮಾಡಿದನು. ಕ್ರೂರವಾದ ಪದಗಳಿಂದ ಹಲ್ಲೆ ಮಾಡಿದಾಗ, ಹಾವು ಕಾಲಿಗೆ ತಟ್ಟಿದಂತೆ, ಶಂಬರನು ಕೋಪದಿಂದ ಕೆಂಪಾದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹೊರಟನು. ಶಂಬರನು ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಬಲದಿಂದ ತಿರುಗಿಸಿ, ಮಹಾತ್ಮ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನ ಮೇಲೆ ಎಸೆದನು, ಆ ಗದೆಯ ಶಬ್ದವು ಗುಡುಗು ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಂತೆ ಭಯಾನಕವಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಕೋಪದಿಂದ ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಶತ್ರುವಿನ ಮೇಲೆ ಎಸೆದು, ಅವನ ಗದೆಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದನು. ಮಾಯೆಯ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿ, ಶಂಬರನು ಆಕಾಶದಿಂದ ಕೃಷ್ಣನ ಮಗನ ಮೇಲೆ ಮಾಯಾಮಯ ಆಸ್ತ್ರಗಳ ಮಳೆ ಸುರಿಸಿದನು. ಆ ಆಸ್ತ್ರಗಳ ಮಳೆಯಿಂದ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು, ರುಕ್ಮಿಣಿಯ ಮಗ, ಮಹಾ ರಥಿಯು, ಪರಮ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಶುದ್ಧ ತತ್ತ್ವದ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಿ, ಎಲ್ಲಾ ಮಾಯೆಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದನು. ಶಂಬರನು ಗಂಧರ್ವ, ಭೂತ, ನಾಗ, ರಾಕ್ಷಸ ಮಾಯೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದರೂ, ಕೃಷ್ಣನ ಮಗ ಅವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿವಾರಿಸಿದನು. ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಖಡ್ಗವನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿ, ಶಂಬರನ ತಲೆಯನ್ನು ಬಲದಿಂದ ಕಡಿಯಿತು, ಅವನ ತಾಮ್ರವರ್ಣದ ದಾಡಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ದೇವತೆಗಳು ಪ್ರಂದ್ಯುಮ್ನನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ, ಹೂಗಳ वर्षೆ ಸುರಿಸಿದರು. ಅವನ ಪತ್ನಿ, ದೇವತೆಗಳಂತೆ ಚಲಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಾಗಿಸಿದಳು. ಅವನು ಆಕಾಶದಿಂದ ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ, ಭವ್ಯವಾದ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ, ನೂರಾರು ಮಹಿಳೆಯರ ಮಧ್ಯೆ, ಮೋಡದೊಳಗಿನ ವಿದ್ಯುತ್ ಹಾರಿದಂತೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಅವನು ಮಳೆಯ ಮೋಡದಂತೆ ಕಪ್ಪು, ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ, ದೀರ್ಘ ಭುಜಗಳು, ತಾಮ್ರ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಸುಂದರ ಮುಖ, ಮೃದುವಾದ ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ, ಅವನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನೋಡಿದರು. ಅವನ ತಮಿಳಿನ ಮುಖ, ನೀಲಿ ವಾಳುಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು. ಮಹಿಳೆಯರು ಅವನನ್ನು ಕೃಷ್ಣನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದರು. ಆಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಗೊಂದಲದಿಂದ, ಅವರು ಹರ್ಷದಿಂದ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು, ಆ ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನವನ್ನು ಕಂಡು ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡರು. ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ವಿದರ್ಭಿಯು, ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣು, ಸಿಹಿ ಮಾತುಗಳೊಂದಿಗೆ, ತನ್ನ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಮಗನನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡಳು, ಅವಳ ಹೃದಯ ಪ್ರೇಮದಿಂದ ತೊಡಗಿತ್ತು. "ಈ ಪುರುಷರಲ್ಲಿನ ರತ್ನ, ತಮಿಳಿನ ಕಣ್ಣುಗಳುಳ್ಳವನು ಯಾರು? ಯಾರ ಮಗನು? ಯಾರ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದನು? ಈ ಮಹಿಳೆ ಯಾರು, ಅವನನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆದಳು?" "ನನ್ನ ಮಗ ಹುಟ್ಟಿದ ಕೊಠಡಿಯಿಂದ ಕಳೆದುಕೊಂಡನು. ಈವನ ವಯಸ್ಸು, ರೂಪ ಒಂದೇ; ಅವನು ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಜೀವಿಸಿದ್ದರೆ, ಎಲ್ಲಿ ಇರಬಹುದು?" "ಈವನ ರೂಪ, ಅಂಗಗಳು, ನಡೆಯು, ಧ್ವನಿ, ನಗು, ನೋಟ—all ಶಾರಂಗ ಧಾರಿಯಾದ ಕೃಷ್ಣನಂತೆ ಹೇಗೆ?" "ಅವನು ನನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗನೇ ಆಗಬೇಕು. ನನ್ನ ಎಡ ಕೈ ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಕಂಪಿಸುತ್ತದೆ, ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ." ವೈದರ್ಭಿ ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದೇವಕಿಯ ಮಗ, ಮಹಾನ್ ಕೃಷ್ಣನು, ದೇವಕಿ ಮತ್ತು ವಸುದೇವನೊಂದಿಗೆ ಬಂದನು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ಜನಾರ್ದನನು ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು; ನಾರದನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಥೆಯನ್ನು, ಶಂಬರನ ಸಂಹಾರ ಸಮೇತವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದನು. ಈ ಅದ್ಭುತ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ಕೃಷ್ಣನ ಅಂತರಂಗದ ಮಹಿಳೆಯರು ಹರ್ಷದಿಂದ, ಬಹು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಳೆದುಕೊಂಡವನನ್ನು ಪುನಃ ಜೀವಂತವಾಗಿ ಬಂದಂತೆ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು. ದೇವಕಿ, ವಸುದೇವ, ಕೃಷ್ಣ, ಬಾಲರಾಮ ಮತ್ತು ಅವರ ಪತ್ನಿಯರು, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ ಮತ್ತು ಮಾಯಾವತಿಯನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿದರು; ರುಕ್ಮಿಣಿಯೂ ಹರ್ಷದಿಂದ ಸೇರಿಕೊಂಡಳು. ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಮರಳಿ ಬಂದಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿದ ದ್ವಾರಕಾವಾಸಿಗಳು, "ಅಹಾ! ಮಗನು ಮರಳಿ ಬಂದನು, ಪುನಃ ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದಂತೆ—ಶುಭವಾಗಲಿ!" ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದರು. Mothers repeatedly worshipped him, as their own lord and father, their affection growing daily; yet, Lakshmi’s abode reflecting love and desire, what could others, lacking virtue, do? ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಪುರುಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಎರಡನೇ ಭಾಗದ ಐವತ್ತೈದನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ, "ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನ ಜನನ ವೃತ್ತಾಂತ" ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗಿದೆ. ಇದಾದ ನಂತರ ಐವತ್ತಾರನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಶ್ರೀ ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಸತ್ರಾಜಿತ್ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ ಕಾರಣ, ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು, ಸ್ಯಾಮಂತಕ ರತ್ನವನ್ನು ಸ್ವತಃ ಅರ್ಪಿಸಿದನು. ರಾಜನು ಕೇಳಿದನು: "ಸತ್ರಾಜಿತ್ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಯಾವ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ? ಅವನು ಸ್ಯಾಮಂತಕವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆಯಿತು? ಅವನು ಹೇಗೆ ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಹರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು?" ಶ್ರೀ ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಸತ್ರಾಜಿತ್ ಸೂರ್ಯ ದೇವನ ಭಕ್ತ ಹಾಗೂ ಸ್ನೇಹಿತನು; ಸೂರ್ಯ ದೇವನು ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಸ್ಯಾಮಂತಕ ರತ್ನವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ರತ್ನವನ್ನು ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ, ಸತ್ರಾಜಿತ್ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಅವನ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಜನರು ಅವನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ. ದೂರದಿಂದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಜನರು ಅವನ ಬೆಳಕುಗೆ ಅಚ್ಚರಿ ಪಟ್ಟು, ಭಗವಂತನಿಗೆ, ಜೂಯಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, "ಅವನ ಸೂರ್ಯ ದೇವನೇ ಆಗಿರಬೇಕು!" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. "ಓ ನಾರಾಯಣ, ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದಾಧಾರಿಯೇ, ದಾಮೋದರ, ತಮಿಳಿನ ಕಣ್ಣುಗಳೇ, ಗೋವಿಂದ, ಯದುಗಳ ಹರ್ಷ!" "ಓ ಲೋಕನಾಥಾ, ಸೂರ್ಯ ದೇವನು ನಿನನ್ನು ನೋಡಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಅವನ ತೀವ್ರ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಜನರ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಕದರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ!