ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಆ ಸಮರಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ರಥಸಾರಥಿಗಳು, ಕುದುರೆಸವಾರರು, ಮತ್ತು ಗಜಾರೋಹಕರು—ಅವರ ಶಿರಗಳು ಕಿವಿಯ ಆಭರಣಗಳು, ಕಿರೀಟಗಳು ಮತ್ತು ಪಾಗಡಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿದ್ದವು—ಸಾವಿರಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾ ಹೋದವು. ಶಸ್ತ್ರಧಾರಿಗಳ ಭುಜಗಳು, ಗದೆಗಳು, ಧನುಸ್ಸುಗಳು, ಆನೆಗಳು, ತೊಡೆಯಗಳು, ಕಾಲುಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು, ಖಚ್ಚರಗಳು, ಒಂಟೆಗಳು, ಎಮ್ಮೆಗಳು, ಕತ್ತೆಗಳು, ಹಾಗೂ ಮನುಷ್ಯರ ಶಿರಗಳು ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ವಿಜಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ವೃಷ್ಣಿಗಳು ಶತ್ರುಸೈನ್ಯವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಜರಾಸಂಧನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದ ರಾಜರು ಹೀನಗತಿಯನ್ನಪ್ಪಿ, ಹಿಂದಿರುಗಿ ಹೋಗಿದರು. ಅವರು ಶಿಶುಪಾಲನ ಬಳಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ಹೋದರು. ಶಿಶುಪಾಲನು, ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವನಂತೆ, ಪ್ರಕಾಶ ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಉತ್ಸಾಹವಿಲ್ಲದೆ, ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದನು. ಆಗ ಆ ರಾಜರು ಅವನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಲು ಹೀಗೆಂದರು: “ನರೋತ್ತಮನೇ, ಈ ದುಃಖವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು! ದೇಹಧಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಸುಖ ಅಥವಾ ದುಃಖ ಇಲ್ಲ. ಹೇಗೆ ಮಾಯಾಜಾಲದೊಡನೆ ಮಣೆಮಗುವನ್ನು ಕುಣಿಸುವಂತೆ, ದೇವನ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಜೀವಿಗಳು ಸುಖ-ದುಃಖಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಹದಿನೇಳು ದಿನ ಶೌರಿಯಿಂದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸೋತಿದ್ದೆ, ಆದರೆ ಹದಿನೆಂಟನೇ ದಿನ ಇಪ್ಪತ್ತ್ಮೂರು ಸೇನೆಗಳೊಡನೆ ಜಯ ಗಳಿಸಿದ್ದೆ. ಆದರೂ ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ದುಃಖಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಸಂತೋಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಯಾಕೆಂದರೆ ಈ ಲೋಕವು ಕಾಲ ಮತ್ತು ವಿಧಿಯ ಚಲನೆಗೆ ಒಳಪಟ್ಟಿದೆ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಈಗಲೂ ನಾವು ಬಲಶಾಲಿಗಳಾದ ರಾಜರೆಲ್ಲರೂ ಕೃಷ್ಣನ ರಕ್ಷಣೆ ಹೊಂದಿದ ಯಾದವರಿಂದ ಸೋತಿದ್ದೇವೆ; ಅವರ ಚತುರತೆಯಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಸೋಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈಗ ನಮ್ಮ ಶತ್ರುಗಳು ಜಯಶಾಲಿಗಳು; ಕಾಲ ತನ್ನ own ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತದೆ—ನಮಗೆ ಅನುಕೂಲವಾದಾಗ ನಾವು ಜಯಶಾಲಿಗಳಾಗುತ್ತೇವೆ.” ಶ್ರೀ ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ ಸಮಾಧಾನಗೊಂಡು, ಚೇದಿ ದೇಶದ ರಾಜನು ತನ್ನ ಅನುಯಾಯಿಗಳೊಡನೆ ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು; ಉಳಿದ ರಾಜರೂ ತಾವು ಬಚಾವಾದ ಪಟ್ಟಣಗಳಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು. ಆದರೆ, ತನ್ನ ತಂಗಿಯನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ರಾಕ್ಷಸ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ವಿವಾಹ ಮಾಡಿದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರುಕ್ಮಿ, ಸಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದೆ, ತನ್ನ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಕೃಷ್ಣನ ಹಿಂದೆ ಹೋದನು. ರುಕ್ಮಿ ತುಂಬಾ ಉದ್ವಿಗ್ನನಾಗಿ, ಎಲ್ಲಾ ರಾಜರ ಮುಂದೆ ತನ್ನ ಭುಜಗಳನ್ನು ಕಂಪಿಸುತ್ತಾ, ಧನುಸ್ಸು ಹಿಡಿದು, ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೀಗೆಂದನು: “ನಾನು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಕೊಂದು, ರುಕ್ಮಿಣಿಯನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯದೆ ಕುಣ್ಡಿನ nagarಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ—ಇದು ನಿಜ. ಈಗಲೇ ನನ್ನ ರಥವನ್ನು ತಯಾರಿಸು! ನಾನು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಎದುರಿಸುತ್ತೇನೆ! ಈ ದುಷ್ಟ ಗೋಪಾಲಕನ ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನು ನಾನು ಇಂದು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಕುಗ್ಗಿಸುತ್ತೇನೆ!” ಹೀಗೆ ಹೊಗಳಿಕೆಗಳನ್ನಾಡುತ್ತಾ, ಕೃಷ್ಣನ ಮಹಿಮೆ ತಿಳಿಯದೆ, “ನಿಲ್ಲು! ನಿಲ್ಲು!” ಎಂದು ಒಬ್ಬನೇ ರಥದಲ್ಲಿ ಗರ್ವದಿಂದ ಬಂದನು. ತನ್ನ ಬಲಿಷ್ಠ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಎಳೆದನು, ಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲೆ ಮೂರು ಬಾಣಗಳನ್ನು ಹಾರಿಸಿದನು ಮತ್ತು “ಯದುಕುಲಕ್ಕೆ ಅಪಮಾನ ತಂದವನೇ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಕಾಯು!” ಎಂದು ಕೂಗಿದನು. “ನೀನು ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ? ನನ್ನ ತಂಗಿಯನ್ನು ಕಳ್ಳದಂತೆ ಅಪಹರಿಸಿದ್ದೀಯಾ? ಇಂದು ನಿನ್ನ ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನು ನಾನು ಮುರಿಯುತ್ತೇನೆ!” ಎಂದು ಕೋಪದಿಂದ ಕೂಗಿದನು. “ನೀನು ನನ್ನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಬಿದ್ದುಹೋಗುವವರೆಗೆ ಆ ಯುವತಿಯನ್ನು ಬಿಡು!” ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದನು. ಕೃಷ್ಣನು ನಗುತ್ತಾ, ರುಕ್ಮಿಯ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಮುರಿದು, ಆತನ ಮೇಲೆ ಆರು ಬಾಣಗಳನ್ನು ಹಾರಿಸಿದನು. ನಾಲ್ಕು ಕುದುರೆಗಳಿಗೆ ಎಂಟು ಬಾಣಗಳನ್ನೂ, ಸಾರಥಿಗೆ ಎರಡು, ಧ್ವಜಕ್ಕೆ ಮೂರು ಬಾಣಗಳನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟನು. ರುಕ್ಮಿಯು ಮತ್ತೊಂದು ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಐದು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಗಾಯಮಾಡಿದನು. ಆ ಬಾಣವೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಆಕ್ರೋಶಗೊಂಡ ಅಚ್ಯುತನು ರುಕ್ಮಿಯ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ತುಂಡುಮಾಡಿದನು; ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ರುಕ್ಮಿಯು ಮತ್ತೊಂದು ಆಯುಧವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೂ, ಅವನ ಆಯುಧವನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ಪುಡಿ ಮಾಡಿದನು. ರುಕ್ಮಿಯು ಯಾವ ಆಯುಧವನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೂ—ಗದೆ, ಭಾಲ, ತ್ರಿಶೂಲ, ಕವಚ-ಖಡ್ಗ, ಶೂಲ, ತೊಮರ—ಹರಿಯು ಅವೆಲ್ಲವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದನು. ಆಮೇಲೆ ರುಕ್ಮಿಯು ರಥದಿಂದ ಜಿಗಿದು, ಕತ್ತಿ ಹಿಡಿದು, ಕೊಲ್ಲುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಕೃಷ್ಣನ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದನು—ಹೆಚ್ಚುಬಣ್ಣದಂತೆ ಅಗ್ನಿಗೆ ಧಾವಿಸಿದಂತೆ! ಅವನು ಬಂದಾಗ ಕೃಷ್ಣನು ಅವನ ಕತ್ತಿ ಮತ್ತು ಕವಚವನ್ನು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಚೂರುಮಾಡಿದನು; ತನ್ನ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಖಡ್ಗವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ರುಕ್ಮಿಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಮುಂದಾದನು. ತಮ್ಮ ಪತಿಯು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದ ರುಕ್ಮಿಣಿ ಭಗವಂತನ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು, ದುಃಖದಿಂದ ಹೀಗೆಂದಳು: “ಯೋಗಾಧೀಶ್ವರನೇ, ಅಮಿತಶಕ್ತನೇ, ದೇವದೇವನೇ, ಜಗನ್ನಾಥನೇ, ನನ್ನ ತಮ್ಮನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬೇಡ, ಮಹಾಬಾಹುವೇ, ಶುಭಕರನೇ!” ಶ್ರೀ ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳ ದೇಹ, ದುಃಖದಿಂದ ಬಾಯಾರಿಕೆ, ಹಾರ ಒಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ರುಕ್ಮಿಣಿ ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದಳು. ಅವಳ ಕರುಣೆಗೆ ಮರುಳಾಗಿ ಕೃಷ್ಣನು ಕೊಲ್ಲುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದನು. ಆ ದುಷ್ಟ ರುಕ್ಮಿಯನ್ನು ಒಂದು ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿ, ಅವನ ತಲೆ ಮತ್ತು ದಾಡಿಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಅಪಮಾನಪಡಿಸಿದನು; ಇತ್ತ ಯಾದವ ವೀರರು ಶತ್ರುಸೈನ್ಯವನ್ನು ಕಮಲದ ತೊಟ್ಟಿಯನ್ನು ಆನೆಗಳು ತುಳಿಯುವಂತೆ ಓಡಿಸಿದರು. ಅನಂತರ ಯಾದವರು ಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ರುಕ್ಮಿಯನ್ನು ಕಂಡರು—ಅವನ ಸ್ಥಿತಿ ಮರಣದ ಹತ್ತಿರ. ಅವನನ್ನು ಬಂಧಿತನಾಗಿ ಕಂಡು, ದಯಾಳು ಶ್ರೀ ಬಲರಾಮನು ಅವನನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿ, ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು: “ನೀನು ಮಾಡಿದುದು ನಮಗೆ ಅನుచಿತವೂ, ಲಜ್ಜಾಸ್ಪದವೂ ಆಗಿದೆ—ಬಾಲ, ದಾಡಿಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುವುದು, ಅಪಮಾನಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಈ ಧರ್ಮಪತ್ನಿಯು ತನ್ನ ತಮ್ಮನ ಅಪಮಾನದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ದೋಷಿಸುವಂತಾಗಬಾರದು; ಯಾಕೆಂದರೆ ಯಾರೂ ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ಸುಖ-ದುಃಖವನ್ನು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ—ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಕರ್ಮಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಬಂಧುವನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದು ಮಹಾಪಾಪವಾದರೂ, ಸ್ವಜನನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಾರದು; ಅವನು ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನಿಂದ ನಾಶವಾದರೆ, ಮತ್ತೆ ಕೊಲ್ಲುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ. ಇದುವೇ ಕ್ಷತ್ರಧರ್ಮ—ಪ್ರಜಾಪತಿಗಳಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದುದು; ಸಹೋದರನೇ ಸಹೋದರನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಹುದು, ಇದಕ್ಕಿಂತ ಭಯಾನಕವಾದುದು ಇಲ್ಲ. ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ, ಭೂಮಿ, ಸಂಪತ್ತು, ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಹೆಮ್ಮೆ, ಅಧಿಕಾರದ ನಿಮಿತ್ತ, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ, ತಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳನ್ನೇ ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕೃಷ್ಣನೇ, ನೀನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಠಿಣವಾದ ನ್ಯಾಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೀಯೆ; ದುಷ್ಟಹೃದಯಿಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ; ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದು ಎಂದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಳ್ಳೆಯದು ಎಂದು ನೀನು ತಿಳಿಯುತ್ತೀಯೆ, ಅಜ್ಞಾನಿಗಳಂತೆ. ಮಾಯೆಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಮೋಹ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ದೇಹವನ್ನು ನನ್ನದು ಎಂದು ತಿಳಿಯುವವರು ಕೆಲವರನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತರೆಂದು, ಕೆಲವರನ್ನು ಶತ್ರು, ಕೆಲವರನ್ನು ನಿರಪೇಕ್ಷ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಒಂದೇ ಪರಮಾತ್ಮ; ಅದು ಬಹುಸ್ವರೂಪವಲ್ಲ, ಆದರೆ ಮೋಹದಿಂದ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ—ಹೆಚ್ಚು, ಬೆಳಕು ಅಥವಾ ಆಕಾಶ ವಿಭಜಿತವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವಂತೆ. ಈ ದೇಹವು ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಭೌತಿಕ, ಪ್ರಾಣ ಮತ್ತು ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆ; ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಆತ್ಮದ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಮಿತವಾದುದರಿಂದ, ಇದನ್ನು ಧರಿಸಿದವನು ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾನೆ. ನಿಜವಾದ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಸಂಯೋಗವಿಲ್ಲ, ವಿಭಿನ್ನತೆ ಇಲ್ಲ; ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅವನ ಸಂಬಂಧದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಭ್ರಮೆ—ಹಾಗೆ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ಹಲವಾರು ರೂಪಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುವಂತೆ.” ಹೀಗೆ ಶ್ರೀ ಬಲರಾಮನು ಉಪದೇಶಿಸಿದನು.