ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಮಧುರಾ ನಗರದ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ, ಅನೇಕ ಲಕ್ಷ ಯವನ ಸೇನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ವಿದೇಶಿ ರಾಜನು ಆ ಪಟ್ಟಣವನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡನು. ಮಾನವ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಸಮಾನರು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಯದುವಂಶದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಬಂದಿದ್ದನು. ಇದನ್ನು ಕಂಡ ಕೃಷ್ಣನು, ತಮ್ಮ ಸಹೋದರ ಸಂಕರ್ಷಣನೊಂದಿಗೆ, "ಅಯ್ಯೋ! ಯದುವಂಶಕ್ಕೆ ಎರಡೂ ಕಡೆಗಳಿಂದ ಭಾರೀ ಅಪಾಯ ಎದುರಾಗಿದೆ," ಎಂದು ಚಿಂತನೆಮಾಡಿದರು. "ಈ ಯವನನು ಇಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ; ಮಗಧದ ರಾಜನು ಇವತ್ತೋ, ನಾಳೆಯೋ, ಪರಮಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ನಾಡಿದಿನವೋ ಇಲ್ಲಿ ಬರುವನು. ಜರಾಸಂಧನು ನಾವು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವಾಗ ಬಂದರೆ, ಅವನು ನಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಹುದು ಅಥವಾ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದ್ದರಿಂದ ಅವರನ್ನು ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಬಹುದು," ಎಂದು ಕೃಷ್ಣನು ಗುರುತಿಸಿದರು. "ಆದುದರಿಂದ, ಇಂದು ನಾವು ಮಾನವರಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಲಾಗದಂತಹ ಒಂದು ದುರ್ಗವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸೋಣ. ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ವಾಸವಿಡಿಸಿ, ನಂತರ ಯವನನನ್ನು ಸಂಹರಿಸೋಣ," ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದರು. ಈ ರೀತಿ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಭಗವಂತನು ಸಮುದ್ರದೊಳಗೆ ಹನ್ನೆರಡು ಯೋಜನ ವಿಸ್ತಾರವಿರುವ ಅದ್ಭುತವಾದ ಒಂದು ನಗರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ತ್ವಷ್ಟೃನ ನಿಪುಣತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು—ನಗರದ ಬೀದಿಗಳು, ಮಾರ್ಗಗಳು, ಚೌಕಗಳು—all were built with perfect architectural principles. ಆ ನಗರವು ದಿವ್ಯ ವೃಕ್ಷಗಳು, ತೋಟಗಳು, ಸುಂದರ ವನವಾಟಿಕೆಗಳು, ಆಕಾಶವನ್ನು ಮುಟ್ಟುವ ಬಂಗಾರದ ಗೋಪುರಗಳು, ಸ್ಫಟಿಕದ ಮನೆಗಳು ಮತ್ತು ಗೋಪುರದ ಬಾಗಿಲುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿತ್ತು. ಬೆಳ್ಳಿಯೂ ಬಂಗಾರದ ಗೋಪುರಗಳು, ಬಂಗಾರದ ಹಂಡೆಗಳಿರುವ ಧನಾಗಾರಗಳು, ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಮನೆಗಳು, ಪಚ್ಚೆಮಣಿಯ ವೇದಿಕೆಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿ ದಿಕ್ಕಪಾಲಕರ ಮನೆಗಳು, ಪ್ರಿಯ ಮಹಿಳೆಯರ ನಿವಾಸಗಳು, ನಾಲ್ಕು ವರ್ಣಗಳ ಜನರು, ಮತ್ತು ಯದು ದೇವತೆಗಳ ಮನೆಗಳಿಂದ ನಗರ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು. ಸುಧರ್ಮಾ ಸಭಾಗೃಹ ಮತ್ತು ಪಾರಿಜಾತ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ಇಂದ್ರನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು; ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಮನುಷ್ಯರೂ ಸಹ ಮರಣದ ನಿಯಮಕ್ಕೆ ಒಳಪಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ವರುಣನು ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ, ಮನಸ್ಸಿನ ವೇಗದಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುವ ಬಿಳಿ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು; ಕುಬೇರನು ಎಂಟು ಬಗೆಯ ಧನಾಗಾರಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು; ಲೋಕಪಾಲಕರು ತಮ್ಮೆಲ್ಲಾ ಐಶ್ವರ್ಯಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರು. ಭಗವಂತನು ಭೂಮಿಗೆ ಅವತರಿಸಿದಾಗ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ನೀಡಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಅಧಿಕಾರಗಳು ಮತ್ತೆ ಹರಿಗೆ ಮರಳಿದವು. ಆ ಮಹಾನಗರದಲ್ಲಿ, ಯೋಗಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಕೃಷ್ಣನು ಎಲ್ಲರನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ದರು. ನಂತರ ರಾಮಚಂದ್ರನೊಂದಿಗೆ ಸಲಹೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಕೃಷ್ಣನು ಪಷ್ಪಮಾಲೆಯು ಧರಿಸಿ, ಯಾವುದೇ ಆಯುಧವಿಲ್ಲದೆ, ನಗರದ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಹೊರಟರು. ಆಗ ಶ್ರೀ ಶುಕನು ಹೇಳಿದರು: ಅವರು ಹೊರಬಂದಾಗ, ಅವರು ಉದಯೋನ್ಮುಖ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನರಾಗಿದ್ದರು; ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ಕಾಳಗೋತ್ರದ, ಪೀತಾಂಬರ ಧರಿಸಿದ ರೂಪ. ಅವರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀವತ್ಸ ಗುರುತು, ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಕೌಸ್ತುಭ ಮಣಿ, ವಿಶಾಲವಾದ, ಎತ್ತರದ, ನಾಲ್ಕು ಭುಜಗಳು, ಹೂವಿನಂತೆ ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳು. ಯಾವಾಗಲೂ ಆನಂದಭರಿತರು, ಕಿರಣದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಹಸಿವುಳ್ಳ ಗಂಡಸು, ಚಪ್ಪಟಾದ ಬಗಲು, ಶುಭ್ರ ಹಾಸ್ಯ, ಕಮಲದಂತೆ ಮುಖ, ಮಕರಾಕಾರದ ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತರು. ಇದು ಶ್ರೀವತ್ಸ ಗುರುತು, ನಾಲ್ಕು ಭುಜಗಳು, ಕಮಲದ ಕಣ್ಣುಗಳು, ವನವಲಯದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ ಶ್ರೀವಾಸುದೇವನೇ. ನಾರದನು ವರ್ಣಿಸಿದ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇಂತಹವರಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಆಯುಧವಿಲ್ಲದೆ, ಪಾದಚಾರಿ, ನಾನು ಕೂಡ ಆಯುಧವಿಲ್ಲದೆ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿಯುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಯವನನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿಯಬೇಕೆಂದು ಯವನನು ಹಂಬಲಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನು ಓಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದನು—even great yogis cannot catch Him, yet the Yavana chased. ಹರಿಯು ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿಕೊಂಡು, ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಆ ಯವನನನ್ನು ಒಂದು ಪರ್ವತಗುಹೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. "ಯದುಕುಲದವರು ಓಡುವುದು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ" ಎಂದು ಅವನು ನಿಂದಿಸುತ್ತಾ ಹೋದರೂ, ಅವನು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿ ನಿಂದನೆ ಕೇಳುತ್ತಾ ಭಗವಂತನು ಪರ್ವತಗುಹೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ಯವನನು ಕೂಡ ಒಳಗೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಮಲಗಿರುವಂತೆ ಕಂಡನು. "ಈತನನ್ನು ಬಹುದೂರಕ್ಕೆ ತಂದಿದ್ದಾರೆ, ಈತ ಮುನಿಯಂತೆ ಮಲಗಿದ್ದಾನೆ" ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದ ಯವನನು, ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ತನ್ನ ಕಾಲಿನಿಂದ ತಳ್ಳಿದನು. ಆ ಮನುಷ್ಯನು ಬಹುಕಾಲದ ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಎದ್ದು, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಣ್ಣು ತೆರೆಯುತ್ತಾ, ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದನು; ತನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಯವನನನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಆ ಮನುಷ್ಯನ ಕೋಪಭರಿತ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ಯವನನು ತಕ್ಷಣವೇ ತನ್ನದೇ ದೇಹದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಭಸ್ಮವಾಗಿಬಿಟ್ಟನು. ರಾಜನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು: "ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಆ ಮನುಷ್ಯನು ಯಾರು? ಯಾವ ವಂಶದವರು? ಯಾವ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರು? ಏಕೆ ಆ ಗುಹೆಗೆ ಹೋಗಿ ಮಲಗಿಕೊಂಡಿದ್ದನು? ಯವನನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ತೇಜಸ್ಸು ಯಾವುದು?" ಶ್ರೀ ಶುಕನು ಉತ್ತರಿಸಿದರು: ಅವರು ಇಕ್ಷ್ವಾಕು ವಂಶದವರು, ಮಾಂಧಾತೃನ ಮಹಾನ್ ಪುತ್ರ ಮುಚುಕುಂದ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದವರು, ಸತ್ಯಸಂಧರು. ಇಂದ್ರನಾದಿ ದೇವತೆಗಳು ಅಸುರರಿಂದ ಭಯಗೊಂಡು, ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಂಡರು; ಮುಚುಕುಂದನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡಿದನು. ಒಂದು ದಿನ ಮುಚುಕುಂದನನ್ನು ಪರ್ವತಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡ ದೇವತೆಗಳು ಹೇಳಿದರು: "ಓ ರಾಜ, ಈ ಕಷ್ಟಕರ ಸೇವೆಯಿಂದ ಇನ್ನು ಬಿಡಿ. ನೀನು ಮನುಷ್ಯಲೋಕವನ್ನೂ, ಶತ್ರುರಹಿತವಾದ ರಾಜ್ಯವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆ; ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ನೀನಿನ್ನೂ ಎಲ್ಲಾ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದೆ. ನಿನ್ನ ಪುತ್ರರು, ಪತ್ನಿಯರು, ಬಂಧುಗಳು, ಮಂತ್ರಿಗಳು, ಸಲಹೆಗಾರರು, ಸಮಕಾಲೀನ ಪ್ರಜೆಗಳು ಈಗ ಇಲ್ಲ. ಕಾಲ ಮಹಾಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದ ಅನಶ್ವರ ಸ್ವಾಮಿ, ಬಲಿಷ್ಠರನ್ನುಕೂಡ ಮೀರಿದವನು; ಅವನು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕೊನೆಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ, ಹಸುಗಳನ್ನು ಹಿಂಡಿಸುವ ಗೋಪಾಲನಂತೆ. ನೀನು ಮೋಕ್ಷವನ್ನಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ವರವಾದರೂ ಕೇಳು; ಅದನ್ನು ನಾವು ನೀಡಲು ಅಸಾಧ್ಯ. ಏಕೆಂದರೆ ಒಂದೇ ಒಬ್ಬ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣುವೇ ಅನಶ್ವರನು." ಈ ರೀತಿ ದೇವತೆಗಳು ಹೇಳಿದಾಗ, ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಅವರಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಗುಹೆಗೆ ಹೋಗಿ ದೈವಿಕ ನಿದ್ರೆಗೆ ಒಳಪಟ್ಟನು. ಯವನನು ಭಸ್ಮವಾದ ನಂತರ, ಭಗವಂತನು, ಸಾತ್ವತ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಮುಚುಕುಂದನ ಮುಂದೆ ತನ್ನನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು. ಮುಚುಕುಂದನು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದನು—ಮಳೆಮೋಡದಂತೆ ಕಪ್ಪುಬಣ್ಣ, ಪೀತಾಂಬರ ಧಾರಣೆ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀವತ್ಸ ಗುರುತು, ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಕೌಸ್ತುಭ ಮಣಿ, ನಾಲ್ಕು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಭುಜಗಳು, ವೈಜಯಂತಿ ಮಾಲೆ, ಸುಂದರ ಮುಖ, ಮಕರಾಕಾರದ ಕುಂಡಲಗಳು. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಪ್ರೇಮಭರಿತವಾಗಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದವು, ಸದಾ ಯೌವನದಿಂದ ಕೂಡಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು, ಸಿಂಹದಂತೆ ಘಮ್ಭೀರ, ಮಹಾಶಕ್ತಿಶಾಲಿ. ಆ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ರಾಜನು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನದಿಂದ ಕೂಡಿದರೂ, ಭಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಜಗತ್ತಿಗೆ ಅಜೇಯನಂತೆ ಕಂಡ ಭಗವಂತನನ್ನು ಮೃದುವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನೆಮಾಡಿದನು.