ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಒಮ್ಮೆ, ಭಗವಂತನಿಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾ, ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು: “ಅಚ್ಯುತ, ಈ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡಿದ ನಂತರ ಯಾರಾದರೂ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವಾಗ, ಅವನು ಸಜ್ಜನರ ಸಂಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆ ಸಂಗ ಸಂಭವಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ನೀನು ಎಲ್ಲರ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ದೇವರ ಮೇಲೆ ಭಕ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ನನ್ನಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯದ ಮೇಲೆ ಆಸಕ್ತಿ ಹಠಾತ್‌ವಾಗಿ ಮಾಯವಾಗಿದೆ; ಇದು ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹವೇ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಈ ರಾಜ್ಯದ ಆಸಕ್ತಿ ತ್ಯಜಿಸುವುದು ಸಜ್ಜನರು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಲು ಬಯಸುವಾಗ ಹುಡುಕುವದು. ಪ್ರಭು, ನಾನು ನಿನ್ನ ಪಾದಸೇವೆಯ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾವ ವರವನ್ನೂ ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ, ನೀನು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುವವನು, ನಿನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದವನು ಆತ್ಮವನ್ನು ಬಂಧಿಸುವ ಬೇರೆ ಯಾವ ವರವನ್ನೂ ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಪ್ರಭು, ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಅವು ರಜ, ತಮ, ಸತ್ವ ಗುಣಗಳಿಗೆ ಬಂಧಿತವಾಗಿವೆ; ನಾನು ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ—ನೀನು ಶುದ್ಧ, ಗುಣರಹಿತ, ಅದ್ವಿತೀಯ, ಪರಮ ಪುರುಷ, ಶುದ್ಧ ಚೈತನ್ಯ. ಇಲ್ಲಿ ಬಹು ಕಾಲ ದುಃಖ ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಾತಾಪದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ತೃಷ್ಟಿ ಎಂಬ ಶತ್ರುಗಳಿಂದ ತೊಂದರೆಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ; ಎಂದೂ ಶಾಂತಿ ಇಲ್ಲದೆ, ಹೇಗೋ ನಿನ್ನ ಪದ್ಮಪಾದಗಳ ಬಳಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ, ಪ್ರಭು; ಶರಣಾಗತನಾದ ನನ್ನನ್ನು ಭಯರಹಿತತೆ, ಅಮೃತತ್ವ ಮತ್ತು ದುಃಖಮುಕ್ತಿಯಿಂದ ರಕ್ಷಿಸು. ಆಗ, ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: “ಮಹಾ ರಾಜಾ, ಭೂಮಿಯ ಅಧಿಪತಿ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಶುದ್ಧ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ; ವರಗಳ ಆಮಿಷ ನೀಡಿದಾಗಲೂ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಬೇಡಿಕೆಗಳಿಂದ ಚಲಿತವಾಗಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನನ್ನು ವರಗಳಿಂದ ಆಮಿಷ ನೀಡಿದುದು ನಿನ್ನ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಮಾತ್ರ; ಏಕೆಂದರೆ, ಏಕಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರ ಮನಸ್ಸು ವರಗಳಿಂದ ಎಂದೂ ಚಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಯೋಗವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವವರು ಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದರೆ, ಅವರ ಮನಸ್ಸು, ಬೇಡಿಕೆಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗದೆ, ಉಸಿರಿನ ನಿಯಂತ್ರಣದಿಂದಾದರೂ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಎದ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನೀನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಸಂಚರಿಸು; ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನವಾಗಿರಲಿ; ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿ ಎಂದಿಗೂ ಅಚಲವಾಗಿರಲಿ. ಯೋಧನ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ನೀನು ಬೇಟೆ ಮತ್ತು ಇತರ ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದ್ದರೂ, ಈ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಶರಣಾಗಮನೆಯಿಂದ, ಪಾಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು. ನಿನ್ನ ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ, ನೀನು ದ್ವಿಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿ, ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಪರಮ ಮಿತ್ರನಾಗಿ, ನನ್ನನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪಡೆಯುವೆ. ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಈ ರೀತಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಪಡೆದ ನಂತರ, ಇಕ್ಷ್ವಾಕುವಿನ ಪುತ್ರನು ಅವನನ್ನು ಸುತ್ತು ಹೊತ್ತು, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಗುಹೆಯ ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಟನು. ಆತನು ಚಿಕ್ಕ ಮನುಷ್ಯರು, ಪ್ರಾಣಿಗಳು, ಗಿಡಗಳು ಮತ್ತು ಮರಗಳನ್ನು ನೋಡಿದನು; ಕಾಲಿಯುಗವು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಉತ್ತರದ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗಿದನು. ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ, ಅಸಕ್ತಿಯು ಮತ್ತು ಸಂಶಯರಹಿತನಾಗಿ, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಗಂಧಮಾದನಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಬದರಿ-ಆಶ್ರಮವನ್ನು ತಲುಪಿದನು; ಅದು ನರ ಮತ್ತು ನಾರಾಯಣರ ವಾಸಸ್ಥಳ. ಅಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲಾ ದ್ವಂದ್ವಗಳನ್ನು ಸಹಿಸಿ, ಶಾಂತನಾಗಿ, ಹರಿಯನ್ನು ತಪಸ್ಸು ಮೂಲಕ ಪೂಜಿಸಿದನು. ಭಗವಂತನು, ಪುನಃ ಯವನರಿಂದ ಸುತ್ತಲಿರುವ ನಗರಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ, ಬರ್ಬರ ಸೇನೆಯನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಅವರ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ದ್ವಾರಕೆಗೆ ತರುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಹಸುಗಳು ಮತ್ತು ಜನರೊಂದಿಗೆ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅಚ್ಯುತನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ, ಜರಾಸಂಧನು, ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡು ಸೇನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದನು. ಶತ್ರುಸೇನೆ ವೇಗವಾಗಿ, ಬಲದಿಂದ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಇಬ್ಬರು ಮಾಧವರು ಮಾನವಗಳಂತೆ ನಡೆದು, ತಕ್ಷಣ ಓಡಿದರು. ಅವರು ಅಪಾರ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಭಯರಹಿತರಾಗಿದ್ದರೂ ಭಯಭೀತರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾ, ಪದ್ಮಪಾದಗಳಿಂದ ಅನೇಕ ಯೋಜನಗಳನ್ನು ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗಿದರು. ಇವರನ್ನು ಓಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಮಗಧದ ರಾಜನು ಹಾಸ್ಯಮಾಡಿ, ತನ್ನ ರಥದ ವಿಭಾಗಗಳೊಂದಿಗೆ ಬೆನ್ನಟ್ಟಿ ಬಂತು; ಅವರ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಅರಿಯದೆ. ಅವರು ಬಹುದೂರ ಓಡಿ, ದಣಿದು, ಪ್ರವರ್ಷಣ ಎಂಬ ಎತ್ತರದ ಪರ್ವತವನ್ನು ಏರಿದರು; ಅಲ್ಲಿ ಸದಾ ಮಳೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಅವರ ಪಾದಚಿಹ್ನೆ ಕಂಡುಬರದೆ, ರಾಜನು ಅವರು ಅಡಗಿರುವರೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಪರ್ವತದ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿಸಿದನು. ಆಗ, ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ದಡದಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಜಿಗಿದು, ಇಬ್ಬರೂ ಹತ್ತು ಯೋಜನ ಎತ್ತರದ ಶಿಖರದಿಂದ ಭೂಮಿಗೆ ಇಳಿದರು. ಶತ್ರು ಮತ್ತು ಅವನ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ಇವರನ್ನು ಕಾಣದೆ, ಯದುಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಪುನಃ ಸಮುದ್ರದಿಂದ ರಕ್ಷಿತವಾದ ತಮ್ಮ ನಗರಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಬಲರಾಮ ಮತ್ತು ಕೇಶವನು ಸುಟ್ಟು ಹೋದರೆಂದು ತಪ್ಪಾಗಿ ಭಾವಿಸಿ, ಮಗಧದ ರಾಜನು ತನ್ನ ಮಹಾ ಸೇನೆಯನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿ, ಮಗಧಕ್ಕೆ ಹೋಯನು. ಆನಾರ್ತದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ರಾಜ ರೈವತನು, ಬ್ರಹ್ಮನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ, ತನ್ನ ಪುತ್ರಿ ರೈವತಿಯನ್ನು ಬಾಲದೇವನಿಗೆ ನೀಡಿದನು, ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಘೋಷಿಸಿದಂತೆ. ಗೋವಿಂದನು, ಭಗವಂತನು, ವೈದರ್ಭಿಯನ್ನು—ಭೀಷ್ಮಕನ ಪುತ್ರಿ ಮತ್ತು ಶ್ರೀದೇವಿಯ ತಾಯಿ—ಅವಳ ಸ್ವಯಂವರದಲ್ಲಿ ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು, ಕುರುಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಶಾಲ್ವ ಮತ್ತು ಚೇದಿ ಮಿತ್ರರಾಜರನ್ನು ಬಲದಿಂದ ಜಯಿಸಿ, ಎಲ್ಲರ ಎದುರಿಗೇ, ಅವಳನ್ನು ಗರುಡನು ಅಮೃತವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಂತೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ರಾಜನು ಕೇಳಿದನು: “ಭಗವಂತನು ಭೀಷ್ಮಕನ ಸುಂದರಮುಖದ ಪುತ್ರಿ ರುಕ್ಮಿಣಿಯನ್ನು ರಾಕ್ಷಸ ವಿಧಿಯಿಂದ ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು ಎಂಬುದು ಕೇಳಿದೆ. ಕೃಷ್ಣನು ಜರಾಸಂಧ, ಶಾಲ್ವ ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು ಜಯಿಸಿದ ನಂತರ, ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ತಂದನು ಎಂಬ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಬ್ರಹ್ಮನೇ, ಕೃಷ್ಣನ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಗಳು ಜಗತ್ತನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸುವುದು, ಜೇನುಹೋಲುವ ಸಿಹಿ, ಎಂದೂ ಹಳೆತನವಿಲ್ಲದೆ ಹೊಸದು; ಅವುಗಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದವರಿಗೂ ಕೇಳಲು ತೃಪ್ತಿ ಇಲ್ಲದೆ ಇರುತ್ತದೆ.” ಬಾದರಾಯಣನು ಹೇಳಿದರು: “ವಿದರ್ಭದ ಭೀಷ್ಮಕ ಎಂಬ ಮಹಾ ರಾಜನು ಇದ್ದನು; ಅವನು ಐದು ಪುತ್ರರು ಮತ್ತು ಅಪಾರ ಸುಂದರತೆಯೊಂದಿಗಿನ ಒಬ್ಬ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದನು. ಮೊದಲನೆಯದು ರುಕ್ಮಿ, ನಂತರ ರುಕ್ಮರಥ, ರುಕ್ಮಬಾಹು, ರುಕ್ಮಕೇಶ, ರುಕ್ಮಮಾಲಿ; ಅವರ ಧರ್ಮಾತ್ಮಾ ಸಹೋದರಿ ರುಕ್ಮಿಣಿ. ಅವಳ ಮನೆಗೆ ಬರುವವರು ಮುಕುಂದನ ಸೌಂದರ್ಯ, ಶೌರ್ಯ, ಗುಣ, ಮಹಿಮೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೊಗಳುವದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವಳು ಅವನನ್ನು ಪತಿ ಯೋಗ್ಯನೆಂದು ಭಾವಿಸಿದಳು. ಕೃಷ್ಣನು ಅವಳ ಬುದ್ಧಿ, ಶೀಲ, ಸೌಂದರ್ಯ ಮತ್ತು ಗುಣಗಳನ್ನು ಅರಿದು, ಅವಳನ್ನು ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದರು. ಅವಳ ಬಂಧುಗಳು ರುಕ್ಮಿಣಿಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ನೀಡಲು ಬಯಸಿದರು; ಆದರೆ ಅವಳ ಸಹೋದರ ರುಕ್ಮಿ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ, ಅವನು ಇದನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತಾ, ಶಿಶುಪಾಲನನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದ ವಿದರ್ಭದ ಕಪ್ಪು ನೇತ್ರದ ರುಕ್ಮಿಣಿ, ಬಹಳ ದುಃಖದಿಂದ, ಯೋಚಿಸಿ, ತಕ್ಷಣ ವಿಶ್ವಾಸಪಾತ್ರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದಳು. ಅವನು ದ್ವಾರಕೆಗೆ ತಲುಪಿದನು; ದ್ವಾರಪಾಲಕರು ಅವನನ್ನು ಒಳಗೆ ಸೇರಿಸಿ, ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಸುವರ್ಣ ಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು. ಭಕ್ತರಾಧಿಪತಿ ಅವನನ್ನು ಕಂಡು, ತನ್ನ ಸೀಟಿನಿಂದ ಎದ್ದು, ಅವನನ್ನು ಕುಳಿಸಿ, ದೇವತೆಗಳು ತಮಗೆ ತಾವೇ ಗೌರವಿಸುವಂತೆ ಗೌರವಿಸಿದನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಭೋಜನ ಮಾಡಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದ ನಂತರ, ಧರ್ಮಾತ್ಮರಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯವಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಅವನ ಬಳಿ ಬಂದು, ಅವನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸಿದನು.