ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಧುಂಧುಕಾರಿ ಎಂಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇದ್ದನು. ಅವನು ಜನರೆಲ್ಲರಿಗೂ ದ್ವೇಷಾರ್ಹನಾಗಿದ್ದನು, ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು, ಇತರರ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದನು, ಆಟದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ತಕ್ಷಣವೇ ಬಾವಿಗೆ ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಕ್ರೂರ ಸ್ವಭಾವದವನಾಗಿದ್ದ, ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಬಡವರು, ಕುರುಡುಗಳು ಮತ್ತು ಅಸಹಾಯಕರನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಸದಾ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರ ಜೊತೆಗೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪಾಶವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ನಾಯಿಗಳ ಜೊತೆಗೂ ಸಹ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಪಿತೃಪಾರಂಪರ್ಯ ಸಂಪತ್ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ವೇಶ್ಯೆಗಳ ಸಂಗದಿಂದ ವ್ಯಯಮಾಡಿದ್ದನು. ಒಂದು ಬಾರಿ ತನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು ಹೊಡೆದು, ಅವರ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನೂ ಕಸಿದುಕೊಂಡನು. ಅವನ ತಂದೆ ಬಡವನಾಗಿ, ದುಃಖದಿಂದ ಕೂಗಿ, "ಈ ರೀತಿ ದುಷ್ಟ ಮಗನಿಂದ ದುಃಖಪಡುವವರಿಗೆ ಸಾವೇ ಯೋಗ್ಯ" ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. "ನಾನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲಿ? ಯಾರ ಬಳಿ ಉಳಿಯಲಿ? ಯಾರು ನನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತಾರೆ? ಈ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ನಾನು ಜೀವವನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತೇನೆ—ಅಯ್ಯೋ, ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ ಎಷ್ಟು ದಯನೀಯ!" ಎಂದು ಪಿತೃನು ಅಳಲಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಜ್ಞಾನಸಂಪನ್ನನಾದ ಗೋಕರಣನು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ತಂದೆಗೆ ವೈರಾಗ್ಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬೋಧಿಸಿದನು. "ಈ ಸಂಸಾರ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ, ದುಃಖಮಯ, ಮೋಹಮಯ. ಯಾರು ನಿಜವಾಗಿ ಯಾರ ಮಗ? ಯಾರ ಸಂಪತ್ತು? ಯಾರ ಪ್ರೀತಿ ಸದಾ ಸುಡುವಂತಿದೆ? ಇಂದ್ರನಿಗಾದರೂ, ಜಗತ್ತಿನ ಚಕ್ರವರ್ತಿಗಾದರೂ ನಿಜವಾದ ಸುಖವಿಲ್ಲ; ವೈರಾಗ್ಯಸಂಪನ್ನನಾದ, ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಮುನಿಗೇ ಸುಖವಿದೆ. ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಅತಿಯಾದ ಆಸಕ್ತಿಯ ರೂಪದ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು; ಮೋಹದಿಂದ ನರಕದ ದಾರಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಈ ದೇಹವು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೀಳುತ್ತದೆ—ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗು." ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ತಂದೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ, "ಮಗನೇ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. "ಪ್ರೀತಿಯ ಪಾಶದಿಂದ ಕತ್ತಲಿನ ಗುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ನಾನು, ಕುಂಟನಾದವನು, ಮೋಸದವನು, ಕೆಟ್ಟ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಬಿದ್ದವನಾದ ನಾನು—ಕರುಣಾಸಾಗರನೇ, ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸು" ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡನು. ಗೋಕರಣನು ತಿಳಿಸಿದನು: "ಈ ಮೂಳೆ, ಮಾಂಸ, ರಕ್ತದಿಂದ ಕೂಡಿದ ದೇಹದ ಮೇಲಿನ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು; ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಇತರರ ಮೇಲೆ ಮಮಕಾರವನ್ನು ಸದಾ ತ್ಯಜಿಸು. ಈ ಜಗತ್ತು ಕ್ಷಣಭಂಗುರ, ನಾಶಶೀಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ವೈರಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷಪಡು. ನಿಜವಾದ ಧರ್ಮವನ್ನು ಸದಾ ಆಚರಿಸು, ಲೋಕದ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು, ಸಜ್ಜನರ ಸೇವೆ ಮಾಡು, ಕಾಮ ಮತ್ತು ಆಸೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು. ಇತರರ ದೋಷ-ಗುಣಗಳ ಕುರಿತು ಯೋಚಿಸುವುದನ್ನು ಬೇಗನೆ ಬಿಡಿ, ಸೇವೆ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಗಳ ಅಮೃತವನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಸೇವಿಸು." ಹೀಗೆ, ಮಗನ ಮಾತಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ತಂದೆ ಅರವತ್ತನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು, ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಹರಿಯ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು, ದಶಮಸ್ಕಂಧ ಪಾರಾಯಣದಿಂದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಪ್ರಾಪ್ತನಾದನು. ಅವನು ದೇವತೆಗಳ ಉದ್ಯಾನವನಗಳ ಭವ್ಯತೆಯೊಂದಿಗೆ, ವಿಶ್ವಕರ್ಮನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಇಂದ್ರನ ಮಹಾಪ್ರಾಸಾದದಲ್ಲಿ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ವಾಸವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಜ್ಞಾನ, ಸಂಪತ್ತು, ಮತ್ತು ಉನ್ನತ ವಂಶದ ಭಾಗ್ಯ ಇದ್ದರೂ, ಅವನು ಅಹಂಕಾರ, ದರ್ಪವನ್ನಿಲ್ಲದೆ, ವಿನಯದಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದನು. ತಂದೆ ಪರಲೋಕವಾದ ನಂತರ, ಧುಂಧುಕಾರಿ ತಾಯಿಯನ್ನು ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಹಿಂಸಿಸಿ, "ಸಂಪತ್ತು ಎಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳ，否则 ಈ ಕಂಬದಿಂದ ಹೊಡೆದು ಕೊಲ್ಲುತ್ತೇನೆ!" ಎಂದು ಬೆದರಿಸಿದ್ದನು. ಆ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಭಯಗೊಂಡು, ಮಗನಿಗಾಗಿ ದುಃಖಪಟ್ಟು, ತಾಯಿ ರಾತ್ರಿ ಬಾವಿಗೆ ಹಾರಿ ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟಳು. ಗೋಕರಣನು ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ, ಯಾತ್ರೆಗೆ ಹೊರಟನು; ಅವನಿಗೆ ದುಃಖ, ಸಂತೋಷ, ಶತ್ರು, ಮಿತ್ರ ಎಂಬ ಭಾವಗಳೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಧುಂಧುಕಾರಿ ಮನೆಗೆ ಉಳಿದು, ಐದು ವೇಶ್ಯೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸುತ್ತುವರಿದು, ಕ್ರೂರ ಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದನು; ಅವರ ಪೋಷಣೆಯಿಂದ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಮೋಹಗೊಂಡಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಆ ವೇಶ್ಯೆಗಳು ಆಭರಣಗಳ ಆಸೆಯಿಂದ, ಅವನು ಕಾಮಮೋಹದಿಂದ, ಮರಣವನ್ನು ಮರೆತು, ಅವುಗಳನ್ನು ತರುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದನು. ಬೇರೆಬೇರೆ ಕಡೆಗಳಿಂದ ಹಣ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಆ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಬಟ್ಟೆ, ಆಭರಣ, ವಿವಿಧ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ಹಣದ ಸಂಗ್ರಹವನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ವೇಶ್ಯೆಗಳು ರಾತ್ರಿ, "ಈಗ ಅವನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಇದರಿಂದ ರಾಜನು ಅವನನ್ನು ಬಂಧಿಸುತ್ತಾನೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. "ಹಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಮೇಲೆ, ರಾಜನು ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದು ಖಚಿತ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ನಾವು ಅವನನ್ನು ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಕೊಲ್ಲಬಾರದೆಂದು ಏಕೆ?" ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಹೀಗೆ, ಅವರು ಅವನು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಕಟ್ಟಿ, ಕೊಂದರು; ಹಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋದರು. ಅವನ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಪಾಶವನ್ನಿಟ್ಟು ಕೊಲ್ಲಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು; ಆದರೂ ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಸತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವರು ಆತಂಕಗೊಂಡರು. ನಂತರ, ಅವನ ಬಾಯಿಗೆ ಬೆಂಕಿಯ ಕೆಂಡಗಳನ್ನು ಹಾಕಿದರು; ಆ ಅಗ್ನಿಯ ತೀವ್ರ ವೇದನೆಗೆ ಅವನು ಪ್ರಾಣಬಿಟ್ಟನು. ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ಅವನ ಶವವನ್ನು ಗುಂಡಿಯೊಳಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದರು; ಇದರ ರಹಸ್ಯ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಜನರು ಕೇಳಿದಾಗ, "ಅವನು ದೂರ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ, ನಮಗೆ ಬಹಳ ಪ್ರಿಯನು; ಹಣದ ಆಸೆಯಿಂದ ಈ ವರ್ಷ ಮರಳಿ ಬರುತ್ತಾನೆ" ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಎಂದಿಗೂ ದುಷ್ಟ ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಡಬಾರದು; ಅವಳ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿಸುವ ಮೂಢನು ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಾನೆ. ಕಾಮಪರ ಮಹಿಳೆಯರ ಮಾತುಗಳು ಅಮೃತದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಅವರ ಹೃದಯಗಳು ಕ್ಷುರದಂತೆ ತೀಕ್ಷ್ಣ; ಪುರುಷರಲ್ಲಿ ಯಾರು ಅವರಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ಪ್ರಿಯರಾಗುತ್ತಾರೆ? ಹಣವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡ ಆ ವೇಶ್ಯೆಗಳು, ಅನೇಕ ಗಂಡಸರೊಂದಿಗೆ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟರು; ಧುಂಧುಕಾರಿ ಮಹಾ ಪ್ರೇತನಾಗಿ, ದುಷ್ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದನು. ಅವನು ಸುಳಿಯ ರೂಪವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದನು, ತಂಪು ಮತ್ತು ಬಿಸಿಲಿನಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೆ, ದಾಹದಿಂದ ನರಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲೂ ಆಶ್ರಯ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ, "ಅಯ್ಯೋ, ವಿಧಿಯೇ!" ಎಂದು ಅಳುತ್ತಾ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಕೆಲವು ಕಾಲದ ನಂತರ, ಗೋಕರಣನು ಅವನ ಮರಣದ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಲೋಕದಿಂದ ತಿಳಿದುಕೊಂಡನು. ಅವನು ಅವನನ್ನು ಅನಾಥನೆಂದು ಅರಿತು, ಗಯಾ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು; ಯಾವ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೂ ಹೋದಾಗ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಹೀಗೆ ಸಂಚರಿಸಿ, ಗೋಕರಣನು ಸ್ವಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ, ರಾತ್ರಿ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದೆ ತನ್ನ ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದನು. ಅಲ್ಲಿ, ಗೋಕರಣನು ಮಲಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಧುಂಧುಕಾರಿ ತನ್ನ ಭಯಾನಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧಿಗೆ ರಾತ್ರಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು. ಅವನು ಕುರಿ, ಆನೆ, ಎಮ್ಮೆ, ಇಂದ್ರ, ಅಗ್ನಿ, ಮತ್ತೆ ಮನುಷ್ಯ—ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿ ರೂಪವನ್ನೂ ಒಂದೊಂದೇ ಬಾರಿ ತಾಳಿದನು. ಈ ವಿಚಿತ್ರ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಗೋಕರಣನು ಸ್ಥಿತಪ್ರಜ್ಞನಾಗಿ, ಧೈರ್ಯದಿಂದ, ಇದು ದುಃಖಪಡುವ ಆತ್ಮ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಅವನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಲು ಮುಂದಾದನು. ಗೋಕರಣನು ಕೇಳಿದನು: "ನೀನು ಯಾರು, ಇಷ್ಟು ಭಯಾನಕವಾಗಿ ರಾತ್ರಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರುವೆ? ಯಾವ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವೆ? ನೀನು ಪ್ರೇತನಾ, ಪಿಶಾಚನಾ, ರಾಕ್ಷಸನಾ? ನನಗೆ ಹೇಳು.