ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಸಮಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಿಳೆಗೆ ಒಬ್ಬ ಗಂಡು ಮಗುವು ಜನ್ಮವಾಯಿತು. ಆ ಮಗುವನ್ನು ತಂದೆ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ತನ್ನ ಪತ್ನಿ ಧುಂಧುಳಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದರು. ಧುಂಧುಳಿ ತನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ಸಂತೋಷದ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಹೇಳಿದಳು: "ಆತ್ಮದೇವರಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಆರೋಗ್ಯವಂತ ಮಗುವು ಜನ್ಮವಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಹರ್ಷ ಉಂಟಾಗಿದೆ." ಆತ್ಮದೇವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಮಗುವಿನ ಜನನ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು. ಮನೆ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಶುಭವಾದ ಹಾಡುಗಳು, ವಾದ್ಯಗಳು ಕೇಳಿಬಂದವು. ಆಕೆ ತನ್ನ ಗಂಡನ ಮುಂದೆ ಹೇಳಿದಳು: "ನನ್ನ স্তನಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ನನ್ನ ಹಾಲನ್ನು ಹೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ. ನಾನು ಹೇಗೆ ಈ ಮಗುವನ್ನು ಪೋಷಿಸಲಿ?" ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, "ನನ್ನ ಸಹಪತ್ನಿಗೆ ಮಗುವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಆ ಮಗು ಸತ್ತಿದೆ. ಆಕೆಯನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆದು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಅವಳು ನಿಮ್ಮ ಮಗುವನ್ನು ಹಾಲುಣಿಸಬಹುದು," ಎಂದು ಸಲಹೆ ನೀಡಿದಳು. ಮಗುವಿನ ರಕ್ಷಣೆಗೆಂದು ಗಂಡನು ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ತಾಯಿ ಆ ಮಗುವಿಗೆ 'ಧುಂಧುಕಾರಿ' ಎಂಬ ಹೆಸರಿಟ್ಟಳು. ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ಆ ಹಸುವಿಗೆ ಒಂದು ಕಂದು ಜನ್ಮವಾಯಿತು. ಆ ಕಂದು ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು, ದಿವ್ಯ ರೂಪ, ಮೃದು ಅಂಗಗಳು, ಮತ್ತು ಬಂಗಾರದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸ್ವತಃ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು. ಜನರು ಇದನ್ನು ಅದ್ಭುತವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ನೋಡಲು ಕೂಡಿದರು. "ಪಾಪ ಆತ್ಮದೇವರಿಗೆ ಅದೃಷ್ಟ ಉದಯಿಸಿದೆ. ಹಸುವಿನಿಂದ ಒಂದು ದಿವ್ಯ ರೂಪದ ಮಗು ಜನ್ಮವಿಟ್ಟಿದೆ," ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಹೇಳಿದರು. ದೈವದ ಲೀಲೆಯಿಂದ, ಆ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಯಾರೂ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಹಸುವಿನಂತೆ ದೊಡ್ಡ ಕಿವಿಗಳು ಇದ್ದುದರಿಂದ, ಜನರು ಅವನಿಗೆ 'ಗೋಕರ್ಣ' ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟರು. ಸಮಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳೂ ಯೌವನದ ಹಂತವನ್ನು ತಲುಪಿದರು. ಗೋಕರ್ಣನು ವಿದ್ಯಾವಂತ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಧುಂಧುಕಾರಿ ಅತಿಮಂದಮತಿ, ದುಷ್ಟತನದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಸ್ನಾನ ಶೌಚಗಳನ್ನು ಬಿಡಿ, ಅಶುದ್ಧ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಿ, ಕ್ರೋಧವಿಲ್ಲದೆ ದುಷ್ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು, ಮೃತದೇಹಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದ ಕೈಯಿಂದಲೇ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಕಳ್ಳನಾಗಿದ್ದ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ದ್ವೇಷಾರ್ಹ, ಮನೆಗಳಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಆಟದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹೊಂಡಕ್ಕೆ ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಧುಂಧುಕಾರಿ ಕ್ರೂರ, ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಬಡವರನ್ನು, ಕುರುಡರನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಚಂಡಾಲರ ಜೊತೆ ಸದಾ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪಾಶವಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಾಯಿಗಳ ಜೊತೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ವೇಶ್ಯೆಗಳ ಸಂಗದಿಂದ ಅವನು ಪಿತೃಪಾರಂಪರ್ಯ ಸಂಪತ್ತನ್ನೆಲ್ಲ ಹಾಳುಮಾಡಿದನು. ಒಮ್ಮೆ ತನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು ಹೊಡೆದು, ಅವರ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಸಹ ಕಸಿದುಕೊಂಡನು. ತನ್ನ ತಂದೆ ಆದ ಆತ್ಮದೇವನು ದೀನನಾಗಿ, ದುಃಖದಿಂದ ಕೂಗಿ: "ಇಂತಹ ದುಷ್ಟಪುತ್ರನು ಪೀಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲೇಬೇಕು!" ಎಂದು ಅಳಲುತೊಡಗಿದರು. "ನಾನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲಿ? ಯಾರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ದುಃಖ ನಿವಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ? ಈ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ನಾನು ಪ್ರಾಣವೊಡ್ಡುತ್ತೇನೆ. ಧಿಕ್ಕಾರ ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ!" ಎಂದು ವಿಳಾಪಿಸಿದರು. ಆಗ ಗೋಕರ್ಣನು ಬಂದು, ತನ್ನ ಪಿತೃನಿಗೆ ಉಪದೇಶ ನೀಡಿ, ವೈರಾಗ್ಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು. "ಈ ಸಂಸಾರ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ, ದುಃಖಪೂರ್ಣ, ಮೋಹದಿಂದ ತುಂಬಿದೆ. ಯಾರು ನಿಜವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಮಗ, ನಿಮ್ಮ ಧನ, ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿ ಎಂದು ಸದಾ ಉರಿಯುತ್ತದೆಯೋ? ಇಂದ್ರನಿಗೂ, ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಾಧಿಪತಿಗೂ ಸುಖವಿಲ್ಲ. ವೈರಾಗ್ಯವಂತ, ಏಕಾಂತವಾಸಿಯಾದ ಜ್ಞಾನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸುಖವಿದೆ. ಮಗನ ಮೇಲೆ, ಬಂಧುವಿನ ಮೇಲೆ ಇರುವ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ. ಮೋಹದಿಂದ ನರಕಮಾರ್ಗ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಈ ದೇಹ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಬೀಳುತ್ತದೆ—ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ. ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆತ್ಮದೇವನು ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಕೇಳಿದನು: "ಮಗನೆ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಯಾವ ವಿಧವಾಗಿ ವರ್ತಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು." "ಮಗನ ಪ್ರೀತಿಯ ಪಾಶದಲ್ಲಿ, ಕತ್ತಲು ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಬಂಧಿತನಾಗಿ, ಕುಂಟನಾಗಿ, ವಂಚಕನಾಗಿ, ದುಷ್ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಬಿದ್ದವನಾಗಿ ನಾನು ಇದ್ದೇನೆ—ದಯಾಮಯನೆ, ನನ್ನನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸು," ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡನು. "ಈ ಎಲುಬು, ಮಾಂಸ, ರಕ್ತದಿಂದ ಕೂಡಿದ ದೇಹದ ಮೇಲಿನ ಮೋಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು. ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಇತರರ ಮೇಲಿನ ಮಾಮಾತೆಯನ್ನು ಸದಾ ತ್ಯಜಿಸು. ಈ ಲೋಕವು ಕ್ಷಣಭಂಗುರ, ನಾಶವಾಗುವದು ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡಿ, ವೈರಾಗ್ಯ-ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗು. ಯಥಾರ್ಥ ಧರ್ಮವನ್ನು ಸದಾ ಆಚರಿಸು, ಲೌಕಿಕ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು, ಸತ್ಪುರುಷರ ಸೇವೆ ಮಾಡು, ಆಸೆ-ಮೋಹಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು. ಪರರ ದೋಷ-ಗುಣಗಳ ಚಿಂತನೆ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು. ಸೇವೆ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಗಳ ಅಮೃತವನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಸೇವಿಸು." ಈ ರೀತಿ ಮಗನ ಮಾತಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಆತ್ಮದೇವನು ಅರುವತ್ತನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮನೆ ತೊರೆದು, ದೃಢ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಹರಿಯ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು, ದಶಮಸ್ಕಂಧ ಪಾರಾಯಣದಿಂದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಪ್ರಾಪ್ತನಾದನು. ಆತನಿಗೆ ದೇವಲೋಕದಲ್ಲಿ, ವಿಶ್ವಕರ್ಮನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಇಂದ್ರನ ರಾಜಮಹಳದಲ್ಲಿ, ದೇವವನಗಳ ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ ವಾಸಸ್ಥಾನ ದೊರೆಯಿತು. ಆತನು ಜ್ಞಾನ, ಧನ, ಕುಲದಲ್ಲಿ ಸಮೃದ್ಧನಾಗಿದ್ದರೂ, ಹೆಮ್ಮೆಯೂ, ದಂಭವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆತನ ಪಿತೃನಿಗೆ ಪರಲೋಕಪ್ರಾಪ್ತಿ ಆದ ಮೇಲೆ, ಧುಂಧುಕಾರಿ ತನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಹಿಂಸಿಸಿ: "ಧನ ಎಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳ，否则 ಈ ದಂಡದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತೇನೆ!" ಎಂದು ಬೆದರಿಸಿದನು. ಆ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಭಯಪಟ್ಟು, ಮಗನಿಗಾಗಿ ದುಃಖಗೊಂಡ ತಾಯಿ, ರಾತ್ರಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬಾವಿಗೆ ಹಾರಿ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದರು. ಗೋಕರ್ಣನು ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ತಪಸ್ಸುಮಾಡುತ್ತಾ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗೆ ಹೊರಟನು. ಅವನಿಗೆ ದುಃಖವೂ ಇಲ್ಲ, ಸಂತೋಷವೂ ಇಲ್ಲ, ಶತ್ರುಗಳೂ ಇಲ್ಲ, ಸ್ನೇಹಿತರೂ ಇಲ್ಲ. ಧುಂಧುಕಾರಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದು, ಐದು ವೇಶ್ಯೆಯರ ನಡುವೆ, ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರೂರಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದನು. ಅವರ ಪೋಷಣೆಗೆ ಮನಸ್ಸು ತೊಡಗಿಸಿ, ಮೋಹದಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ಆ ವೇಶ್ಯೆಗಳು, ಆಭರಣಗಳ ಆಸೆಯಿಂದ, ಧುಂಧುಕಾರಿ ಕಾಮಾಂಧನಾಗಿ, ಮರಣವನ್ನು ಮರೆತು, ಅವುಗಳನ್ನು ತಂದುಕೊಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟನು. ಎಲ್ಲೆಂದೋ ಹೋದನು, ಹಣ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ, ಆ ವೇಶ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತಮವಾದ ಬಟ್ಟೆ, ಆಭರಣ, ವಿವಿಧ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ಅವನಿಂದ ಬಹಳಷ್ಟು ಹಣ ಸಂಗ್ರಹವಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ವೇಶ್ಯೆಗಳು ರಾತ್ರಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಹೇಳಿಕೊಂಡವು: "ಅವನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ರಾಜನು ಇದನ್ನು ಕಂಡು ಅವನನ್ನು ಬಂಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ರಾಜನು ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಅವನನ್ನು ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಕೊಲ್ಲಬಾರದೆಂದು ಯಾಕೆ?" ಹೀಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಅವನು ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ ಅವನನ್ನು ಕಟ್ಟುಹಾಕಿ, ಕೊಂದು, ಆ ಹಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಎಲ್ಲೋ ಹೋದರು. ಅವನ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಪಾಶವನ್ನು ಹಾಕಿ ಕೊಲ್ಲಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಮಾಡಿದರೂ ಅವನು ಸತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವರು ಆತಂಕಗೊಂಡರು. ನಂತರ ಅವನ ಬಾಯಿಗೆ ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಕೆಂಡಗಳನ್ನು ಹಾಕಿದರು. ಆ ಅಗ್ನಿಯ ತೀವ್ರ ವೇದನೆಯಿಂದ ಅವನು ಪ್ರಾಣಬಿಟ್ಟನು. ಆ ವೇಶ್ಯೆಗಳು ಅವನ ಶವವನ್ನು ಒಂದು ಗುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟುಹೋದರು. ಈ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಯಾರೂ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.