ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಒಮ್ಮೆ ಭೂಮಿಯ ಸಮಸ್ತ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದ ಒಬ್ಬ ರಾಜನು, ಭೂಮಿಯಷ್ಟಾದ ದೈತ್ಯ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡು, ಭವ್ಯ ಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದನು. ಅವನನ್ನು ಇತರ ರಾಜರು ಗೌರವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ಹೀಗೆ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದರೂ, ಅವನು ಮಹಿಳೆಯರ ಆಟದ ಬಲಿ, ಮನೆಯ ಸುಖಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಪಶುವಿನಂತೆ ಅವರ ಆಟಕ್ಕೆ ವಶವಾಗುತ್ತಿದ್ದನು. ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವ, ಭೋಗವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಧರ್ಮದಂತೆ ದಾನವನ್ನು ನೀಡಿದವನೂ ಕೂಡ, “ನಾನು ಮತ್ತೆ ರಾಜನಾಗಲಿ” ಎಂಬ ಆಶೆಯನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ಆಸೆ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅವನು ಎಂದಿಗೂ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡಿದ ಮೇಲೆ, ಒಬ್ಬನು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಸಜ್ಜನರ ಸಂಗವು ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಆ ಸಂಗವು ಉಂಟಾದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲರ ಸ್ವಾಮಿಯಾದ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಭಕ್ತಿ ಮೂಡುತ್ತದೆ. “ಸ್ವಾಮಿ, ನನಗಿದು ನಿಮ್ಮ ಅನುಗ್ರಹ,” ಎಂದು ರಾಜನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. “ಯಾಕೆಂದರೆ, ರಾಜ್ಯದ ಆಸಕ್ತಿ ನನ್ನಿಂದ ಯಾದೃಚ್ಛಿಕವಾಗಿ ದೂರವಾಗಿದೆ. ಇದು ಸಜ್ಜನರು ಅರಣ್ಯ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು, ಭೂಮಿಯ ಆಪಾರ ಭಾಗವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲು ಬಯಸುವ ವಿಷಯ.” “ಪ್ರಭು, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಪಾದಸೇವೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾವ ವರವನ್ನು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದವರು, ಆತ್ಮವನ್ನು ಬಂಧಿಸುವ ಬೇರೆ ಯಾವ ವರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡುತ್ತಾರೆ?” “ಆದ್ದರಿಂದ, ಸ್ವಾಮಿ, ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿನ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು, ರಾಜಸ, ತಾಮಸ, ಸಾತ್ವಿಕ ಗುಣಗಳಿಗೆ ಬಂಧಿತವಾದ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು—ಶುದ್ಧ, ನಿರ್ಗುಣ, ಅದ್ವಿತೀಯ, ಪರಮ ಪುರುಷ, ಶುದ್ಧ ಚೈತನ್ಯ ರೂಪವಾದ ನಿಮ್ಮನ್ನು—ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ.” “ಇಲ್ಲಿ ಬಹು ಕಾಲ ದುಃಖ ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ತೃಷ್ಟಿಯಂತಹ ಶತ್ರುಗಳಿಂದ ಹಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟು, ಎಂದೂ ಶಾಂತಿ ಪಡದೆ, ಹೇ somehow ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಪದ್ಮಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ, ಪೋಷಕಾತ್ಮ ಸ್ವರೂಪವಾದ ಪ್ರಭು, ನನ್ನನ್ನು ನಿರ್ಭಯತೆ, ಅಮೃತತ್ವ, ದುಃಖರಹಿತತೆಯಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿ.” ಆಗ ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: “ಮಹಾ ರಾಜನೇ, ಭೂಮಿಯ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ನೀನು, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಶುದ್ಧ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ವರಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರೂ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಇಚ್ಛೆಗಳಿಂದ ಚಲಿಸಲಿಲ್ಲ.” “ನಿನಗೆ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದು ನಿನ್ನ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಮಾತ್ರ. ಏಕೆಂದರೆ, ಏಕಾಂತ ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರ ಮನಸ್ಸು, ಆಶೀರ್ವಾದಗಳಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ಅಲುಗಾಡುವುದಿಲ್ಲ.” “ಯೋಗವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವವರು ಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದರೆ, ರಾಜನೇ, ಅವರ ಮನಸ್ಸು, ಇಚ್ಛೆಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗದಿದ್ದರೂ, ಉಸಿರಿನ ನಿಯಂತ್ರಣ ಮತ್ತು ಇತರ ಸಾಧನಗಳಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದ ಬಳಿಕವೂ, ಮತ್ತೆ ಏಳುತ್ತದೆ.” “ನೀನು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸು; ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರಲಿ.” “ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ, ನೀನು ಬೇಟೆ ಮತ್ತು ಇತರ ಮಾರ್ಗಗಳಿಂದ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಕೊಂದಿದ್ದರೂ, ಈ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಶರಣಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಪಾಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು.” “ನಿನ್ನ ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ, ರಾಜನೇ, ನೀನು ದ್ವಿಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಪರಮ ಮಿತ್ರನಾಗಿ, ನನ್ನನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪಡೆಯುವೆ.” ಶುಕನು ಹೇಳಿದರು: ಹೀಗೆ ಕೃಷ್ಣನ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಪಡೆದ ಇಕ್ಷ್ವಾಕುವಿನ ಪುತ್ರನು, ಅವನನ್ನು ಸುತ್ತಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಗುಹೆಯ ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಟನು. ಅವನಿಗೆ ಸಣ್ಣ ಮನುಷ್ಯರು, ಪ್ರಾಣಿಗಳು, ಔಷಧಿಗಳು, ಮರಗಳು ಕಾಣುತ್ತ, ಕಲಿ ಯುಗವು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಅರಿವಿನಿಂದ, ಅವನು ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೊರಟನು. ತಪಸ್ಸು, ಶ್ರದ್ಧೆ, ನಿರ್ಧಾರ, ಅಸಕ್ತತೆ, ಸಂಶಯರಹಿತತೆ ಹೊಂದಿದ್ದ ಅವನು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಗಂಧಮಾದನಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಬದರಿ-ಆಶ್ರಮವನ್ನು ತಲುಪಿದನು; ಅದು ನರ-ನಾರಾಯಣರ ವಾಸಸ್ಥಾನ. ಅಲ್ಲಿಯ ದ್ವಂದ್ವಗಳನ್ನು ಸಹಿಸಿ, ಶಾಂತವಾಗಿ, ಹರಿಯನ್ನು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿದನು. ಅಂದು ಪ್ರಭು, ಯವನರದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನಗರಕ್ಕೆ ಮರಳಿ, ಮ್ಲೇಚ್ಛ ಸೇನೆಯನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಅವರ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ದ್ವಾರಕೆಗೆ ತಂದನು. ಆ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಗೋಗಳು ಮತ್ತು ಜನರೊಂದಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅಚ್ಯುತನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ, ಜರಾಸಂಧನು, ಇಪ್ಪತ್ತ್ಮೂರು ಸೇನೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ಬಂದನು. ಶತ್ರು ಸೇನೆ ವೇಗವಾಗಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ಬರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಇಬ್ಬರು ಮಾಧವರು ಮಾನವೀಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ತಕ್ಷಣ ಓಡಿ ಹೋದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಬಹು ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟು, ನಿರ್ಭಯರಾಗಿದ್ದರೂ ಭಯಾತುರರಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ಪದ್ಮಪಾದಗಳಿಂದ ಹಲವಾರು ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ನಡೆದು ಹೋದರು. ಇಬ್ಬರು ಓಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಮಘದದ ಬಲಶಾಲಿ ರಾಜನು ಹಾಸ್ಯಮಾಡಿ, ರಥದ ದಳಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವರನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದನು, ಅವರ ಯಥಾರ್ಥ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಅರಿಯದೆ. ಬಹು ದೂರ ಓಡಿ, ದಣಿದ ಬಳಿಕ, ಅವರು ಪ್ರವರ್ಷಣ ಎಂಬ ಸದಾ ಮಳೆಯಾಗುವ ಎತ್ತರದ ಪರ್ವತವನ್ನು ಏರಿದರು. ಅವರ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ, ರಾಜನು ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ್ದಾರೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಪರ್ವತದ ಸುತ್ತಲೂ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿಸಿದ್ದನು. ಆಗ, ಬೆಂಕಿಯ ತಿರುವಿನಿಂದ, ಇಬ್ಬರೂ ವೇಗವಾಗಿ ಹತ್ತಿರದ ಶಿಖರದಿಂದ ಹತ್ತು ಯೋಜನೆ ಎತ್ತರದಿಂದ ಭೂಮಿಗೆ ಇಳಿದರು. ಶತ್ರು ಮತ್ತು ಅವನ अनुಯಾಯಿಗಳು ಅವರನ್ನು ಕಾಣದೆ, ಯದುವರ್ಯರು ಮತ್ತೆ ಸಮುದ್ರದಿಂದ ರಕ್ಷಿತವಾದ ತಮ್ಮ ನಗರಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಬಲರಾಮ ಮತ್ತು ಕೇಶವನು ಸುಟ್ಟು ಹೋದರು ಎಂದು ತಪ್ಪಾಗಿ ನಂಬಿದ ಮಘದದ ರಾಜನು, ತನ್ನ ಭಾರಿ ಸೇನೆಯನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿ, ಮಘದಕ್ಕೆ ಮರಳಿದನು. ಆನರ್ತದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ರಾಜ ರೈವತನು, ಬ್ರಹ್ಮನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ, ತನ್ನ ಪುತ್ರಿ ರೈವತಿಯನ್ನು ಬಾಲದೇವರಿಗೆ ನೀಡಿದನು, ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದಂತೆ. ಗೋವಿಂದನು, ಭೀಷ್ಮಕನ ಪುತ್ರಿ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಯ ತಾಯಿ ವೈದರ್ಭಿಯನ್ನು, ಅವಳ ಸ್ವಯಂವರದಲ್ಲಿ ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು, ಕೌರವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ರಾಜನೇ. ಶಾಲ್ವ ಮತ್ತು ಚೇದಿ ಮಿತ್ರರನ್ನು ಬಲದಿಂದ ಜಯಿಸಿ, ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆಯೇ, ಅವನು ರುಕ್ಮಿಣಿಯನ್ನು, ಗರುಡನು ಅಮೃತವನ್ನು ಹೊತ್ತಂತೆ, ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡನು. ರಾಜನು ಕೇಳಿದನು: “ಭೀಷ್ಮಕನ ಸುಂದರಮುಖದ ಪುತ್ರಿ ರುಕ್ಮಿಣಿಯನ್ನು ಭಗವಂತನು ರಾಕ್ಷಸ ವಿಧಿಯಿಂದ ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ.” “ಪ್ರಭು, ಜರಾಸಂಧ, ಶಾಲ್ವ ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು ಜಯಿಸಿದ ನಂತರ, ಕೃಷ್ಣನು ಹೇಗೆ ಆ ಯುವತಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಕರೆದುಕೊಂಡನು ಎಂಬುದು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ.” “ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಕೃಷ್ಣನ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಗಳು, ಜಗತ್ತಿನ ಪಾಪವನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸುವ, ಜೇನುಪಾನದಂತೆ ಸಿಹಿಯಾಗಿರುವ, ಯಾವಾಗಲೂ ಹೊಸದಾಗಿ ತಾಜಾಗಿರುವ ಇವುಗಳನ್ನು ಕೇಳುವುದರಿಂದ ಯಾರಿಗೂ ತೃಪ್ತಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.” ಬಾದರಾಯಣನು ಹೇಳಿದರು: “ವಿದರ್ಭದ ಭೀಷ್ಮಕ ಎಂಬ ಮಹಾ ರಾಜನು ಇದ್ದನು; ಅವನಿಗೆ ಐದು ಪುತ್ರರು ಮತ್ತು ಅಪರೂಪದ ಸೌಂದರ್ಯವಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಪುತ್ರಿ ಇದ್ದಳು.” “ಹಿರಿಯವನು ರುಕ್ಮಿ, ನಂತರ ರುಕ್ಮರಥ, ರುಕ್ಮಬಾಹು, ರುಕ್ಮಕೇಶ, ರುಕ್ಮಮಾಲಿ; ಅವರ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠಾ ಸಹೋದರಿ ರುಕ್ಮಿಣಿ.” “ಮನೆಗೆ ಬರುವವರಿಂದ ಮುಕುಂದನ ಸೌಂದರ್ಯ, ಶೌರ್ಯ, ಗುಣ, ಕೀರ್ತಿ ಕುರಿತು ಕೇಳಿದ ರುಕ್ಮಿಣಿ, ಅವನನ್ನು ಪತಿಯಾಗಿ ಯೋಗ್ಯನೆಂದು ಭಾವಿಸಿದಳು.” “ಕೃಷ್ಣನು, ಅವಳ ಬುದ್ಧಿ, ಶೀಲ, ಸೌಂದರ್ಯ, ಗುಣಗಳನ್ನು ತಿಳಿದು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.” “ಅವಳ ಬಂಧುಗಳು ರಾಜಕುಮಾರಿಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಕೊಡಲು ಬಯಸಿದರೂ, ಅವಳ ಸಹೋದರ ರುಕ್ಮಿ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸಿ, ಶಿಶುಪಾಲನಿಗೆ ಕೊಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.” “ಇದು ತಿಳಿದ ವಿದರ್ಭದ ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣುಗಳ ರುಕ್ಮಿಣಿ, ಬಹು ದುಃಖದಿಂದ, ಯೋಚಿಸಿ, ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ವಿಶ್ವಾಸಪಾತ್ರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಕಳಿಸಿದಳು.” “ಅವನು ದ್ವಾರಕೆಗೆ ತಲುಪಿದನು; ದ್ವಾರಪಾಲಕರು ಒಳಗೆ ಕರೆದು, ಅವನು ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಚಿನ್ನದ ಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು.