ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಜರಾಸಂಧನು ರಾಮಚಂದ್ರನಿಗೆ ಸವಾಲು ಹಾಕಿದನು: “ನೀನು ಧೈರ್ಯವಂತನೆಂದು ನಂಬಿದ್ದರೆ, ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡು; ನನ್ನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಶರೀರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗು ಅಥವಾ ನನ್ನನ್ನು ಕೊಂದು ಜಯ ಸಾಧಿಸು.” ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು, “ವೀರರು ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡುವುದಿಲ್ಲ; ಅವರು ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಕೃತ್ಯಗಳಿಂದ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮರಣದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಬಾಧೆಪಡುವವನ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ನಾವು ಗಮನ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದನು. ಶುಕಮುನಿಯು ವಿವರಿಸಿದಂತೆ, ಜರಾಸಂಧನ ಪುತ್ರನು ಮಹದ್ಧಂಡದೊಂದಿಗೆ, ರಥಗಳು, ಹಸ್ತಿಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು, ಧ್ವಜಗಳೊಂದಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಮಾಧವರನ್ನು ಆವರಿಸಿ, ಗಾಳಿಯು ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಧೂಳಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚುವಂತೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದನು. ಹರಿ ಮತ್ತು ರಾಮನ ರಥಗಳು, ಗರುಡ ಮತ್ತು ತಾಳದ ಚಿಹ್ನೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದ್ದು, ಯುದ್ಧದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಈ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿದ ಮಹಿಳೆಯರು ಹಳೆಯ ಕೋಟೆ, ಅರಮನೆ, ಬಾಗಿಲುಗಳಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದರು; ದುಃಖ ಮತ್ತು ಗೊಂದಲದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು. ಹರಿಯು ತನ್ನ ಸೇನೆಗೆ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವಗಳು ಗೌರವಿಸಿದಂತೆ, ಶತ್ರುಸೈನ್ಯದ ಭಯಾನಕ ಬಾಣವೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಪುನಃ ಪುನಃ ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಕಂಡು, ತನ್ನ ಶಾರಂಗ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಗುಡುಗು ಹೊಡೆಯುವಂತೆ ತಿರುಗಿಸಿ ಶಬ್ದ ಮಾಡಿದನು. ಬಳಿಕ, ಕುಂಭದಿಂದ ಬಾಣಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು, ಧನುಸ್ಸಿಗೆ ಜೋಡಿಸಿ, ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಗುಚ್ಛಗುಚ್ಛವಾಗಿ ಹಾರಿಸಿ, ರಥಗಳು, ಹಸ್ತಿಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು ಮತ್ತು ಪಾದಾತಿಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದನು; ಚಕ್ರವು ಯಾವತ್ತೂ ಕೈಯಿಂದ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಹಸ್ತಿಗಳ ದಂತಗಳು ಮುರಿದು, ಅವು ದೊಡ್ಡ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದವು; ಬಾಣಗಳಿಂದ ಕುದುರೆಗಳ ಕತ್ತುಗಳು ಕತ್ತರಿಸಿ ಬಿದ್ದವು; ರಥಗಳು, ಅವುಗಳ ಕುದುರೆಗಳು, ಧ್ವಜಗಳು, ಚಾಲಕರು, ನಾಯಕರು ಸಾಯ್ದು, ಪಾದಾತಿಗಳು ಕೈ, ತೊಡೆಯು, ಕತ್ತು ಕತ್ತರಿಸಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದರು. ಹಸ್ತಿಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು, ಮನುಷ್ಯರ ಅಂಗಾಂಗಗಳು ಕತ್ತರಿಸಿ ಬಿದ್ದಂತೆ, ನೂರಾರು ರಕ್ತನದಿಗಳು ಹರಿದವು; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೈಗಳು, ಕುದುರೆಗಳ ತಲೆಗಳು, ಮಾನವನ ಶಿರಗಳು, ಆಮೆಯಂತ torsoಗಳು, ಹಸ್ತಿಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು, ಯೋಧರ ಶವಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದವು. ಆ ರಕ್ತನದಿಗಳು, ಕೈಗಳ ತೊಡೆಯುಗಳು ಅಲೆಗಳು, ಕೂದಲನ್ನು ಜಲಶೈವಲವಾಗಿ, ಧನುಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಹರಿವಾಗಿ, ಆಯುಧಗಳ ಗುಚ್ಛಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದವು; ಭಯಾನಕ ಭ್ರಮಣಗಳೆಂದರೆ ಸುತ್ತುತ್ತಿರುವ ಕತ್ತಿಗಳು; ಅವು ರತ್ನಗಳು, ಮುತ್ತುಗಳು, ಆಭರಣಗಳು, ಕಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ, ಅಪ್ರಮೇಯ ಪ್ರಕಾಶದ ಸಂಕರ್ಷಣನು, ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಅಹಂಕಾರಿಗಳ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದು, ಭಯಪಡುವವರಲ್ಲಿ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸಿ, ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಹರ್ಷ ಹುಟ್ಟಿಸಿದನು; ಯೋಧರು ಪರಸ್ಪರವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದರು. ಆ ಸೇನೆ, ಅಗ್ನಿಸಮುದ್ರದಂತೆ ಭಯಾನಕವಾಗಿದ್ದು, ಮಾಘದದ ರಾಜನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ, ಅಜೇಯವೆನಿಸಿದ, ಆ ಸೇನೆ ವಸುದೇವಪುತ್ರರಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶವಾಯಿತು; ಅವರ ಆಟ ಮಾತ್ರ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿದೆ. ಯಾವನು ಅನಂತ ಗುಣಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯವನ್ನು ತನ್ನ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಅವನು ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ವಿಶೇಷವಲ್ಲ; ಆದರೆ ಮಾನವರಿಗಾಗಿ ಇದನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ರಾಮನು, ಜರಾಸಂಧನ ರಥವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಅವನ ಸೇನೆಯನ್ನು ಕೊಂದ ನಂತರ, ಅವನನ್ನು ಸಿಂಹವು ಮತ್ತೊಂದು ಸಿಂಹವನ್ನು ಹಿಡಿದಂತೆ ಬಲದ ಮೂಲಕ ಹಿಡಿದನು. ಗೋವಿಂದನು, ಜರಾಸಂಧನನ್ನು ಮಾನವ ಮತ್ತು ವರಣನ ಬಗ್ಗೆಯು ರಶಿಗಳಿಂದ ಬಂಧಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದನು; ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಕೊಂದ ನಂತರ, ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ. ಲೋಕಾಧಿಪತಿಗಳು ಜರಾಸಂಧನನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದಾಗ, ಅವನು ಮಹಾವೀರರಲ್ಲಿ ಗೌರವ ಪಡೆದವನು, ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಕ್ಕೆ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು; ರಾಜರು ಅವನಿಗೆ ದಾರಿಯನ್ನು ತಡೆಯಿದರು. ಶುದ್ಧಾರ್ಥದ ಮಾತುಗಳಿಂದ, ಸಾಮಾನ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ, ಈ ಸೋಲು ಅವನಿಗೆ ಯಾದವರಿಂದ ಬಂದಿತು; ಅದು ಅವನ ಸ್ವಕರ್ಮದಿಂದಲೇ ಆಗಿತ್ತು. ತನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಸೇನೆ ನಾಶವಾದಾಗ, ಬರ್ಹದ್ರಥ ಕುಲದ ರಾಜನು, ಶ್ರೀಮಂತನಿಂದ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಗೊಂಡು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು, ಮಾಘದಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು. ಮುಕುಂದನು, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿ ಕ್ಷೀಣವಾಗದೆ, ಶತ್ರುಸೈನ್ಯ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ದಾಟಿ, ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಸ್ತುತಿಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಮಥುರೆಯ ಜನರು, ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ವಿಜಯವನ್ನು ರಥಚಾಲಕರು, ಕವಿ, ಗಾಯಕರು ಹಾಡಿದರು. ಶಂಖಗಳು, ಡೋಲುಗಳು, ಅನೇಕ ಬುಗಲುಗಳು, ಕಹಳೆಗಳು ಘೋಷಿಸಿದವು; ಭಗವಂತನು ಲಯರ್, ಬಾಂಸು, ಮೃದಂಗದೊಂದಿಗೆ ನಗರ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಬೀದಿಗಳು ಸಿಂಪಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು, ಜನರು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಧ್ವಜಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು, ವೇದಘೋಷಗಳಿಂದ ಮಿಡಿದು, ಬಾಗಿಲುಗಳು ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದ್ದವು. ಮಹಿಳೆಯರು ಅವನಿಗೆ ಹಾರ, ಮೊಸರು, ಮೊಳಕೆಯ ಹಿತ್ತಲುಗಳಿಂದ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು; ಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣ, ಹರ್ಷಭರಿತ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಗಳಿಸಿದ, ಅನಂತ, ವೀರರ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಸಂಪತ್ತುಗಳನ್ನು, ಭಗವಂತನು ಯಾದು ರಾಜನಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿದನು. ಮಘದದ ರಾಜನು, ಹದಿನೇಳು ಅಕ್ಷೌಹಿಣಿ ಬಲದೊಂದಿಗೆ, ಪುನಃ ಪುನಃ ಯಾದುಗಳೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದನು; ಕೃಷ್ಣನು ಅವರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದ್ದನು. ವೃಷ್ಣಿಗಳು, ಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳಾಗಿ, ಆ ಬಲವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದರು; ತನ್ನ ಸೇನೆ ಕೊಂದಾಗ, ರಾಜನು ಮಿತ್ರರಿಂದ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಗೊಂಡು ಹೊರಟನು. ಹದಿನೆಂಟನೆಯ ಯುದ್ಧ ನಡೆಯಬೇಕಾಗಿದ್ದಾಗ, ನಾರದರಿಂದ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಯವನು, ಮಹಾವೀರನು, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು. ಆ ವಿದೇಶಿ, ಮೂರು ಲಕ್ಷ ಬರ್ಬರ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಥುರೆಯನ್ನು ಆವರಿಸಿದನು; ಮಾನವರ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಸಮಾನ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ವೃಷ್ಣಿಗಳ ಸಮಾನರನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದನು. ಅವನನ್ನು ಕಂಡು, ಕೃಷ್ಣನು ಸಂಕರ್ಷಣನೊಂದಿಗೆ, “ಅಯ್ಯೋ, ಯಾದುಗಳಿಗೆ ಎರಡೂ ಬದಿಯಿಂದ ಭಯಾನಕ ಅಪಾಯ ಬಂದಿದೆ,” ಎಂದು ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿದನು. “ಈ ಯವನನು ಇಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಮಾಘದದ ರಾಜನು ಇಂದು, ನಾಳೆ, ಅಥವಾ ಎದಿನಾದರೂ ಬರುವನು. ನಾವು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವಾಗ ಜರಾಸಂಧನು ಬಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಹುದು ಅಥವಾ ಬಲವಂತನಾಗಿ ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಇಂದು ಮಾನವರಿಗೆ ಅಪ್ರಾಪ್ಯವಾದ ಕೋಟೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸೋಣ; ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿ, ಯವನನನ್ನು ನಾಶಮಾಡೋಣ.” ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸಮಾಲೋಚನೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಭಗವಂತನು ಸಮುದ್ರದೊಳಗೆ ಹದಿನೆಂಟು ಯೋಜನ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಅದ್ಭುತ ನಗರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ತ್ವಷ್ಟ್ರನ ನಿಪುಣ ಶಿಲ್ಪಕೌಶಲ್ಯ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು; ಬೀದಿಗಳು, ಚೌಕಗಳು, ಮಾರ್ಗಗಳು ಶಿಲ್ಪಶಾಸ್ತ್ರದ ಪ್ರಕಾರ ನಿರ್ಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಆ ನಗರವು ದಿವ್ಯ ವೃಕ್ಷಗಳು, ಉದ್ಯಾನಗಳು, ಅದ್ಭುತ ವನಗಳು, ಚಿನ್ನದ ಗೋಪುರಗಳು, ಸ್ಫಟಿಕದ ಅರಮನೆಗಳು, ಬಾಗಿಲುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು. ಬೆಳ್ಳಿಯ, ಚಿನ್ನದ ಗೋಪುರಗಳು, ಚಿನ್ನದ ಕುಂಭಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಭಂಡಾರಗಳು, ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಮನೆಗಳು, ಎಮರಾಲ್ಡ್ ವೇದಿಗಳಿಂದ ಸಿಂಡೂರಿತವಾಗಿದ್ದವು. ದಿಕ್ಕುಗಳ ರಕ್ಷಣಾಧಿಕಾರಿಗಳ ಮನೆಗಳು, ಪ್ರಿಯ ಮಹಿಳೆಯರ ನಿವಾಸಗಳು, ನಾಲ್ಕು ವರ್ಣಗಳ ಜನರಿಂದ ತುಂಬಿದವು; ಯಾದು ದೇವತೆಗಳ ಮನೆಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು. ಸುಧರ್ಮ ಸಭಾ ಮತ್ತು ಪಾರಿಜಾತ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ಇಂದ್ರನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು; ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಮಾನವರಿಗೂ ಮರಣದ ನಿಯಮಗಳು ಅನ್ವಯಿಸದೆ ಇರುತ್ತವೆ. ವರুণನು ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ, ಮನಸ್ಸಿನ ವೇಗದ, ಬಿಳಿ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಧನದ ಅಧಿಪತಿಯು ಎಂಟು ಭಂಡಾರಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಲೋಕಪಾಲರು ತಮ್ಮ ವೈಭವವನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಯಾವುದೇ ಅಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಭಗವಂತನು ಅವರ ಸ್ವಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ನೀಡಿದ್ದರೂ, ಭಗವಂತನು ಭೂಮಿಗೆ ಅವತರಿಸಿದಾಗ, ಅವರು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಹರಿಗೆ ಮರಳಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿಗೆ, ಯೋಗಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಹರಿ ಎಲ್ಲ ಜನರನ್ನು ತಂದನು; ರಾಮಚಂದ್ರನೊಂದಿಗೆ ಸಮಾಲೋಚನೆ ಮಾಡಿ, ಜನರ ರಕ್ಷಕನಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ಲೋಟಸ್ ಹಾರದಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿ, ಆಯುಧವಿಲ್ಲದೆ ನಗರ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಹೊರಟನು.