ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಸಲುವಾಗಿ, ಆ ಫಲವನ್ನು ಹಸುವಿಗೆ ನೀಡಬೇಕೆಂದು ಸೂಚನೆ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಮಹಿಳೆಯರ ಸ್ವಭಾವದಂತೆ ನಡೆಯಿತು. ನಂತರ, ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ಆ ಮಹಿಳೆಗೆ ಒಂದು ಗಂಡು ಮಗುವು ಹುಟ್ಟಿತು. ತಂದೆ ಆ ಮಗುವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಧುಂಧುಳಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದರು. ಅವಳು ತಮ್ಮ ಗಂಡನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದಳು: "ಒಳ್ಳೆಯ ಗಂಡು ಮಗುವು ಹುಟ್ಟಿದೆ; ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಹರ್ಷ ಉಂಟಾಗಿದೆ, ಆತ್ಮದೇವನಿಗೆ ಪುತ್ರಪ್ರಾಪ್ತಿ ಸಂಭವಿಸಿದೆ." ತಂದೆ ದ್ವಿಜರಿಗೆ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಜನನ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು; ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಶುಭವಾದ ಹಾಡು, ವಾದ್ಯಗಳ ಧ್ವನಿ ಮೊಳಗಿತು. ತಮ್ಮ ಗಂಡನ ಮುಂದೆ ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು: "ನನ್ನ ಮೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲೆ ಹಾಲಿಲ್ಲ; ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಹಾಲನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ, ನಾನು ಮಗುವನ್ನು ಪೋಷಿಸಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?" ತನ್ನ ಸಹಪತ್ನಿಯ ಮಗುವು ಮೃತಪಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ, ಅವಳನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆದು, ನಿಮ್ಮ ಮಗುವನ್ನು ಅವಳು ಪೋಷಿಸಲಿ ಎಂದು ಸಲಹೆ ನೀಡಿದಳು. ಪುತ್ರರ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಗಂಡನು ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿದನು. ತಾಯಿ ಮಗುವಿಗೆ 'ಧುಂಧುಕಾರಿ' ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟಳು. ಮೂರು ತಿಂಗಳುಗಳಾದ ಮೇಲೆ ಆ ಹಸು ಸುಂದರವಾದ, ದಿವ್ಯವಾದ, ಕಳಂಕರಹಿತವಾದ, ಚಿನ್ನದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಕರುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿತು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸ್ವತಃ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು; ಇದೊಂದು ಅದ್ಭುತವೆಂದು ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡಲು ಬಂದರು. ಈಗ ಆತ್ಮದೇವನಿಗೆ ಶುಭದಿನ ಬಂದಿದೆ; ಹಸುವಿನಿಂದ ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮವಾಗಿದೆ, ಅದು ದಿವ್ಯ ರೂಪದಿಂದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ವಿಧಿಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಆ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಯಾರೂ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ; ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಹಸುವಿನಂತೆ ಕಿವಿಗಳು ಇದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನಿಗೆ 'ಗೋಕರ್ಣ' ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟರು. ನಂತರ, ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರೂ ಯುವಕರಾದರು; ಗೋಕರ್ಣನು ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಖ್ಯಾತನಾದನು, ಆದರೆ ಧುಂಧುಕಾರಿ ಅತ್ಯಂತ ದುಷ್ಟನಾದನು. ಅವನು ಸ್ನಾನ, ಶೌಚದ ಕಡೆ ಗಮನವಿರಿಸದೆ, ಅಶುದ್ಧ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಿ, ಕ್ರೋಧವಿಲ್ಲದೆ, ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡಿ, ಮೃತ ಶವಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದ ಕೈಗಳಿಂದ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಕಳ್ಳನಾಗಿದ್ದ, ಎಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಇತರರ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದನು; ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಆಟವನ್ನಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅವರನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಬಾವಿಗೆ ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಕ್ರೂರ, ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಬಡವರನ್ನು, ಕುರುಡರನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಸದಾ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರೊಡನೆ ಸಂಸರ್ಗವಿದ್ದು, ಕಟ್ಟಿ, ನಾಯಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು. ವೇಶ್ಯೆಯರ ಸಂಗದಿಂದ ತನ್ನ ಪಿತೃಸಂಪತ್ತನ್ನು ವ್ಯಯಮಾಡಿದನು; ಒಮ್ಮೆ ತನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು ಹೊಡೆದು, ಅವರ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ತಾನೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ಅವನ ದುಃಖಿತ ತಂದೆ, ಸಂಪತ್ತಿಲ್ಲದೆ, ಆಳವಾಗಿ ಅಳಿದರು: "ಇಂತಹ ದುಷ್ಟ ಪುತ್ರನು ದುಃಖವನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲೇಬೇಕು" ಎಂದು. "ನಾನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲಿ, ಎಲ್ಲಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಲಿ, ನನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ಯಾರು ನಿವಾರಿಸುವರು? ಈ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ನಾನು ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸುತ್ತೇನೆ—ಅಯ್ಯೋ, ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ ಎಷ್ಟು ದಯನೀಯವಾಗಿದೆ!" ಎಂದು ಪಿತೃನು ಅಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗ ಜ್ಞಾನಶಾಲಿಯಾದ ಗೋಕರ್ಣನು ಬಂದು ತಂದೆಗೆ ವೈರಾಗ್ಯಮಾರ್ಗವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿದನು: "ಈ ಸಂಸಾರವು ಅಸ್ಥಿರ, ದುಃಖಪೂರ್ಣ, ಮೋಹಮಯವಾಗಿದೆ; ಯಾರ ಮಗ, ಯಾರ ಧನ, ಯಾರ ಪ್ರೀತಿ ಸದಾ ಉರಿಯುತ್ತಾ ಇರುತ್ತದೆ? ಇಂದ್ರನಿಗಾಗಲಿ, ಚಕ್ರವರ್ತಿಗಾಗಲಿ ಸಾರ್ಥಕ ಸುಖವಿಲ್ಲ; ವೈರಾಗ್ಯಶೀಲ ಋಷಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸತ್ಯ ಸುಖ ಇದೆ. ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಿನ ಆಸಕ್ತಿಯ ರೂಪದ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ; ಮೋಹದಿಂದ ನರಕದ ಮಾರ್ಗ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಈ ದೇಹವು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಬೀಳುತ್ತದೆ—ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ. ತಂದೆ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಹೊರಡುವ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ: "ಮಗನೇ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು" ಎಂದರು. "ಆಸಕ್ತಿಯ ಬಲದಿಂದ ಕತ್ತಲೆಯ ಗುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಂಧಿತನಾಗಿರುವ ನಾನು, ಕುಂಟನೂ, ಮೋಸಗಾರನೂ, ದುಷ್ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಬಿದ್ದವನೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ—ದಯಾಸಾಗರಾ, ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸು" ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡರು. "ಈ ಎಲುಬು, ಮಾಂಸ, ರಕ್ತದಿಂದ ಕೂಡಿದ ದೇಹದ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ, ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಇತರರ ಮೇಲಿನ ಮಮಕಾರವನ್ನು ಸದಾ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಈ ಜಗತ್ತು ನಾಶಶೀಲ ಮತ್ತು ಕ್ಷಣಭಂಗುರವೆಂದು ನೋಡಿ—ವೈರಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುವವನಾಗಿರಿ. ಸದಾ ನಿಜ ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ಲೋಕಿಕ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಸದ್ಪುರುಷರ ಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ, ಆಸೆ ಮತ್ತು ತೃಶ್ಣೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಬೇಗನೇ ಇತರರ ದೋಷ-ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಹಾಕದಿರಿ; ಸೇವೆ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಗಳ ಅಮೃತವನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಸೇವಿಸು" ಎಂದು ಗೋಕರ್ಣನು ಉಪದೇಶಿಸಿದನು. ಪುತ್ರನ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ, ಆತ್ಮದೇವನು ವಯಸ್ಸು ಅರವತ್ತರಲ್ಲಿ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು, ದೃಢ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಹರಿಯ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದು, ದಶಮಸ್ಕಂಧವನ್ನು ಪಠಿಸುವ ಮೂಲಕ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಪ್ರಾಪ್ತನಾದನು. ಅವನಿಗೆ ದೇವತೆಗಳ ತೋಟಗಳ ವೈಭವದಿಂದ ಕೂಡಿದ, ವಿಶ್ವಕರ್ಮನಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಇಂದ್ರನ ರಾಜಮಹಲದಲ್ಲಿ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಸ್ವರ್ಗಪುರಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸ ದೊರಕಿತು. ಅವನಿಗೆ ಜ್ಞಾನ, ಧನ, ಮತ್ತು ಉತ್ತಮ ವರ್ಣಭಿನ್ನತೆಯುಳ್ಳ ಜನ್ಮ ಇದ್ದರೂ, ಅವನು ಗರ್ವವನ್ನೂ, ಅಹಂಕಾರವನ್ನೂ ಹೊಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ತಂದೆ ಅಗಲಿದ ನಂತರ, ಧುಂಧುಕಾರಿ ತಾಯಿಯನ್ನು ಭಾರಿಯಾಗಿ ಹಿಂಸಿಸಿದನು: "ಹಣ ಎಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳ，否则 ಈ ದಂಡದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತೇನೆ!" ಎಂದು ಬೆದರಿಸಿದನು. ಆ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಭಯಗೊಂಡು, ಮಗನಿಗಾಗಿ ದುಃಖಪಡುವ ತಾಯಿ, ರಾತ್ರಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬಾವಿಗೆ ಹಾರಿ ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸಿದಳು. ಗೋಕರ್ಣನು ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗೆ ಹೊರಟನು; ಅವನಿಗೆ ದುಃಖವೋ, ಸಂತೋಷವೋ, ಶತ್ರುವೋ, ಸ್ನೇಹಿತನೋ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಧುಂಧುಕಾರಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದು, ಐದು ವೇಶ್ಯೆಯರೊಂದಿಗೆ ಸುತ್ತುವರಿ, ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರೂರ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದು, ಅವರ ಪೋಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಮೋಹಿತನಾಗಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ, ಆ ವೇಶ್ಯೆಯರು ಆಭರಣಗಳ ಆಸೆಯಿಂದ, ಅವನು ಕಾಮಬುದ್ಧಿಯಿಂದ, ಮರಣವನ್ನು ಮರೆತು, ಅವುಗಳನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಲು ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದನು. ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಹಣವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಆ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಬಟ್ಟೆ, ಆಭರಣ, ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು. ಹಣದ ರಾಶಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ರಾತ್ರಿ ಮಾತನಾಡಿದರು: "ಅವನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಇದರಿಂದ ರಾಜನು ಅವನನ್ನು ಬಂಧಿಸುವನು." "ಹಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ರಾಜನು ಅವನನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಕೊಲ್ಲುವನು; ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಅವನನ್ನು ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಕೊಲ್ಲಬಾರದೆಂದೇಕೆ?" ಹೀಗಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಅವನು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವನನ್ನು ಕಟ್ಟುಹಾಕಿ, ಕೊಂದು, ಹಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋಗಿಹೋದರು. ಅವನ ಕುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಬಳಿಯನ್ನು ಹಾಕಿ ಕೊಲ್ಲಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು; ಆದರೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಮಾಡಿದರೂ ಅವನು ಸಾಯಲಿಲ್ಲ, ಅವರು ಆತಂಕಗೊಂಡರು. ಅವರು ಅವನ ಬಾಯಿಗೆ ಜ್ವಲಂತ ಕೆಂಡದ ರಾಶಿಗಳನ್ನು ಹಾಕಿದರು; ಆ ಅಗ್ನಿಯ ತೀವ್ರ ವೇದನೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ ಅವನು ಪ್ರಾಣಬಿಟ್ಟನು.