ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಯಾದವ ವಂಶದವರು ಯವನರನ್ನು ಸೋಲಿಸಲು, “ಇಂದು ನಾವು ಮಾನವರಿಗೆ ತಲುಪಲು ಕಷ್ಟವಾದ ಒಂದು ಬಲವಾದ ಕೋಟೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸೋಣ; ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿ, ಯವನರನ್ನು ನಾಶಮಾಡೋಣ,” ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಈ ತೀರ್ಮಾನದ ನಂತರ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಸಮುದ್ರದ ಒಳಗೆ ಹನ್ನೆರಡು ಯೋಜನಗಳ ಅಗಲವಿರುವ ಅದ್ಭುತ ನಗರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು; ಅದು ಮಾನವರಲ್ಲಿ ತಲುಪಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಆ ನಗರದಲ್ಲಿ ತ್ವಷ್ಟೃನ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪದ ಕೌಶಲ್ಯ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು—ನಗರುಗಳ ಬೀದಿಗಳು, ಚೌಕಗಳು, ಮಾರ್ಗಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ವಾಸ್ತುಶಾಸ್ತ್ರದ ನಿಯಮಗಳಂತೆ ನಿರ್ಮಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆ ನಗರವು ದಿವ್ಯ ವೃಕ್ಷಗಳು, ಉದ್ಯಾನಗಳು, ಸುಂದರ ಗೃಹಗಳು, ಆಕಾಶವನ್ನು ಮುಟ್ಟುವ ಬಂಗಾರದ ಗೋಪುರಗಳು, ಕ್ರಿಸ್ಟಲ್ ಮಂಟಪಗಳು, ಬಾಗಿಲುಗಳು, ಬೆಳ್ಳಿ ಹಾಗೂ ಬಂಗಾರದ ಗೋಪುರಗಳು, ಬಂಗಾರದ ಕುಂಭಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಖಜಾನೆಗಳು, ರತ್ನಗಳಿಂದ ಮಳಿಗೆಯಾದ ಮನೆಗಳು, ಎಮರಾಲ್ಡ್‌ನ ಮಹಾ ವೇದಿಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ದಿಕ್ಕುಪಾಲಕರ ಮನೆಗಳು, ಪ್ರಿಯ ಮಹಿಳೆಯರ ನಿವಾಸಗಳು, ನಾಲ್ಕು ವರ್ಣಗಳ ಜನರು, ಯಾದು ದೇವತೆಗಳ ನಿವಾಸಗಳು—all ಎಲ್ಲವೂ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದವು. ಇಂದ್ರನು ಸುಧರ್ಮ ಸಭಾಭವನ ಹಾಗೂ ಪಾರಿಜಾತ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದ; ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಮಾನವರೂ ಮರಣದ ನಿಯಮಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗದೆ ದಿವ್ಯತೆ ಹೊಂದಿದ್ದರು. ವರుణನು ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ, ಮನಸ್ಸಿನ ವೇಗದ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಖಜಾನೆಯ ದೇವತೆ ಎಂಟು ಖಜಾನೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಲೋಕಪಾಲಕರು ತಮ್ಮ ವೈಭವವನ್ನು ನೀಡಿದರು. ದೇವರುಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಪುರ್ಣತೆಗೆ ಪಡೆದಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಅಧಿಕಾರ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಭೂಮಿಗೆ ಇಳಿದಾಗ, ಹರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದರು. ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಯೋಗಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ಜನರನ್ನು ಆ ನಗರಕ್ಕೆ ಕರೆದು, ರಾಮನು—ಜನರ ರಕ್ಷಕ—ಸಲಹೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ತಾವೇ ಲೋಟಸ್ ಹಾರವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಆಯುಧವಿಲ್ಲದೆ ನಗರ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಹೊರಟರು. ಅವರನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಅವರು ಉದಯೋನ್ಮುಖ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದರು; ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ, ಶ್ಯಾಮ ವರ್ಣ, ಹಳದಿ ಪಿತಾಂಬರ ಧರಿಸಿ, ಶ್ರೀವತ್ಸ ಚಿಹ್ನೆ, ಕೌಸ್ತುಭ ರತ್ನ, ವಿಶಾಲ, ದೀರ್ಘ, ನಾಲ್ಕು ಭುಜಗಳು, ಕಿತ್ತಳೆ ಹೂವಿನಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಸದಾ ಹರ್ಷಭರಿತ, ಉಜ್ವಲ, ಗುಂಡು ಬಾಯ, ಶುದ್ಧ ಹಾಸ್ಯ, ಪದ್ಮಮುಖ, ಮಕರಾಕಾರ ಕುಂಡಲಗಳು—all ಎಲ್ಲವೂ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದ್ದವು. ಈ ವಾಸುದೇವನು, ಶ್ರೀವತ್ಸದಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ನಾಲ್ಕು ಭುಜಗಳು, ಪದ್ಮಾಕ್ಷ, ವನಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕೃತ, ಪರಮ ಸುಂದರ. ನಾರದನು ವರ್ಣಿಸಿದ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ, ಇತರ ಯಾರೂ ಹಾಗಿರಲಾರರು; ಆಯುಧವಿಲ್ಲದೆ, ಪಾದಯಾನದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ, ಅವನೊಂದಿಗೆ ಆಯುಧವಿಲ್ಲದೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಯವನನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಯವನನು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಹಂಬಲಿಸಿ ಬೆನ್ನಟ್ಟಿದನು; ಆದರೆ ಯೋಗಿಗಳಿಗೂ ದೊರೆಯದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ಅವನನ್ನು ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಒಂದು ಪರ್ವತ ಗುಹೆಗೆ ಒಯ್ಯುತ್ತಾ, ತನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದರು. “ಯಾದವ ವಂಶದವನು ಹ逃ುಹೋಗುವುದು ಸೂಕ್ತವಲ್ಲ,” ಎಂದು ಯವನನು ಉಪಹಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾ ಬೆನ್ನಟ್ಟಿದರೂ, ಅವನು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಪರ್ವತ ಗುಹೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಯವನನು ಕೂಡ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಮಲಗಿರುವಂತೆ ಕಂಡನು. “ಈತನನ್ನು ದೂರಕ್ಕೆ ತಂದಿರಬಹುದು, ಸಂತರಂತೆ ಮಲಗಿದ್ದಾನೆ,” ಎಂದು ಯವನನು ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಕಾಲಿನಿಂದ ಹೊಡೆಯಿತು. ಅವನು ದೀರ್ಘ ನಿದ್ರೆಗೊಳಗಾಗಿದ್ದ ಕಾರಣ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಎದ್ದನು, ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಹಾಯಿಸಿ, ತನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಆ ಕ್ಷಣ, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕೋಪಭರಿತ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ಯವನನು ತನ್ನದೇ ದೇಹದ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ತಕ್ಷಣವೇ ಭಸ್ಮವಾಗಿಬಿಟ್ಟನು. ರಾಜನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು: “ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಯಾರು? ಯಾವ ವಂಶದವರು, ಯಾವ ಶಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದ್ದರು? ಏಕೆ ಗುಹೆಗೆ ಹೋಗಿ ಮಲಗಿದ್ದರು? ಯವನನನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಿದ ಅವರ ತೇಜಸ್ಸು ಹೇಗಿತ್ತು?” ಶ್ರೀ ಶುಕನು ಉತ್ತರಿಸಿದರು: ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಇಕ್ಷ್ವಾಕು ವಂಶದ ಮಹಾನ್ ಪುತ್ರ, ಮಾನ್ಧಾತೃನ ಪುತ್ರ, ಮುಚುಕುಂದ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭಕ್ತ, ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿದ್ದವರು. ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವತೆಗಳು ಅವರಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಣೆ ಕೋರಿ, ಅಸುರರಿಂದ ಭಯಗೊಂಡು, ದೀರ್ಘ ಕಾಲ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ವಿನಂತಿಸಿದರು; ಮುಚುಕುಂದನು ದೇವತೆಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ದೀರ್ಘ ಕಾಲ ಸೇವೆ ಮಾಡಿದರು. ಅವರನ್ನು ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡ ದೇವತೆಗಳು, “ರಾಜನೇ, ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಈ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಬಿಡಿ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. “ನೀವು ಮಾನವರ ಲೋಕವನ್ನು, ಶತ್ರುರಹಿತ ರಾಜ್ಯವನ್ನು, ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ದೇವತೆಗಳ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಿದಿರಿ. ನಿಮ್ಮ ಪುತ್ರರು, ಪತ್ನಿಗಳು, ಬಂಧುಗಳು, ಮಂತ್ರಿಗಳು, ಸಮಾನ ವಯಸ್ಸಿನ ಪ್ರಜೆಗಳು—all ಎಲ್ಲರೂ ಇನ್ನು ಜೀವಂತವಿಲ್ಲ. ಕಾಲ ಎಂಬ ಪರಬಲ, ಶಾಶ್ವತ, ಅಜಯ ದೇವರು, ಬಲಿಷ್ಠರಲ್ಲಿ ಬಲಿಷ್ಠ; ಆಟವಾಡುತ್ತಾ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಅಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಒಯ್ಯುತ್ತಾನೆ, ಪಶುಪಾಲಕನು ಹಸುಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವಂತೆ. ನೀವು ಒಂದು ವರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿ—ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ—ಇಂದು ಅದು ನಮ್ಮಿಂದ ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಒಂದೇ ಪರಮೇಶ್ವರನು, ಅವನು ಶಾಶ್ವತ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣು.” ಇಂತೆ ಕೇಳಿದ ಮುಚುಕುಂದನು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಗುಹೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ದೈವ ನಿದ್ರೆಗೆ ಒಳಗಾದರು. ಯವನನು ಭಸ್ಮವಾಗಿದ ನಂತರ, ಸಾತ್ವತಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಮುಚುಕುಂದನಿಗೆ ತಾನೇ ತೋರಿಸಿದರು. ಅವನು ಮಳೆಮೋಡದಂತೆ ಶ್ಯಾಮ, ಹಳದಿ ಪಿತಾಂಬರ ಧರಿಸಿ, ಶ್ರೀವತ್ಸ ಚಿಹ್ನೆ, ಕೌಸ್ತುಭ ರತ್ನ, ನಾಲ್ಕು ಭುಜಗಳು, ವೈಜಯಂತಿ ಮಾಲೆ, ಸುಂದರ ಮುಖ, ಮಕರಾಕಾರ ಕುಂಡಲ—all ಎಲ್ಲವೂ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದವು. ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ಎಲ್ಲ ಮಾನವರಿಗೆ ದರ್ಶನಯೋಗ್ಯ, ಹಾಸ್ಯಭರಿತ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಸದಾ ಯೌವನದಿಂದ ತುಂಬಿರುವಂತೆ, ಗರ್ವಿತ ಸಿಂಹದಂತೆ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಶೌರ್ಯದಿಂದ—all ಎಲ್ಲವೂ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದವು. ಅವನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಆಕರ್ಷಿತನಾದ ಜ್ಞಾನಿ ರಾಜನು, ಕುತೂಹಲದಿಂದ, ಜಾಗ್ರತೆ ಮತ್ತು ಅನುಮಾನದಿಂದ, ವಿನಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು: “ನೀವು ಯಾರು? ಈ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ, ಪರ್ವತ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ, ಕಂಟಕಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಪದ್ಮದಂತೆ ಪಾದಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟು ತಿರುಗುತ್ತಿರುವವರು ಯಾರು?” “ಪ್ರಕಾಶಮಾನರ ತೇಜಸ್ಸು—ಭಗವಾನ್, ಅಗ್ನಿ, ಸೂರ್ಯ, ಚಂದ್ರ, ಇಂದ್ರ, ಲೋಕಪಾಲ—ಯಾವುದೇ ನಿಮ್ಮ ತೇಜಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾನವಲ್ಲ. ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ; ನೀವು ಗುಹೆಯ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದೀಪದಂತೆ ಹರಣಮಾಡುತ್ತೀರಿ. ಮಹಾಪುರುಷನೇ, ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾದರೆ, ದೋಷವಿಲ್ಲದೆ ಸೇವೆ ಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸುವ ನಮಗೆ, ನಿಮ್ಮ ಜನ್ಮ, ಕರ್ಮ, ವಂಶದ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸಿ.