ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಧರ್ಮವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮವು ಹೆಚ್ಚಾಗುವಾಗ ಅದನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸಲು ನಾನು ಮತ್ತೊಂದು ದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಗೋವಿಂದನು ಮನನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಆಕಾಶದಿಂದ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಎರಡು ರಥಗಳು, ಚಾಲಕರೊಡನೆ ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲ ಆಯುಧೋಪಕರಣಗಳೊಡನೆ, ಅಪ್ರತೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಅವನ ಮುಂದೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು. ದೈವಿಕವಾದ, ಪುರಾತನವಾದ ಆಯುಧಗಳೂ ಸಹ ಅಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು. ಅವುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಹೃಷೀಕೇಶನು ಸಂಕರ್ಷಣನಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು: “ಅಯ್ಯಾ, ಭೂಮಿಗೆ ಅವತರಿಸಿದವರಾಧಿಪತಿ, ಯದುಕುಲಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುವ ಈ ವಿಪತ್ತನ್ನು ನೋಡು. ಇಲ್ಲಿದೆ ನಿನ್ನ ರಥ, ನಿನಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಆಯುಧಗಳೊಡನೆ. ಸತ್ಪುರುಷರಿಗೆ ಸುಖವನ್ನು ನೀಡುವ ದೇವಾ, ಭೂಭಾರವಾದ ಇಪ್ಪತ್ತಮೂರು ಸೇನೆಗಳನ್ನು ನಿವಾರಣೆಗೆ ನಾವು ಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ.” ಇದ렇게 ಪರಸ್ಪರ ಸಲಹೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ದಶಾರ್ಹನ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರು, ಪುರಾತನ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದವರು, ತಮ್ಮ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಸ್ವಲ್ಪ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟರು. ಹರಿ, ದಾರುಕನು ರಥಚಾಲಕರಾಗಿ, ತನ್ನ ಶಂಖವನ್ನು ಬಾರಿಸಿದನು. ಆ ಶಬ್ದದಿಂದ ಶತ್ರುಸೈನ್ಯಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಭಯ ಮತ್ತು ಕಂಪನ ಉಂಟಾಯಿತು. ಅವರನ್ನು ಕಂಡು ಮಘದಾಧಿಪತಿ ಹೀಗೆ ನಿಂದಿಸಿದನು: “ಕೃಷ್ಣಾ, ನೀಚನಾದವನೇ, ನಾನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ನೀನು ಬಾಲಕನಾಗಿದ್ದೇಕೆ. ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಹಿಂದೆ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವ ಮೂರ್ಖನೇ, ನೀನು ಹೋಗು, ಬಂಧುಘಾತಕ, ನಾನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ರಾಮಾ, ನೀನು ಧೈರ್ಯವಂತನೆಂದು ನಂಬಿದ್ದರೆ, ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡು; ಇಲ್ಲವೇ ನನ್ನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹತರಾಗಿ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೇರಿಕ, ಅಥವಾ ನನ್ನನ್ನು ಕೊಂದುಬಿಡು.” ಇದಕ್ಕೆ ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: “ವೀರರು ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವುದಿಲ್ಲ; ಅವರು ಕೇವಲ ತಮ್ಮ ಶೌರ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮೃತ್ಯುವಿನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ದುಃಖಿತನಾಗಿ ಇರುವವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಾವು ಗಮನಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ರಾಜನೇ.” ಶುಕನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ಜರಾಸಂಧನ ಪುತ್ರನು, ಅತಿದೊಡ್ಡ ಸೈನ್ಯ, ರಥಗಳು, ಗಜಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು, ಧ್ವಜಗಳೊಡನೆ ಇಬ್ಬರು ಮಾಧವರನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು ದಾಳಿ ಮಾಡಿದನು. ಅದು ಹೇಗಂದರೆ ಗಾಳಿ ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಧೂಳಿನ ಮೋಡಗಳಿಂದ ಆವರಿಸುವಂತೆ.” ಹರಿ ಮತ್ತು ರಾಮರ ರಥಗಳು, ಒಂದು ಗರುಡದ ಚಿಹ್ನೆಯುಳ್ಳದು, ಮತ್ತೊಂದು ತಾಳೆಮರದ ಚಿಹ್ನೆಯುಳ್ಳದು, ಯುದ್ಧಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಮಹಿಳೆಯರು ಪುರಾತನ ಗೋಪುರಗಳು, ಅರಮನೆಗಳು, ಗವಾಕ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದು, ಭಯ ಮತ್ತು ದುಃಖದಿಂದ ಮಂಗಿದರು. ಹರಿಯು ತನ್ನದೇ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರು ಗೌರವಿಸಿದರೂ, ಶತ್ರುಪಕ್ಷದ ಭೀಕರ ಬಾಣವೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಪೀಡಿತವಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ತನ್ನ ಶಾರಂಗ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಘೋಷವಂತವಾಗಿ ಬಿಗಿದು ಬಿಟ್ಟನು. ತನ್ನ ಮುಳ್ಳುಗೂಡಿದ ಬಾಣಗಳನ್ನು ತೆಗೆಯುತ್ತಾ, ಧನುಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೂಗಿ, ಬಿಟ್ಟು, ರಥಗಳು, ಗಜಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು, ಪಾದಾತಿಯರನ್ನು ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಚಕ್ರವು ಅವನ ಕೈಯಿಂದ ಯಾವಾಗಲೂ ತಿರುಗುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಅವನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಗಜಗಳ ದಂತಗಳು ಮುರಿದು ಬಿದ್ದವು, ಕುದುರೆಗಳ ಕತ್ತುಗಳು ಕಡಿದು ಬಿದ್ದವು, ರಥಗಳು, ಅವುಗಳ ಕುದುರೆಗಳು, ಧ್ವಜಗಳು, ಚಾಲಕರು, ನಾಯಕರು ಹತರಾಗಿ ಬಿದ್ದರು; ಪಾದಾತಿಗಳು ಕೈ, ಕಾಲು, ಕತ್ತುಗಳು ಕಡಿದು ಬಿದ್ದವರಾಗಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಗಜ, ಕುದುರೆ, ಮಾನವರ ಅಂಗಾಂಗಗಳು ಕಡಿದು ಬಿದ್ದಾಗ, ನೂರಾರು ರಕ್ತದ ನದಿಗಳು ಹರಿಯತೊಡಗಿದವು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೈಗಳು, ಕುದುರೆಗಳ ತಲೆಗಳು, ಮಾನವರ ಕಪಾಲಗಳು, ಆಮೆಯಂತೆ ತೋಳಿನ ಭಾಗಗಳು, ಹತರಾದ ಗಜ, ಕುದುರೆ, ಯೋಧರ ಶವಗಳು ತುಂಬಿದ್ದವು. ಆ ರಕ್ತನದಿಗಳಿಗೆ ಕೈಗಳೇ ಅಲೆಗಳು, ಕೂದಲೇ ಜಲಚರಿಕೆಗಳು, ಧನುಸ್ಸುಗಳೇ ಪ್ರವಾಹಗಳು, ಆಯುಧಗಳ ಗುಂಪುಗಳಿಂದ ಅವುಗಳು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದುವು. ಭಯಾನಕವಾದ ಆವರ್ತಗಳು ತಿರುಗುತ್ತಿರುವ ಕತ್ತಿಗಳಿಂದ ರೂಪಗೊಂಡಿದ್ದವು. ರತ್ನ, ಮುತ್ತು, ಆಭರಣ, ಕಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಅವು ಮಿಂಚುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದೇ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ, ಅಪಾರ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಸಂಕರ್ಷಣನು ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ, ಅಹಂಕಾರಿಗಳಾದ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಹತಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಭೀತರಾದವರಿಗೆ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದನು, ಧೈರ್ಯವಂತರಿಗೆ ಹರ್ಷವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದನು, ಯೋಧರು ಪರಸ್ಪರ ಹತರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಘದಾಧಿಪತಿಯು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಭೀಕರವಾದ, ಸಮುದ್ರದಂತೆ ಅಗಾಧವಾದ ಸೈನ್ಯವನ್ನು, ವಸುದೇವನ ಪುತ್ರರು, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುನ್ನತವಾದ ಆಟವಾಡುವವರೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡುವವರು, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶಮಾಡಿದರು. ಯಾವ ಶ್ರೀಮಂತಿಯು, ಅನಂತ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ತನ್ನ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುವುದು ವಿಶೇಷವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮಾನವರಿಗಾಗಿ ಇದನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ರಾಮನು ಜರಾಸಂಧನನ್ನು, ಅವನ ರಥ ನಾಶವಾದ ನಂತರ, ಅವನ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಹತಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ, ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸಿಂಹನನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸಿಂಹನು ಹಿಡಿದುಬಿಡುವಂತೆ, ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು. ಆಗ ಗೋವಿಂದನು, ಮಾನವ ಮತ್ತು ವರुणನ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಬಂಧಿಸುವುದನ್ನು ತಡೆಯಿದನು; ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಹತಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಒಂದು ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದನು. ಲೋಕಾಧಿಪತಿಗಳಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ಜರಾಸಂಧನು, ವೀರರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿದ್ದರೂ, ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ತಳಮಳಿಸಿದನು; ತಪಸ್ಸಿಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು, ಆದರೆ ರಾಜರು ಅವನ ದಾರಿಯನ್ನು ತಡೆದರು. ಪವಿತ್ರ ಅರ್ಥವಿರುವ ಮಾತುಗಳಿಂದ, ಸಾಮಾನ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ, ಯದುಗಳ ಮೂಲಕ ಅವನಿಗೆ ಈ ಸೋಲು ಸಂಭವಿಸಿತು; ಅದು ಅವನ ಸ್ವಂತ ಕರ್ಮದ ಫಲವಾಗಿತ್ತು. ಅವನ ಎಲ್ಲಾ ಸೈನ್ಯವು ನಾಶವಾದಾಗ, ಬರ್ಹದ್ರಥ ವಂಶದ ರಾಜನು, ಶ್ರೀಭಗವಂತನಿಂದ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿತನಾಗಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂಕಟದಿಂದ ಮಘದಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ಮುಕುಂದನು, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದೆ, ಶತ್ರುಸೈನ್ಯದ ಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಿದಂತೆ, ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಸ್ತುತಿಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡನು. ಮಥುರಾವಾಸಿಗಳು ದುಃಖವಿಲ್ಲದೆ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದರು; ಅವನ ವಿಜಯವನ್ನು ರಥಸಾರಥಿಗಳು, ಸುತರು, ಮಾಗಧರು ಹಾಡಿದರು. ಶಂಖ, ಡೋಳುಗಳು ಘೋಷಿಸಿದವು, ಅನೇಕ ಭೇರಿ, ಹುಣ್ಣಿಮೆ, ಹಾರ್ಮೋನಿಯಂಗಳು ಬಾರಿದವು; ಸ್ವಾಮಿ ಹಾರ್ಮೋನಿಯಂ, ಬಾಸುರಿ, ಮೃದುಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ ನಗರ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ರಸ್ತೆಗಳು ನೀರಿನಿಂದ ಸಿಂಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದುವು, ಜನರು ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದವರು, ಧ್ವಜಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು, ವೇದಘೋಷದಿಂದ ಗಂಭೀರವಾಗಿದ್ದವು, ಸಡಗರದ ತೋರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಮಹಿಳೆಯರು ಅವನಿಗೆ ಹಾರ, ಮೊಸರು, ಮೊಳಕೆದ ಹಿತ್ತಲುಗಳಿಂದ ಸನ್ಮಾನಿಸಿದರು; ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಗಳಿಸಿದ ಎಲ್ಲ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾದ, ಅನಂತವಾದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಭಗವಂತನು ಯದುರಾಜನಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ ಮಘದಾಧಿಪತಿ, ಹದಿನೇಳು ಅಕ್ಷೌಹಿಣಿ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ, ಪುನಃ ಪುನಃ ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಯದುಗಳೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ವೃಷ್ಣಿಗಳು ಕೃಷ್ಣನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳಾಗಿ ಆ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶಮಾಡಿದರು; ತನ್ನ ಸೈನ್ಯವು ಹತರಾದಾಗ, ರಾಜನು ತನ್ನ ಮಿತ್ರರಿಂದಲೂ ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ಹದಿನೆಂಟನೇ ಯುದ್ಧವು ನಡೆಯಬೇಕಾಗಿದ್ದಾಗ, ನಾರದನಿಂದ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವೀರನಾದ ಯವನನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು. ಆ ವಿದೇಶಿ, ಮೂರು ಲಕ್ಷಣ್ಯ barbarian (ಮ್ಲೇಚ್ಛ) ಸೈನ್ಯವೊಂದಿಗೇ ಮಥುರೆಯನ್ನು ಆವರಿಸಿದನು; ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಸಮಾನರು ಇರಲಿಲ್ಲ, ಅವನು ವೃಷ್ಣಿಗಳ ಸಮರ್ಥರನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದನು. ಅವನನ್ನು ಕಂಡು, ಕೃಷ್ಣನು ಸಂಕರ್ಷಣನೊಂದಿಗೆ ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿದನು: “ಅಯ್ಯೋ, ಎರಡೂ ಕಡೆಗಳಿಂದ ಯದುಗಳಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಅಪಾಯ ಬಂದಿದೆ.” “ಈ ಯವನನು ಇಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಮಘದಾಧಿಪತಿ ಇಂದು ಅಥವಾ ನಾಳೆ ಅಥವಾ ಮುಂದಿನ ದಿನ ಬಂದೀತು.” “ನಾವು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿರುವಾಗ ಜರಾಸಂಧನು ಬಂದ್ರೆ, ಅವನು ನಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಹುದು ಅಥವಾ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅವರನ್ನು ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಬಹುದು.” “ಆದಕಾರಣ, ಇಂದು ನಾವು ಮಾನವರಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಲಾಗದ ಕೋಟೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸೋಣ; ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ನಂತರ ಯವನನನ್ನು ಸಂಹರಿಸೋಣ.” ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿ, ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಸಮುದ್ರದೊಳಗೆ ಹನ್ನೆರಡು ಯೋಜನೆ ಅಗಲವಿರುವ ಅದ್ಭುತ ನಗರವೊಂದನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು.