ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲಾರ್ಧದ ಅಷ್ಟೋತ್ತರಚತುವತ್‌ತಮ ಅಧ್ಯಾಯದ ಅಂತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಶುಕಮುನಿಯವರು ಹೇಳಿದರು: ಅಕೂರರು ಹಸ್ತಿನಾಪುರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಪೌರವರು ರಾಜವಂಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿರುವ ಆ ನಗರದಲ್ಲಿ, ಅಂಬಿಕಾದ ಪುತ್ರನನ್ನು ಭೀಷ್ಮ, ವಿದ್ಯುರ ಮತ್ತು ಪೃಥಾ ಅವರೊಂದಿಗೆ ನೋಡಿದರು. ಅಲ್ಲದೆ, ಬಾಹ್ಲಿಕ ಮತ್ತು ಅವರ ಮಗ, ಭಾರದ್ವಾಜ ಮತ್ತು ಗೌತಮ, ಕರ್ಣ, ಸುಯೋಧನ, ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ, ಪಾಂಡವರು ಮತ್ತು ಇತರ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಕೂಡ ಅವರು ನೋಡಿದರು. ಗಾಂದಿನಿಯ ಪುತ್ರನು, ಸಂಬಂಧಿಗಳಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಮೀಪಿಸಿ, ಅವರು ಸ್ನೇಹಿತರು ಹೇಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಿದರು ಮತ್ತು ತಾನೂ ಅವರ ಕಲ್ಯಾಣವನ್ನು ಕೇಳಿದರು. ಅಕೂರರು ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲ ತಿಂಗಳು ಉಳಿದು, ದುಷ್ಟರ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ, ಸರಿಯಾದ ಸಲಹೆ ಇಲ್ಲದ ರಾಜನ ವರ್ತನೆ ತಿಳಿಯಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದರು. ಅವರು ನೋಡಿದರು, ಆ ರಾಜನು ಪೃಥಾಪುತ್ರರ ಪ್ರಕಾಶ, ಶಕ್ತಿ, ಶೌರ್ಯ, ವಿನಯ ಮತ್ತು ಇತರ ಗುಣಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಇಚ್ಛಿಸದೆ, ಜನರ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕೂಡ ಗಮನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು. ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ ಪುತ್ರರು ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲಾ ದೋಷಗಳು—ವಿಷಯಿಡುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಇತರ ದುಷ್ಕೃತ್ಯಗಳು—ಪೃಥಾ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯುರರಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಕೂರರಿಗೆ ತಿಳಿಸಲಾಯಿತು. ತಮ್ಮ ಸಹೋದರ ಅಕೂರರು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಪೃಥಾ ತಮ್ಮ ಹುಟ್ಟೂರನ್ನು ನೆನೆಸಿ, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ಅಕೂರರನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದರು: "ಸೌಮ್ಯ, ನನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿ, ಸಹೋದರರು, ಸಹೋದರಿಯರು, ಭಾತರು, ಸೋದರ-in-law, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಇವರೆಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಇನ್ನೂ ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆಯಾ?" "ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಕೃಷ್ಣ, ನನ್ನ ಮಾವನ ಮಗ, ಭಕ್ತರಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಿಯನು, ಮತ್ತು ರಾಮ, ಕಮಲನಯನ, ಇವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮಾವನ ಮಕ್ಕಳ ಬಗ್ಗೆ ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುವರು. ನನ್ನ ಸಹಪತ್ನಿಯರ ಮಧ್ಯೆ, ಕರಡಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಮರಿಯಂತೆ ದುಃಖಿಸುತ್ತಿರುವ ನನ್ನನ್ನು, ಅವರು ಮಾತುಗಳಿಂದ ಹಿತವಾಗಿ ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸುವರು ಮತ್ತು ತಂದೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಶಾಂತಿ ನೀಡುವರು." "ಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣ, ಮಹಾಯೋಗಿ, ವಿಶ್ವದ ಆತ್ಮ, ಲೋಕದ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಗೋವಿಂದ, ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವಾಗ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ, ರಕ್ಷಿಸು. ಜನರಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಕಮಲಪಾದಗಳ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಆಶ್ರಯ ಇಲ್ಲ, ಭಯಾನಕ ಸೃಷ್ಟಿ-ವಿನಾಶದ ಸಾಗರದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುವ ದೇವ." "ಕೃಷ್ಣ, ಶುದ್ಧ, ಪರಬ್ರಹ್ಮ, ಪರಮಾತ್ಮ, ಯೋಗದ ಸ್ವಾಮಿ ಮತ್ತು ಯೋಗರೂಪ, ನಾನು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ, ನಮಸ್ಕಾರಗಳು." ಶುಕಮುನಿಯವರು ಹೇಳಿದರು: ಈ ರೀತಿ, ತಮ್ಮ ಸಂಬಂಧಿಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ವಿಶ್ವನಾಥ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೆನೆಸುತ್ತಾ, ರಾಜನ ಮಹಾಪ್ರಪಿತಾಮಹಿ, ದುಃಖದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಾ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿದರು. ನಿರಪೇಕ್ಷ, ಸುಖ-ದುಃಖಗಳಲ್ಲಿ ಸಮನಾಗಿರುವ ವಿದ್ಯುರ ಮತ್ತು ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಅಕೂರರು, ಕುಂತಿಯನ್ನು ಅವರ ಪುತ್ರರ ಜನ್ಮದ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದರು. ಅಕೂರರು ರಾಜನನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ, ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರು ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ, ಸದ್ಭಾವದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದರು: "ವಿಚಿತ್ರವೀರ್ಯ ವಂಶದ ರಾಜ, ಪಾಂಡು ಸಹೋದರನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಬಳಿಕ, ನೀನು ಕುರುಗಳ ಕೀರ್ತಿ ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಿರುವನು. ಧರ್ಮದಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳುವದು, ಜನರನ್ನು ಸತ್ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಸಂತೋಷಪಡಿಸುವದು, ಮತ್ತು ತಮ್ಮವರಿಗೂ ಪಾಂಡವರಿಗೂ ಸಮನಾಗಿರುವದು—ಇವುಗಳಿಂದ ನೀನು ಐಶ್ವರ್ಯ ಮತ್ತು ಕೀರ್ತಿ ಪಡೆಯುವಿ." "ಇನ್ನು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೆ, ನೀನು ದೂಷಣೆಗೆ ಗುರಿಯಾಗುವಿ, ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಬೀಳುವಿ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಪಾಂಡವರು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಮನಾಗಿರು. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಶಾಶ್ವತ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ—even ತಮ್ಮ ದೇಹಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲ, ಪತ್ನಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಇತರರಿಗೆ ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು?" "ಒಬ್ಬನು ಒಬ್ಬರಾಗಿ ಹುಟ್ತಾನೆ, ಒಬ್ಬರಾಗಿ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ; ಒಬ್ಬರಾಗಿ ಶುಭಕೃತ್ಯ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ, ಒಬ್ಬರಾಗಿ ದುಷ್ಕೃತ್ಯ ಫಲವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಧರ್ಮವಿಲ್ಲದೆ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಸಂಪತ್ತು, ಅಲ್ಪಬುದ್ಧಿಯವರಿಂದ ಹರಣವಾಗುತ್ತದೆ, ಹಿರಿತನದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಜಿಂತೆಗಳು ನೀರನ್ನು ಹೀರುವಂತೆ." "ಬುದ್ಧಿಯಿಲ್ಲದೆ, ಧರ್ಮವಿಲ್ಲದೆ, ಇತರರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವವನು, ತನ್ನ ಜೀವನ, ಸಂಪತ್ತು, ಮಕ್ಕಳು, ಇತರರು—all ಅವನು ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯದೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಪಾಪವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಸಂಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಇಲ್ಲದೆ, ತಾನು ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಸಾಧಿಸದೆ, ಧರ್ಮದಿಂದ ದೂರ ಹೋಗಿ, ಅಂಧಕಾರಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತಾನೆ." "ಆದರಿಂದ, ರಾಜನೇ, ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಕನಸು, ಮಾಯೆ, ಕಲ್ಪನೆ ಎಂದು ನೋಡಿ, ತಾನು ತಾನಾಗಿ ತಿಳಿದು, ಸಮನಾಗಿರು, ಶಾಂತವಾಗಿರು." ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ದಾನಶ್ರೇಷ್ಠ, ನೀನು ಹೇಳುವ ಈ ಶುಭವಾದ ಮಾತುಗಳು, ನನಗೆ ಎಂದಿಗೂ ತೃಪ್ತಿ ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ; ಮನುಷ್ಯನು ಅಮೃತವನ್ನು ಪಡೆದರೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗದಂತೆ. ಆದರೂ, ಸೌಮ್ಯ, ಮಾತುಗಳು ಸಿಹಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅತಿಯಾದ ಪ್ರೀತಿಯ ವಿಷದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಚಂಚಲವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿನ ವಿದ್ಯುತ್ ತಂಗುವುದಿಲ್ಲ." "ಯಾರು ದೇವರ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು? ಯದು ವಂಶದಲ್ಲಿ ಭೂಭಾರವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ಅವನು ಅವತರಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ತನ್ನ ಅಗೋಚರ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಗುಣಗಳನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿ, ನಂತರ ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ—ಅವನಿಗೆ, ಲೋಕದ ಆಟಕ್ಕೆ comprehension ಇಲ್ಲದ ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ, ಸಂಸಾರಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುವ ದೇವರಿಗೆ, ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ." ಶುಕಮುನಿಯವರು ಹೇಳಿದರು: ಈ ರೀತಿ, ರಾಜನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಯದುವಂಶದ ಅಕೂರರು, ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು, ಯದುವರ ನಗರಕ್ಕೆ ಮರಳಿದರು. ಅವರು ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣರಿಗೆ, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ಪಾಂಡವರ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಮಾಡಿದನು ಎಂಬುದನ್ನು, ತಾನೇ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕಾರಣವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು. ಇದೆ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲಾರ್ಧದ ಒಂಭತ್ತೊತ್ತಮ ಅಧ್ಯಾಯದ ಅಂತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಶುಕಮುನಿಯವರು ಹೇಳಿದರು: ಭಾರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಕಂಸನ ಪತ್ನಿಯರಾದ ಅಸ್ತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಪ್ತಿ, ತಮ್ಮ ಪತಿಯ ಮೃತ್ಯುವಿನಿಂದ ದುಃಖಿತರಾಗಿ, ತಮ್ಮ ತಂದೆಯ ಮನೆಗೆ ಹೋದರು. ತಮ್ಮ ತಂದೆ, ಮಾಘದದ ರಾಜ ಜರಾಸಂಧ, ದುಃಖದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದವರಿಗೆ, ತಮ್ಮ ವಿಧವಾಪ್ರಾಯದ ಕಾರಣವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು. ಆ ದುಃಖಕರ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ, ಜರಾಸಂಧನು ದುಃಖ ಮತ್ತು ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಯದುವಂಶವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಸಿದನು. ಅವನು ಇಪ್ಪತ್ತು ಅಕ್ಷೌಹಿಣಿ ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಮೂರು ಸೇನೆಯನ್ನು ಸೇರಿಸಿ, ಯದುವರ ರಾಜಧಾನಿ ಮಥುರವನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿಸಿದನು. ಆ ಸೇನೆಯು ಸಮುದ್ರದಂತೆ ಉಕ್ಕುತ್ತಿರುವುದನ್ನು, ತನ್ನ ನಗರವನ್ನು ಆಕ್ರಮಣಗೊಂಡಿರುವುದನ್ನು, ಜನರು ಭಯದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೃಷ್ಣನು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿದನು. ಮಾನವ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿದ ಹರಿಯು, ತನ್ನ ಅವತಾರದ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು, ಕಾಲ, ಸ್ಥಳ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿ—all ಪರಿಗಣಿಸಿ, "ಈ ಭೂಭಾರವಾಗಿ ಸೇರಿದ ಸೇನೆಯನ್ನು, ಮಾಘದದ ರಾಜನು ಎಲ್ಲಾ ಅಧೀನರಾಜರಿಂದ ತಂದಿರುವುದನ್ನು, ನಾನು ನಾಶಮಾಡುವೆ," ಎಂದು ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದನು.