ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು: "ಓ ಶುದ್ಧಹಾಸಿನಿ, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ದುಃಖವು ಆತ್ಮವನ್ನು ಒಣಗಿಸಿ, ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ದೂರಮಾಡು ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರವಾಗು." ಭಗವಂತನ ಈ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳಿದ ರಮಾ, ಸುಂದರ ಸೊಂಟವಳಾದ ಆಕೆ, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ದುಃಖವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಪಡಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಅತ್ತ, ತನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಶೇಷವಾಗಿದ್ದ, ಶಕ್ತಿಯೂ, ತೇಜಸ್ಸೂ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿದ್ದ ರುಕ್ಮಿ, ತನ್ನ ವಿಕೃತ ರೂಪವನ್ನು ಮತ್ತು ವ್ಯರ್ಥವಾದ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡನು. ಅವನು ತನ್ನ ವಾಸಸ್ಥಳಕ್ಕಾಗಿ ಭೋಜಕಟ ಎಂಬ ಮಹಾನಗರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡನು. ಆದರೆ, ದುಷ್ಟ ಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ಅಥವಾ ತನ್ನ ತಂಗಿಯನ್ನು ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ. "ನಾನು ಕುಂಡಿನ ನಗರಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುವುದಿಲ್ಲ," ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡನು. ಈ ರೀತಿ ಅವನು ಭಗವಂತನ ಮತ್ತು ಭೀಷ್ಮಕನ ಪುತ್ರಿಯ ಕೈಯಿಂದ, ಮತ್ತಿತರ ರಾಜರೊಂದಿಗೆ ಸೋಲನುಭವಿಸಿದನು. ಆಮೇಲೆ, ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ರುಕ್ಮಿಣಿಯನ್ನು ನಗರಕ್ಕೆ ಕರೆತಂದು, ಓ ಕುರುಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅವಳನ್ನು ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಆಗ ಯದುಪುರದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಭಕ್ತರಾದ ಜನರು, ಯದುಪತಿಯಾದ ಕೃಷ್ಣನ ವಿವಾಹವನ್ನು ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಆಚರಿಸಿದರು. ಪುರುಷರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರು ಹರ್ಷದಿಂದ, ಹೊಳೆಯುವ ರತ್ನದ ಕಿವೊಡೆಗಳು ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ಅದ್ಭುತವಾದ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಗಳಾದ ದಂಪತಿಗೆ ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ತಂದರು. ವೃಷ್ಣಿಗಳ ಆ ನಗರವು, ಇಂದ್ರಧ್ವಜಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು. ಅದ್ಭುತ ಹಾರಗಳು, ವಸ್ತ್ರಗಳು, ರತ್ನದ ಗೋಪುರಗಳು, ಪ್ರತಿದ್ವಾರದಲ್ಲೂ ಶುಭಚಿಹ್ನೆಗಳಾದ ಭರಿತ ಜಲನಿಧಿಗಳು, ಧೂಪ, ದೀಪಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು. ನಗರದ ಬೀದಿಗಳನ್ನು ಸುಗಂಧಮಯ, ಮಾದಕ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಲಾಗಿತ್ತು. ದ್ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಿಯ ರಾಜರಿಂದ ಕರೆತರಿಸಲಾದ ಆನೆಗಳು ನಿಂತಿದ್ದವು; ಪಾನ್ಸೆ ಮತ್ತು ಅಡಿಕೆ ಮರಗಳ ಸಾಲುಗಳಿಂದ ನಗರವು ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಕುರುಗಳು, ಶ್ರೀಂಜಯರು, ಕೈಕೇಯರು, ವಿಧರ್ಭರು, ಯದುಗಳು ಮತ್ತು ಕುಂತಿಗಳು—allರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಓಡಾಡುತ್ತಾ, ಹರ್ಷಭರಿತರಾಗಿ ಉತ್ಸವವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರು. ಎಲ್ಲೆಡೆ ರುಕ್ಮಿಣಿಯ ಅಪಹರಣದ ಕಥೆಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ರಾಜರು ಮತ್ತು ರಾಜಕುಮಾರಿಯರು ಅದ್ಭುತದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ, ಓ ರಾಜನೇ, ನಾಗರಿಕರಲ್ಲಿ ಅಪಾರವಾದ ಆನಂದ ತುಂಬಿತು. ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿಯಾದ ಕೃಷ್ಣನು ರುಕ್ಮಿಣಿ ಮತ್ತು ರಾಮೆಯೊಂದಿಗೆ ಏಕತ್ರಗೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ, ಜನರು ಸಂತೋಷಗೊಂಡರು. ಶುಕಮುನಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಕಾಮದೇವನು, ವಾಸುದೇವನ ಅಂಶವಾಗಿ, ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ರುದ್ರನ ಕೋಪದಿಂದ ಸುಟ್ಟಿದ್ದನು, ಪುನಃ ದೇಹಧಾರಣೆಗೆ ಅವನು ಅದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡನು. ಅವನು ವಿಧರ್ಭರಾಜಕುಮಾರಿಯಿಂದ ಜನಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದನು. ಅವನು ಪ್ರತಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಸಮಾನನಾದ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು. ಆಗ ಮಾಯಾಜಾಲದಲ್ಲಿ ಪಟುಳಾದ ಶಂಬರಾಸುರನು, ತನ್ನ ಶತ್ರುವೆಂದು ತಿಳಿದು, ಆ ಶಿಶುವನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿ, ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಎಸೆದು, ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ಒಂದು ಬಲಿಷ್ಠ ಮೀನು ಆ ಮಗುವನ್ನು ನುಂಗಿತು. ಆ ಮೀನು ಮತ್ತು ಇತರ ಮೀನುಗಳನ್ನು ಮೀನುಗಾರರು ದೊಡ್ಡ ಬಲೆಗೆ ಹಿಡಿದರು. ಆ ಮೀನುಗಾರರು ಆ ಮೀನನ್ನು ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ಶಂಬರನಿಗೆ ತಂದರು. ಅಡುಗೆಗಾರರು ಅದನ್ನು ಅಡಿಗೆಮನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಕತ್ತಿಯಿಂದ ಕತ್ತರಿಸಲು ಮುಂದಾದರು. ಆಗ ಆ ಮೀನಿನೊಳಗೆ ಮಗುವನ್ನು ಕಂಡು, ಅವರು ಅದನ್ನು ಮಾಯಾವತಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದರು. ಆಕೆ ಚಿಂತಿತ ಮನಸ್ಸಿನೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದಾಗ, ನಾರದನು ಆ ಮಗುವಿನ ನಿಜವಾದ ಹುಟ್ಟಿನ ಕಥೆಯನ್ನು, ಹೇಗೆ ಅದು ಮೀನಿನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿತೆಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು. ಆಕೆ ಕಾಮದೇವನ ಪತ್ನಿಯಾದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ರತಿಯೇ ಆಗಿದ್ದಳು; ತನ್ನ ಗಂಡನ ಪುನರ್ಜನ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಶಂಬರನಿಂದ ಅಡುಗೆಮನೆಗೆ ನೇಮಕಗೊಂಡಿದ್ದ ಮಾಯಾವತಿ, ಆ ಮಗುವನ್ನು ಕಾಮನೇಂದು ಗುರುತಿಸಿ, ಆತನ ಮೇಲೆ ಅಭಿಮಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿದಳು. ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯವಿಲ್ಲದೆ ಕೃಷ್ಣನ ಮಗನು ಯೌವನವನ್ನು ತಲುಪಿದನು; ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದ ಮಹಿಳೆಯರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಚಂಚಲತೆ ಹುಟ್ಟಿತು. ಆ ರತಿ, ತನ್ನ ಪತಿಯಾದ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ಹೋದಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಮಲದವೆಯಂತೆ, ಬಾಹುಗಳು ದೀರ್ಘವಾದವು, ಅವನು ಪುರುಷರಲ್ಲಿ ಸುಂದರನಾಗಿದ್ದನು. ಅವಳು ಮುಜುಗುಡಿನಿಂದ, ಮಂದಹಾಸದಿಂದ, ಪ್ರೇಮಭರಿತ ಕಣ್ಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದಳು. ಆಗ ಕೃಷ್ಣನ ಮಗ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಅವಳನ್ನು ಕೇಳಿದನು: "ಓ ಸ್ತ್ರೀಯೇ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ತಾಯಿಯದಂತೆ ಇಲ್ಲ; ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೇಮಿಯಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ, ತಾಯಿಯಂತೆ ಅಲ್ಲ." ರತಿಯು ಉತ್ತರಿಸಿದಳು: "ನೀನು ನಾರಾಯಣನ ಪುತ್ರನಾಗಿದ್ದೀಯೆ; ಶಂಬರನು ನಿನ್ನನ್ನು ಮನೆಯಿಂದ ಅಪಹರಿಸಿದನು. ನಾನು ನಿನ್ನ ಯೋಗ್ಯ ಪತ್ನಿಯಾದ ರತಿ; ನೀನು ಕಾಮನಾಗಿದ್ದೀಯೆ, ಪ್ರಭು." "ಆ ಶಂಬರಾಸುರನು ನಿನ್ನನ್ನು ಶಿಶುವಾಗಿದ್ದಾಗ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಎಸೆದನು; ಒಂದು ಮೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ನುಂಗಿತು. ಆ ಮೀನಿನ ಹೊಟ್ಟೆಯಿಂದ, ಪ್ರಭು, ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೀಯೆ." "ಈಗ ನಿನ್ನ ಶತ್ರುವಾದ, ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾದ, ನೂರು ಪ್ರಬಲ ಮಾಯಾಜಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣಿತನಾದ ಶಂಬರನನ್ನು, ನಿನ್ನದೇ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಮೋಹಾದಿ ಉಪಾಯಗಳಿಂದ ಸಂಹರಿಸು." "ನಿನ್ನ ತಾಯಿ, ತನ್ನ ಮಗುವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಕುರರಿ ಪಕ್ಷಿಯಂತೆ, ಅತಿಯಾದ ಮಮಕಾರದಿಂದ ದುಃಖಭರಿತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಆಕೆಯು ದನುವು ತನ್ನ ಕರುವಿಗೆ ಬಿದ್ದಿರುವ ನೋವಿನಂತೆ, ಅಸಹಾಯಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಮಾಯಾವತಿ, ಮಹಾ ಮಾಯಾವಿದೆಯಾದಳು, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಮಾಯಾಜಾಲಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಪರಮ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡಿದಳು. ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಶಂಬರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅವನನ್ನು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು. ಅವನಿಗೆ ಸಹಿಸದಂತಹ ವಾಗ್ದಾಳಿ ಮಾಡಿ, ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಪ್ರಚೋದಿಸಿದನು. ಕ್ರೂರವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಕೋಪಗೊಂಡ ಶಂಬರನು, ಪಾದದಿಂದ ತುಳಿಯಲ್ಪಟ್ಟ ಹಾವು ಹೀಗೆ, ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಿಡಿದ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಹೊರಬಂದನು. ಶಂಬರನು ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ತಿರುಗಿಸಿ, ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನ ಮೇಲೆ ಎಸೆದನು. ಅವನ ಘರ್ಜನೆ ಕಲ್ಲಿಗೆ ಬಡಿದ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಭಯಾನಕವಾಗಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಎದುರಿಸಲು, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ತನ್ನದೇ ಗದೆಯನ್ನು ಶತ್ರುವಿನ ಮೇಲೆ ಉಗ್ರವಾಗಿ ಎಸೆದು, ಎದುರುಬರುವ ಗದೆಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದನು. ಶಂಬರನು ಮಾಯಾಜಾಲದಲ್ಲಿ ಪಟುವಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಆ ದೈತ್ಯನು ಆಕಾಶದಿಂದ ಮಾಯಾಸ್ತ್ರಗಳ ಮಳೆಯನ್ನೇ ಕೃಷ್ಣಪುತ್ರನ ಮೇಲೆ ಸುರಿದನು. ಆಸ್ತ್ರಗಳ ಮಳೆಯಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟ ರುಕ್ಮಿಣಿಯ ಪುತ್ರನು, ಶುದ್ಧತತ್ತ್ವದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಪರಮ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ಮಾಯೆಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದನು. ಆ ದೈತ್ಯನು ಅನೇಕ ಗುಪ್ತ ಗಂಧರ್ವ, ಭೂತ, ನಾಗ, ರಾಕ್ಷಸ ಮಾಯೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನ ಪುತ್ರನು ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಿವಾರಿಸಿದನು. ನಂತರ, ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕಿವೊಡೆಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಖಡ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಹೊಳೆಯುವ ಕೆಂಪು ದಾಡಿಯುಳ್ಳ ಶಂಬರನ ತಲೆಯನ್ನು ಅವನು ಬಲದಿಂದ ಕತ್ತರಿಸಿದನು. ಆಗ ದೇವತೆಗಳು ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಸ್ತುತಿಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದವು. ಅವನ ಪತ್ನಿಯಾದ ಮಾಯಾವತಿ, ದೇವತೆಯಂತೆ ಆಕಾಶಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಳು. ಆಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಆಕಾಶದಿಂದ ಬಂದು, ನೂರಾರು ಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಅದ್ಭುತ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅವನು ಮೋಡದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ಮಳೆಯ ಮೋಡದಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿದ್ದನು, ಪಿತಾಂಬರ ಧರಿಸಿದ್ದನು, ದೀರ್ಘಬಾಹುವು, ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳು, ಸುಂದರ ಮುಖ ಮತ್ತು ಮೃದು ನಗು ಹೊಂದಿದ್ದನು. ಅವನ ಕಮಲಮುಖ ಸುಂದರವಾಗಿ, ನೀಲಿ ಅಲೆಯ ಕೂದಲುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ಅವನನ್ನು ಕೃಷ್ಣನೇ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಮುಜುಗುಡಿನಿಂದ ಇಲ್ಲಿ-ಅಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಕೊಂಡರು.