ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಮಗಧದ ರಾಜನ ವಿರುದ್ಧ ಯಾದವರು ವಿಜಯಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ, ನಗರದಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದ ವಾತಾವರಣವಿತ್ತು. ಬೀದಿಗಳನ್ನು ನೀರಿನಿಂದ ತೊಳೆದಿದ್ದರು, ಜನರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದರು, ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಧ್ವಜಗಳು ಹಾರುತ್ತಿದ್ದುದು, ವೇದಘೋಷಗಳೂ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ತೋರಣಗಳು ನಗರವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನು ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ಮಹಿಳೆಯರು ಹೂಮಾಲೆ, ಮೊಸರು ಮತ್ತು ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದ ಧಾನ್ಯಗಳಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು. ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಅಪೇಕ್ಷೆಯ ಪೂರಿತ ದೃಷ್ಟಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಗಳಿಸಿದ ಎಲ್ಲ ಅಪಾರ ಸಂಪತ್ತು, ವೀರರ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು, ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಯಾದವರ ರಾಜನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದನು. ಮಗಧದ ರಾಜನು, ತನ್ನ ಹದಿನೇಳು ಅಕ್ಷೌಹಿಣಿ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ, ಪುನಃ ಪುನಃ ಕೃಷ್ಣನ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಯಾದವರೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಕೃಷ್ಣನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದ ವೃಷ್ಣಿಗಳು ಆ ಭಾರಿ ಸೇನೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶಮಾಡಿದರು. ತನ್ನ ಸೈನ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ, ಮಗಧದ ರಾಜನನ್ನು ಅವನ ಬಂಧುಗಳು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು ಮತ್ತು ಅವನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದನು. ಹದಿನೆಂಟನೆಯ ಯುದ್ಧ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾರದರಿಂದ ಕಳುಹಿಸಲಾದ ಒಬ್ಬ ಯವನ ವೀರನು ಯುದ್ಧಭೂಮಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಆ ಯವನು ಮೂರು ಲಕ್ಷಣಾಂತರ ದುರಂತ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಮಥುರೆಯನ್ನು ಆವರಿಸಿದನು. ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಸಮಾನರು ಇರಲಿಲ್ಲ, ಯಾದವರ ಶೌರ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದ ಅವನು ಅವರ ಸಮಾನನೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದ. ಅವನನ್ನು ಕಂಡು, ಕೃಷ್ಣನು ಬಲರಾಮನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಹೀಗಂದನು: "ಅಯ್ಯೋ, ಯಾದವರ ಮೇಲೆ ಎರಡೂ ಕಡೆಗಳಿಂದ ಭಾರೀ ಅಪಾಯ ಬಂದಿದೆ. ಈ ಯವನು ಇಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಮಗಧದ ರಾಜನು ಕೂಡ ಇಂದು ಅಥವಾ ನಾಳೆ ಅಥವಾ ಪರಮಾವಧಿ ನಾಳೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ನಾವು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವಾಗ ಜರಾಸಂಧನು ಬಂದು ನಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಹುದು ಅಥವಾ ಬಲದಿಂದ ಅವರನ್ನು ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬಹುದು." "ಆದ್ದರಿಂದ, ಇಂದು ನಾವು ಮಾನವರಿಗೂ ಸೇರುವಂತಿಲ್ಲದಂತಹ ಒಂದು ಭದ್ರಗಡಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸೋಣ. ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿ, ನಂತರ ಯವನನನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸೋಣ," ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದನು. ಈ ರೀತಿ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಸಮುದ್ರದೊಳಗಿನ ಹನ್ನೆರಡು ಯೋಜನೆ ಅಗಲದ ಅದ್ಭುತ ನಗರವೊಂದನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು. ಆ ನಗರದಲ್ಲಿ ತ್ವಷ್ಟೃನ ನಿಪುಣತೆಯು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು—ಬೀದಿಗಳು, ಚೌಕಗಳು, ಮಾರ್ಗಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಶಾಸ್ತ್ರಸಮ್ಮತವಾಗಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದ್ದವು. ಆ ನಗರವನ್ನು ದಿವ್ಯ ವೃಕ್ಷಗಳು, ಸುಂದರ ಉದ್ಯಾನಗಳು, ಚಿನ್ನದ ಗೋಪುರಗಳು, ಆಕಾಶವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದ ಮಣಿಮಂಟಪಗಳು, ಸ್ಫಟಿಕದ ಮನೆಗಳು ಮತ್ತು ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ಗೇಟ್‌ಗಳು ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಬೆಳ್ಳಿ ಮತ್ತು ಚಿನ್ನದ ಗೋಪುರಗಳು, ಬಂಗಾರದ ಕುಂಭಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ಧನಾಗಾರಗಳು, ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ಮನೆಗಳು, ಪಚ್ಚೆಮಣಿಯ ವೇದಿಕೆಗಳು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ದಿಕ್ಕಿನ ಪಾಳುಗಾರರ ಮನೆಗಳೂ, ಪ್ರಿಯ ಮಹಿಳೆಯರ ನಿವಾಸಗಳೂ, ನಾಲ್ಕು ವರ್ಣಗಳ ಜನರಿಂದ ಕೂಡಿದ ಆ ನಗರ, ಯಾದವ ದೇವತೆಗಳ ಮನೆಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು. ಇಂದ್ರನು ಸುಧರ್ಮಾ ಸಭಾಭವನವನ್ನು ಮತ್ತು ಪಾರಿಜಾತವೃಕ್ಷವನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಕಳುಹಿಸಿದನು; ಅಲ್ಲಿ ವಾಸ ಮಾಡುವ ಮನುಷ್ಯರೂ ಮರಣಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ವರుణನು ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ, ಮನಸ್ಸಿನ ವೇಗದ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು; ಧನದ ಅಧಿಪತಿ ಎಂಟು ಧನಾಗಾರಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಲೋಕಪಾಲಕರು ತಮ್ಮ ವೈಭವವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅರ್ಪಿಸಿದರು. ಭಗವಂತನು ಅವರಿಗೆ ನೀಡಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಐಶ್ವರ್ಯಗಳನ್ನೂ ಅವರು ಭೂಮಿಗೆ ಅವತರಿಸಿದ ಹರಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ, ಯೋಗಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಶ್ರೀಹರಿಯು ಎಲ್ಲರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದನು. ನಂತರ ರಾಮನೊಂದಿಗೆ ಸಮಾಲೋಚನೆ ಮಾಡಿ, ಕೃಷ್ಣನು ನಗರದ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದನು—ಕಮಲಹಾರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು, ಆಯುಧವಿಲ್ಲದೆ. ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಅವನು ಹೊರಬರುವುದನ್ನು ಕಂಡವರು, ಚಂದ್ರನ ಉದಯದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದ ಅವನ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ, ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣ, ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ ಅವನನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸಿದರು. ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀವತ್ಸ ಚಿಹ್ನೆ, ಕೌಸ್ತುಭ ಮಣಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು, ವಿಶಾಲವಾದ ದೇಹ, ಉನ್ನತ, ನಾಲ್ಕು ಭುಜಗಳು, ಕಮಲದಂತೆ ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳು. ಯಾವಾಗಲೂ ಹರ್ಷಭರಿತ, ಕೀರ್ತಿಶಾಲಿ, ಗುಂಡಾದ ಗಂಡಸ್ಥಲ, ಶುಭ್ರ ಹಾಸ್ಯ, ಕಮಲದಂತೆ ಮುಖ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಮಕರಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ. ಈತನೇ ಶ್ರೀವತ್ಸ ಚಿಹ್ನೆಯುಳ್ಳ, ನಾಲ್ಕು ಭುಜಗಳ, ಕಮಲನಯನ, ವನಮಾಲಾಧಾರಿ, ಪರಮ ಸುಂದರವಾದ ವಾಸುದೇವನು. ನಾರದನು ವಿವರಿಸಿದ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಈ ರೀತಿ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವನು ಆಯುಧವಿಲ್ಲದೆ, ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಇದ್ದನು. ಯವನನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, "ನಾನು ಅವನನ್ನು ಆಯುಧವಿಲ್ಲದೆ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ," ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಹೀಗಾಗಿ, ಯವನನು ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿ ಹೋಗಲಾರಂಭಿಸಿದನು—even though Krishna is unattainable to yogis. ಕೃಷ್ಣನು ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಡುತ್ತಾ, ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಬೆಟ್ಟದ ಗುಹೆಯೊಳಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು. "ಯಾದವ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವನಿಗೆ ಓಡುವುದು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ," ಎಂದು ಯವನನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾ ಬೆನ್ನಟ್ಟಿದರೂ ಅವನು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆ ರೀತಿ ತಿರಸ್ಕಾರವನ್ನು ಕೇಳಿದರೂ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಗುಹೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಯವನನು ಕೂಡ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಮಲಗಿರುವಂತೆ ಕಂಡನು. "ಈತನು ಬಹುದೂರಕ್ಕೆ ತರಲಾಗಿದ್ದು, ಇಲ್ಲಿ ಮಹಾತ್ಮನಂತೆ ಮಲಗಿದ್ದಾನೆ," ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ, ಯವನನು ಆ ಮಲಗಿದ್ದ ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ತನ್ನ ಕಾಲಿನಿಂದ ಹೊಡೆದನು. ಅವನು ಬಹುಕಾಲ ನಿದ್ರಿಸಿದವನಾಗಿದ್ದನು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದು, ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದನು; ತನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಯವನನನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅಕ್ಷರದಲ್ಲಿ, ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಕೋಪಭರಿತ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ಯವನನು ತನ್ನದೇ ದೇಹದ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲೇ ಭಸ್ಮವಾಗಿಬಿಟ್ಟನು. ರಾಜನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು: "ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾರು? ಯಾವ ವಂಶದವರು? ಯಾವ ಶಕ್ತಿಯವರು? ಏಕೆ ಅವರು ಗುಹೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದರು? ಯವನನನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಿದ ಅವರ ತೇಜಸ್ಸು ಹೇಗಿತ್ತು?" ಶ್ರೀಶುಕನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: ಅವರು ಇಕ್ಷ್ವಾಕು ವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಮಹಾತ್ಮ, ಮಂಡಾತೃನ ಪುತ್ರ, ಮುಚುಕುಂದ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭಕ್ತನಾಗಿದ್ದ, ಸತ್ಯನಿಷ್ಠನಾಗಿದ್ದವರು. ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವತೆಗಳು, ಅಸುರರ ಭೀತಿಯಿಂದ, ಅವರನ್ನು ರಕ್ಷಕನಾಗಿ ಕೇಳಿಕೊಂಡರು; ಅವರು ಬಹುಕಾಲ ದೇವತೆಗಳ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ಮುಚುಕುಂದರನ್ನು ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡ ದೇವತೆಗಳು, "ಓ ರಾಜನೇ, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಈ ಪರಿತಾಪದಿಂದ ನಿವೃತ್ತನಾಗು," ಎಂದರು. "ಓ ವೀರನೇ, ನೀನು ಮನುಷ್ಯ ಲೋಕವನ್ನೂ, ಶತ್ರುಗಳಿಲ್ಲದ ರಾಜ್ಯವನ್ನೂ, ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವಲ್ಲಿ ನೀನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ." "ನಿನ್ನ ಪುತ್ರರು, ಪತ್ನಿಯರು, ಬಂಧುಗಳು, ಮಂತ್ರಿಗಳು, ಸಮಾನ ವಯಸ್ಸಿನ ಪ್ರಜೆಗಳು—ಇವರ್ಯಾರೂ ಈಗ ಜೀವಂತವಿಲ್ಲ." "ಕಾಲನೆಂಬ ಪರಮ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ, ಅವಿನಾಶಿ ಭಗವಂತನು, ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಬಲಿಷ್ಠನು. ಅವನು ಆಟವಾಡುವಂತೆ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ, ಹೇಗೆ ಮೇಯಲುಗಾರನು ಹಸುಗಳನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸುವನೋ ಹಾಗೆ." "ಉತ್ತಮದಾಯಿಯಾಗಿ, ನೀನು ಬೇಡುವ ವರವನ್ನು ಬೇಡು; ಮೋಕ್ಷವನ್ನಷ್ಟೆ ನಾವು ನೀಡಲಾಗದು, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ವಶದಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಒಂದೇ ಭಗವಂತನು, ಅವನು ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ವಿಷ್ಣುವೇ.