ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದು ಮಹಾಪಾಪವೆಂದರೂ, ಅವರೇ ತಮ್ಮ ತಪ್ಪಿನಿಂದ ನಾಶವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವರನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕೊಲ್ಲುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಧರ್ಮ. ಇದು ಕ್ಷತ್ರಿಯರಿಗೆ ಸ್ವಯಂ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾದ ಭಗವಂತನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ನಿಯಮ—ಅಲ್ಲಿ ಸಹೋದರನೇ ಸಹೋದರನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಹುದು ಎಂಬುದು ಅತ್ಯಂತ ಭಯಾನಕ ಸಂಗತಿ. ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ, ಭೂಮಿ, ಧನ, ಮಹಿಳೆ, ಗರ್ವ ಅಥವಾ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಾಗಿ, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಕುರುಡರಾಗಿ, ಕೆಲವರು ತಮ್ಮದೇ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಏ ಕೃಷ್ಣಾ, ನೀನು ದುಷ್ಟಹೃದಯಿಗಳ ಕಡೆ ತೀವ್ರವಾದ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯೆ; ನೀನು ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಒಳಿತಾದುದನ್ನೇ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಳಿತೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೀಯೆ, ಅಜ್ಞಾನಿಗಳಂತೆ. ದೇವಿಯ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಜನರಲ್ಲಿ ಮೋಹ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ದೇಹವನ್ನು ತಾನೇ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವವರು ಕೆಲವರನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತರೆಂದು, ಕೆಲವರನ್ನು ಶತ್ರುಗಳೆಂದು, ಮತ್ತವರನ್ನು ನಿರಪೇಕ್ಷರೆಂದು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದೇ ಪರಮಾತ್ಮನು ಇರುವನು; ಅವನು ಬಹುಸ್ವರೂಪನಲ್ಲ, ಆದರೆ ಮೋಹದಿಂದ ಜನರು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ—ಹೆಚ್ಚು ಬೆಳಕು ಅಥವಾ ಆಕಾಶ ವಿಭಜಿತವಾಗಿರುವಂತೆ ಕಾಣಿಸುವಂತೆ. ಈ ದೇಹವು ಆರಂಭ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯ ಹೊಂದಿದ್ದು, ಭೌತಿಕ ದ್ರವ್ಯ, ಪ್ರಾಣ ಮತ್ತು ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆ; ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಈ ದೇಹವೇ ಜೀವಿಯನ್ನು ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಅಲೆಮಾಡಿಸುತ್ತದೆ. ನಿಜವಾದ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಯೋಗ ಅಥವಾ ವಿಭೋಗವಿಲ್ಲ; ಈ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಅವನಿಗೆ ಸಂಬಂಧವಿದೆ ಎಂದು ಕಾಣುವ ಕಾರಣ ಮಾತ್ರ—ಹೆಚ್ಚು ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ಅವನು ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ರೂಪಗಳಂತೆ. ಹುಟ್ಟುವುದು ಮತ್ತು ಇತರ ಪರಿವರ್ತನೆಗಳು ದೇಹಕ್ಕೆ ಸೇರಿವೆ, ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಎಂದಿಗೂ ಅಲ್ಲ—ಹೆಚ್ಚು ಚಂದ್ರನ ಕಲೆಗಳು ಚಂದ್ರನಿಗೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವುದಿಲ್ಲ, ಗ್ರಹಣವೂ ಅವನಿಗೆ ನಷ್ಟ ಮಾಡದು. ಹೆಚ್ಚು ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ತಾನು ಮತ್ತು ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವಂತೆ, ಅವು ಯಥಾರ್ಥವಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಅವುಗಳ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವಂತೆ, ಅಜ್ಞಾನಿಯಾದವನು ಕೂಡ ಸಂಸಾರವನ್ನು ನಿಜವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ದುಃಖವನ್ನು, ಅದು ಆತ್ಮವನ್ನು ಒಣಗಿಸಿ ಗೊಂದಲಗೊಳಿಸುವುದನ್ನು, ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ದೂರಮಾಡು—ನಿನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರು, ಓ ಶುದ್ಧಸ್ಮಿತವತಿಯೆ. ಈ ರೀತಿ ಭಗವಂತನು ಉಪದೇಶಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಸೊಗಸಾದ ಹೃದಯದ ರಾಮಾ ತನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ತೊರೆದು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಇತ್ತ, ತನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಶೇಷವಾಗಿದ್ದ, ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಕೀರ್ತಿಯನ್ನೆರಡನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡವನು ತನ್ನ ದುರ್ಬಲವಾದ ರೂಪವನ್ನು, ವ್ಯರ್ಥವಾದ ಗರ್ವವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡನು. ಆತನು ತನ್ನ ವಾಸಸ್ಥಳಕ್ಕಾಗಿ ಭೋಜಕಟ ಎಂಬ ಮಹಾನಗರವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು; ದುಷ್ಟ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸದೆ, ತನ್ನ ತಂಗಿಯನ್ನು ತಡೆಯದೆ ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡನು. "ನಾನು ಕುಂಡಿನ ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿ, ಭಗವಂತ ಮತ್ತು ಭೀಷ್ಮಕರ ಪುತ್ರಿಯೊಂದಿಗೆ ಬೇರೆಯ ರಾಜರಿಂದ ಸೋಲಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದನು. ಆಮೇಲೆ, ಯೋಗ್ಯ ವಿಧಿಗಳಂತೆ ಅವಳನ್ನು ನಗರಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು, ಓ ಕುರುಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅವಳನ್ನು ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು; ಯದುನಗರದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಕೃಷ್ಣನ ಭಕ್ತರಾಗಿದ್ದವರು ಮಹೋತ್ಸವ ಆಚರಿಸಿದರು. ಪುರುಷರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರು, ಆನಂದದಿಂದ, ಹೊಳಪು ಮುತ್ತಿನ ಕಿವೊಲಗೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಸುಂದರವಾಗಿ ಶೃಂಗರಿಸಿದ ದಂಪತಿಗೆ ಬಹುಮಾನಗಳನ್ನು ತಂದರು. ಇಂದ್ರಧ್ವಜಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ವೃಷ್ಣಿಗಳ ನಗರ, ಅದ್ಭುತ ಹೂಮಾಲೆಗಳು, ವಸ್ತ್ರಗಳು, ರತ್ನದ ಬಾಗಿಲುಗಳು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿಯೂ ಶುಭದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು—ಪೂರ್ಣಕಲಶಗಳು, ಧೂಪ, ದೀಪಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಬೀದಿಗಳು ಸುಗಂಧಮಯ, ಮದ್ಯಪಾನೀಯಗಳಿಂದ ಸಿಂಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು; ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಪ್ರಿಯ ರಾಜರಿಂದ ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಆನೆಗಳು ನಿಂತಿದ್ದವು, ಅಲಂಕೃತವಾದ ಬಾಳೆಮರ ಮತ್ತು ಅಡಿಕೆಮರಗಳ ಸಾಲುಗಳಿಂದ ನಗರವು ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಕುರುಗಳು, ಶೃಂಜಯರು, ಕೈಕೇಯರು, ವಿದ್ಯರ್ಭರು, ಯದುಗಳು ಮತ್ತು ಕುಂತಿಯವರು—allರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ, ಉಲ್ಲಾಸದಿಂದ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ರುಕ್ಮಿಣಿಯ ಅಪಹರಣದ ಕಥೆಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ರಾಜರು ಮತ್ತು ರಾಜಕುಮಾರಿಯರು ಅದಕ್ಕೆ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದರು. ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ, ಓ ರಾಜನೇ, ನಾಗರಿಕರಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಹರ್ಷ ಉಂಟಾಯಿತು; ಯೋಗಲಕ್ಷ್ಮಿಯಾಧಿಪತಿ ಕೃಷ್ಣನು ರುಕ್ಮಿಣಿಯೊಂದಿಗೆ, ರಾಮನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸಂತೋಷಿಸಿದರು. ಇದಾದ ನಂತರ, ಶುಕಮುನಿಯವರು ಹೇಳಿದರು: ಕಾಮ ದೇವನು, ವಾಸುದೇವನ ಅಂಶ, ಮೊದಲೇ ರುದ್ರನ ಕೋಪದಿಂದ ಭಸ್ಮವಾಗಿದ್ದವನು, ಮತ್ತೆ ಅವತಾರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಆ ರೂಪದಲ್ಲೇ ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಪಡೆದನು. ವಿದರ್ಭರಾಜ ಪುತ್ರಿಯಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಅವನು ಕೃಷ್ಣನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು, ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಂದೆಗೆ ಸಮಾನನಾಗಿದ್ದನು. ಮಾಯೆಯ ಮಾಸ್ತರಾದ ಶಂಬರಾಸುರನು, ಆ ಶಿಶುವನ್ನು ತನ್ನ ಶತ್ರುವೆಂದು ಅರಿತಿದ್ದರಿಂದ, ಅವನನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿ, ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದನು; ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ಆ ಶಿಶುವನ್ನು ಬಲವಾದ ಮೀನು ಒಮ್ಮೆಗೆ ನುಂಗಿತು; ಆ ಮೀನು ಮತ್ತು ಇನ್ನಿತರೆ ಮೀನುಗಳನ್ನು ಮೀನುಗಾರರು ದೊಡ್ಡ ಬಲೆಗೆ ಹಿಡಿದರು. ಆ ಮೀನುಗಾರರು ಆ ಮೀನನ್ನು ಶಂಬರನಿಗೆ ಉಡುಗೊರಿಯಾಗಿ ತಂದರು; ಅಡುಗೆಗಾರರು ಅದನ್ನು ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕತ್ತರಿಸಲು ಸಿದ್ಧರಾದರು. ಆಗ, ಆ ಮೀನಿನೊಳಗೆ ಮಗುವನ್ನು ಕಂಡು, ಅವರು ಮಾಯಾವತಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದರು; ಆಕೆಯ ಮನಸ್ಸು ಚಿಂತೆಗೊಂಡಿದ್ದಾಗ, ನಾರದನು ಅವಳಿಗೆ ಆ ಮಗುವಿನ ನಿಜವಾದ ಮೂಲ ಮತ್ತು ಅದು ಹೇಗೆ ಮೀನಿನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿತೆಂಬುದನ್ನೆಲ್ಲ ವಿವರಿಸಿದನು. ಆಕೆ ಕಾಮದ ಪತ್ನಿಯಾದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ರತಿ, ತನ್ನ ಗಂಡನ ಪುನರ್ಜನ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಶಂಬರನಿಂದ ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೇಮಕಗೊಂಡಿದ್ದ ಮಾಯಾವತಿ, ಆ ಮಗುವನ್ನು ಕಾಮನೇ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಕೃಷ್ಣನ ಪುತ್ರನು ಯೌವನವನ್ನು ತಲುಪಿದನು; ಅವನನ್ನು ನೋಡುವ ಮಹಿಳೆಯರ ಮನಸ್ಸು ಆಕರ್ಷಿತವಾಯಿತು. ಆಗ ರತಿ, ತನ್ನ ಗಂಡನಾದ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹೂವಿನ ಕಣ್ಗಳೊಂದಿಗೆ, ದೀರ್ಘವಾದ ಭುಜಗಳಿಂದ, ಪುರುಷರಲ್ಲಿ ಸುಂದರನಾಗಿ, ಮುಜುಗರದ ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ, ಪ್ರೇಮಭರಿತವಾಗಿ ಕಣ್ಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಪ್ರಿಯತಮೆಯಂತೆ ಹತ್ತಿರ ಬಂತು. ಕೃಷ್ಣನ ಪುತ್ರನು ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಓ ದೇವಿಯೆ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ತಾಯಿಯಂತಿಲ್ಲ; ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ತಾಯಿಯಂತೆ ಅಲ್ಲ, ಪ್ರೇಯಸಿಯಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತೀಯೆ." ರತಿ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು: "ನೀನು ನಾರಾಯಣನ ಪುತ್ರ, ಶಂಬರನಿಂದ ನಿನ್ನ ಮನೆತನದಿಂದ ಅಪಹರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೆ; ನಾನು ನಿನ್ನ ಯೋಗ್ಯ ಪತ್ನಿಯಾದ ರತಿ, ನೀನು ಕಾಮ ದೇವರು." "ಆ ರಾಕ್ಷಸ ಶಂಬರನು ನಿನ್ನನ್ನು ಶಿಶುವಾಗಿಯೇ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಎಸೆದನು; ಮೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ನುಂಗಿತು, ಆ ಮೀನಿನ ಹೊಟ್ಟೆಯಿಂದ ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆ." "ಈಗ, ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಮೋಹ ಮತ್ತು ಇತರ ಮಾಯೆಗಳ ಮೂಲಕ, ನಿನ್ನ ಶತ್ರುವಾದ ಈ ಭಯಾನಕ, ಜಯಿಸಲಾಗದ ಶಂಬರನನ್ನು ವಧೆ ಮಾಡು." "ನಿನ್ನ ತಾಯಿ, ತನ್ನ ಮಗು ಇಲ್ಲದೆ ಕುರವಿಯಂತೆ ದುಃಖದಿಂದ ನರಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ; ಹೆತ್ತಮಗ ಇಲ್ಲದೆ ಹಸು ಹೇಗೆ ತೊಂದರೆಪಡುತ್ತದೆಯೋ ಹಾಗೆ ಅವಳು ಅಶಕ್ತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ಮಾಯಾವತಿ, ಮಹಾ ಮಾಯೆಯಲ್ಲ proficient, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಯೆಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಪರಮ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡಿದಳು. ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಶಂಬರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅವನನ್ನು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು, ಅವನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವಮಾನಿಸಿದನು, ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಪ್ರಚೋದಿಸಿದನು. ಆಪದ್ಧಶಬ್ದಗಳಿಂದ ಕೋಪಗೊಂಡ ಶಂಬರನು, ಹಾವು ಕಾಲಿನಿಂದ ತುಳಿಯಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ, ಕೋಪದಿಂದ ಕೆಂಪಾದ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ, ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹೊರಟನು.