ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಯುವತಿಯು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಸಂತೋಷಭರಿತ ಮುಖದಿಂದ, ಸ್ಥಿರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನೋಡಿ, ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಲ್ಲಿ ನಿಪುಣಳಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಶುದ್ಧವಾದ ನಗೆಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಯದುವಂಶದ ಪುತ್ರನು ಆಗಮಿಸಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿ, ಸ್ವಯಂವರದ ಕುರಿತು ಅವನು ಹೇಳಿದ ಸತ್ಯವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಕೆಗೂ ತಿಳಿಸಿದನು. ಅವನು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ಅರಿತಾಗ, ವಿದ್ಯಾರ್ಭದ ರಾಜಕುಮಾರಿ ರುಕ್ಮಿಣಿಯ ಹೃದಯ ಸಂತೋಷದಿಂದ ತುಂಬಿತು; ಆದರೆ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಆಕೆಗೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಿಯನಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಆಕೆ ಅವನತ್ತ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಕುಮಾರಿಯ ವಿವಾಹವನ್ನು ನೋಡಲು ಉತ್ಸುಕನಾಗಿದ್ದ ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣರು ಸಂಗೀತ ವಾದ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ, ಯೋಗ್ಯವಾದ ಗೌರವಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರು. ರಾಜನು ಅವರಿಗೆ ಜೇನು, ಹಾಲು, ಶುದ್ಧವಾದ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಇಚ್ಛಿತ ಕಾಣಿಕೆಗಳನ್ನು ತಂದು, ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸಿದನು. ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ರಾಜನು ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೆ, ಅವರ ಸೇನೆ ಮತ್ತು ಸೇವಕರಿಗೂ, ಅದ್ಭುತವಾದ ವಾಸಸ್ಥಾನವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ, ಯೋಗ್ಯವಾದ ಆತಿಥ್ಯವನ್ನೂ ನೀಡಿದನು. ಹಾಜರಾದ ರಾಜರಿಗೆ ಅವರ ಶೌರ್ಯ, ವಯಸ್ಸು, ಬಲ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಎಲ್ಲವೂ ನೀಡುತ್ತಾ ಗೌರವಿಸಿದನು. ಕೃಷ್ಣನು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿದ ವಿದ್ಯಾರ್ಭ ನಗರವಾಸಿಗಳು, ಕೈಗಳನ್ನು ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಕಮಲಮುಖವನ್ನು ಕುಡಿಯುವಂತೆ ನೋಡಿದರು. "ರುಕ್ಮಿಣಿಯೇ ಅವನ ಪತ್ನಿಯಾಗಲು ಯೋಗ್ಯಳು, ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ; ಅವನು ಕೂಡ ದೋಷರಹಿತನು, ಭೀಷ್ಮನ ಪುತ್ರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ವರನು" ಎಂದು ಜನರು ಹೇಳಿದರು. "ನಾವು ಮಾಡಿದ ಸ್ವಲ್ಪ ಸತ್ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಮೂವತ್ತಾರು ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಸಂತೋಷಗೊಂಡಿದ್ದಾನೆ; ಅಚ್ಯುತನು ವಿದ್ಯಾರ್ಭದ ರಾಜಕುಮಾರಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿ" ಎಂದು ಹಾರೈಸಿದರು. ಹೀಗೆ ಪ್ರೇಮದ ಬಂಧನದಲ್ಲಿ ಜನರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರಲು, ಆ ಯುವತಿ ಒಳಗೃಹದಿಂದ ಅಂಬಿಕೆಯ ದೇವಾಲಯದ ಕಡೆಗೆ, ಭದ್ರತಾ ಸೈನಿಕರೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟಳು. ಭವಾನಿಯ কোমಲ ಪದಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಪಾದಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಹೊರಟಾಗ, ಆಕೆ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಮುಕುಂದನ ಕಮಲಪಾದಗಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ತಾಯಂದಿರು, ಸ್ನೇಹಿತರು ಮತ್ತು ಶಸ್ತ್ರಧಾರಿಯಾದ ರಾಜಸೈನಿಕರ ವಲಯದಲ್ಲಿ, ಡೊಳ್ಳು, ಶಂಖ, ತಾಳ, ಭೇರಿ, ಜ್ಞಾನದ ಬಾರಿಗಳು ಮೊಳಗುತ್ತಾ ಆಕೆ ಸಾಗಿದರು. ಸಾವಿರಾರು ಸುಂದರವಾದ ಮಹಿಳೆಯರು ವಿವಿಧ ದ್ರವ್ಯಗಳು, ಹಾರಗಳು, ಸುಗಂಧಗಳು, ವಸ್ತ್ರಗಳು, ಆಭರಣಗಳು ಹಾಗೂ ಅರ್ಚಕರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಕಾಣಿಕೆಗಳನ್ನು ತಂದರು. ಗಾಯಕರು, ವಾದಕರೂ, ಕೀರ್ತನಕಾರರು, ವಂಶಾವಳಿಕಾರರು ಮತ್ತು ಘೋಷಕರು ಆಕೆ ಸುತ್ತಲೂ ಹಾಡುತ್ತಾ, ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾ ಹಾಜರಾಗಿದ್ದರು. ದೇವಿಯ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ಕಾಲು ಕೈಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು, ಶುದ್ಧ ಮತ್ತು ಶಾಂತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಂಬಿಕಾದ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು. ವಯೋವೃದ್ಧ ಮತ್ತು ಪಾಂಡಿತ್ಯವಂತಿಯಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸ್ತ್ರೀಯರು ಭವಾನಿಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ಐಶ್ವರ್ಯವಂತಿಯಾದ ಭವಪತ್ನಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು. "ಅಂಬಿಕೆ, ನಾನಿನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ; ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ನೀನು ಶುಭಕರಳಾಗಿರುವೆ; ನನ್ನ ಭಾರ್ಯಾಭಾಗ್ಯಕ್ಕೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನೇ ಭಗ್ಯಶಾಲಿಯಾಗಲಿ; ನೀನು ಸಂತೋಷಪಡುವಂತೆ ಮಾಡು" ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದಳು. ಸುಗಂಧದ ದ್ರವ್ಯಗಳು, ಅಕ್ಷತೆ, ಧೂಪ, ವಸ್ತ್ರ, ಹಾರ, ಆಭರಣ, ವಿವಿಧ ಕಾಣಿಕೆಗಳು, ಭೋಜನ, ದೀಪಗಳ ಸಾಲುಗಳೊಂದಿಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸ್ತ್ರೀಯರು ತಮ್ಮ ಪತಿಯರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ಉಪ್ಪು, ಹಿಟ್ಟಿನ ತಿನಿಸು, ಪಾನ, ಹಾರ, ಹಣ್ಣು, ಕಬ್ಬು ಮುಂತಾದವುಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದರು. ಅವರು ಕೊಟ್ಟ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಆಕೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಳು. ನಂತರ, ಮೌನ ವ್ರತವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಆಕೆಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ರತ್ನವಳಯ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು, ದಾಸಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಅಂಬಿಕಾದ ಮನೆದಿಂದ ಹೊರಟಳು. ಸುಂದರವಾದ ಮೂತ್ರದ ಕಟ್ಟಿ, ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕುಂಡಲ ಮತ್ತು ರತ್ನಗಳ ಅಲಂಕಾರ, ಗಾಢವರ್ಣ, ಕಂಬದ ಮೇಲೆ ರತ್ನಮಾಲೆ, ಮೂಡಿದ ಕುಂತಲಗಳಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮುಚ್ಚಿದಂತೆ, ಉದ್ದನೆಯ ಮೂತ್ರದ ಕಟ್ಟಿ, ಉದ್ದವಾದ ಕುಂಟಲ, ಉಬ್ಬಿದ ವಕ್ಷಸ್ಥಳ, ಆಕೆಯ ರೂಪ ದೇವತೆಗಳ ಮಾಯೆಯಂತಿತ್ತು. ಶುಭ್ರ ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ, ಬಿಂಬಫಲದಂತಿರುವ ತುಟಿಗಳು, ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವಿನಂತೆ ಹಲ್ಲುಗಳು, ಹಂಸಿಯ ನಡಿಗೆ, ನೂಪುರದ ಮೃದು ನಾದದಿಂದ ಆಕೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದ ಹೆಸರಾಂತ ವೀರರು ಪ್ರೇಮಭಾವದಿಂದ ಅಸ್ವಸ್ಥರಾದರು; ಆಕೆಯ ನಗೆಯು, ಲಜ್ಜಿತ ಕಣ್ಗಳ ದೃಷ್ಟಿಯು ರಾಜರುಗಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕದ್ದಿತು, ಅವರು ತಾವು ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು. ಆ ಮಹಾರಥಿಗಳಾದ ರಾಜರು, ಆನೆ, ರಥ, ಕುದುರೆಗಳ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರೂ, ಆಕೆಯ ಲಾವಣ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದರು. procession ಎಂಬ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಆಕೆ ತನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಹರಿಗೇ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ, ಕಮಲದಂತೆ ಅವಳ ಪಾದಗಳು ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು; ಅವಳು ಪ್ರಭುವಿನ ಆಗಮನದತ್ತ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಎಡ ಕೈ ಬೆರಳಿಂದ ಕುಂತಲವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಬದಿಗೆ ದೃಷ್ಟಿಯಿಟ್ಟು, ಬಂದಿದ್ದ ರಾಜರನ್ನು ವಿನಯದಿಂದ ನೋಡಿ, ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಕಂಡಳು; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರಾಜಕುಮಾರಿ ರಥಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿಗಳೆಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಅವಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು. ಅವಳನ್ನು ಗರುಡಚಿಹ್ನೆಯ ರಥದಲ್ಲಿ ಕುಳಿಸಿ, ಮಾಧವನು ರಾಜರ ಸಭೆಯತ್ತ ಗಮನವಿರಿಸದೆ, ರಾಮನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊರಟನು; ಅದು ಸಿಂಹವು ಶಳ್ಯಗಳ ಮಧ್ಯದಿಂದ ತನ್ನ ಬಲಿಯನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ದಂತೆ. ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದ ರಾಜರು, ತಮ್ಮ ಜಯ ಮತ್ತು ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಜರಾಸಂಧ ಮತ್ತು ಅವನ ಸಖರು—"ಅಯ್ಯೋ, ನಮಗೆ ನಾಚಿಕೆ! ಆಯುಧಧಾರಿಗಳಾಗಿದ್ದರೂ, ನಾವು ಗೋಪಾಲರಿಂದ ದೋಚಲ್ಪಟ್ಟೆವು; ಸಿಂಹಗಳು ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಂದ ಹರಣವನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವಂತೆ" ಎಂದು ಕೂಗಿದರು. ಶುಕಾಚಾರ್ಯರು ಹೇಳಿದರು: ಹೀಗೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಬಹಳ ಕೋಪಗೊಂಡು ತಮ್ಮ ವಾಹನಗಳಲ್ಲಿ ಏರಿ, ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ತಮ್ಮ ಸೇನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಲಿಷ್ಠವಾಗಿ ಬಿಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರು. ಅವರನ್ನು ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಯಾದವ ಸೇನೆಯ ನಾಯಕರು ಬಿಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಅವರ ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತರು. ಕುದುರೆ, ಆನೆ, ರಥಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಂತ ಶಸ್ತ್ರಜ್ಞರು, ಪರ್ವತಗಳ ಮೇಲೆ ಮಳೆ ಸುರಿಯುವ ಮೇಘಗಳಂತೆ ಬಾಣಗಳ ಸುರಿಮಳೆಯನ್ನೇ ಸುರಿಸಿದರು. ಭರತಖಂಡದ ರಾಜಾ, ತನ್ನ ಪತಿಯ ಸೇನೆ ಬಾಣಗಳ ಮಳೆಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಸಣ್ಣ ಮೈಯುಳ್ಳ ರುಕ್ಮಿಣಿ ಲಜ್ಜೆಯಾದ ಭಯಭೀತ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಪತಿಯ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿದಳು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ನಗುತ್ತಾ, "ಕಮಲನೇತ್ರೆಯೇ, ಭಯಪಡಬೇಡ; ಈ ಶತ್ರುಸೇನೆ ಈಗ ನಿನ್ನ ಬಂಧುಗಳೇ ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾರೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಅವರ ಶೌರ್ಯವನ್ನು ಸಹಿಸಲಾರದೆ, ಗದ, ಸಂಕರ್ಷಣ ಮತ್ತು ಇತರ ವೀರರು ಕುದುರೆ, ಆನೆ, ರಥಗಳ ಮೇಲೆ ಕಬ್ಬಿಣದ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಆಘಾತಿಸಿದರು. ರಥಚಾಲಕರು, ಕುದುರೆಸವಾರರು, ಆನೆಸವಾರರ ತಲಗಳು, ಕುಂಡಲ, ಕಿರೀಟ, ಪಾಗಡಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಾವಿರಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದವು. ಖಡ್ಗ, ಗದ, ಬಿಲ್ಲು ಹಿಡಿದ ಕೈಗಳು, ಆನೆ, ಜಂಗಾ, ಪಾದ, ಕುದುರೆ, ಖಚ್ಚರ, ಒಂಟೆ, ಎತ್ತು, ಕತ್ತೆ, ಮಾನವರ ತಲಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಬಿದ್ದವು. ವೃಷ್ಣಿಯರು ವಿಜಯಕ್ಕಾಗಿ ಶತ್ರುಸೈನ್ಯವನ್ನು ಸಂಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಜರಾಸಂಧ ಮತ್ತು ಇತರ ರಾಜರು ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಶಿಶುಪಾಲನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದಾಗ, ಅವನು ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವನಂತೆ, ಪ್ರಕಾಶ ಕಳೆದು, ಉತ್ಸಾಹ ಹೋದವನಂತೆ, ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಕುಳಿತಿದ್ದನು. ಅವರು ಅವನಿಗೆ, "ನರಶ್ರೇಷ್ಠ, ಈ ದುಃಖವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು! ಶರೀರಧಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಸುಖ ಅಥವಾ ದುಃಖವಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದರು.