ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಭಗವಂತ ಶ್ರೀಹರಿ, ಅಕ್ರೂರನಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವನ್ನು ನೀಡಿದ ನಂತರ, ತಮ್ಮ ಸಹೋದರ ಸಂಕರ್ಷಣ ಮತ್ತು ಉದ್ಧವನೊಂದಿಗೆ ಸ್ವಗೃಹಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಈ ರೀತಿ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಹತ್ತನೇ ಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲಾರ್ಧದ ಅರವತ್ತೆಂಟನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು. ಶುಕಮುನಿಗಳು ಮುಂದುವರೆದು ಹೇಳಿದರು: ಪೌರವರ ವಂಶದ ರಾಜಧಾನಿಯಾಗಿದ್ದ ಹಸ್ತಿನಾಪುರಕ್ಕೆ ಅಕ್ರೂರನು ತೆರಳಿ, ಅಲ್ಲಿ ಅಂಬಿಕೆಯ ಪುತ್ರ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರರನ್ನು, ಭೀಷ್ಮ, ವಿದುರ ಮತ್ತು ಪೃಥೆಯನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದನು. ಅಲ್ಲದೆ, ಬಾಹ್ಲಿಕ ಮತ್ತು ಅವನ ಪುತ್ರ, ಭಾರದ್ವಾಜ ಮತ್ತು ಗೌತಮ, ಕರ್ಣ, ಸುಯೋಧನ, ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ, ಪಾಂಡವರು ಹಾಗೂ ಇತರ ಬಂಧು-ಮಿತ್ರರನ್ನು ಕೂಡ ಅವನು ಕಂಡನು. ಗಾಂಧಿನಿಯ ಪುತ್ರನಾದ ಅಕ್ರೂರನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಬಂಧುವಿನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ, ಅವರು ಸ್ನೇಹಿತರ ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದರು, ಮತ್ತು ಅವರು ಕೂಡ ಅವನ ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ಕೇಳಿದರು. ಅಕ್ರೂರನು ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದು, ದುರ್ಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳ, ಅಸ್ಥಿರವಾದ, ದುಷ್ಟರ ಇಚ್ಛೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದ ರಾಜನ ನಡೆ-ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಬಯಸಿದನು. ಅವನು ಗಮನಿಸಿದಂತೆ, ರಾಜನು ಪೃಥೆಯ ಪುತ್ರರ ತೇಜಸ್ಸು, ಶಕ್ತಿಯು, ಧೈರ್ಯ, ವಿನಯ ಮತ್ತು ಜನರ ಪ್ರೀತಿ ಇವುಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಇಚ್ಛಿಸದವನಾಗಿದ್ದನು. ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ ಪುತ್ರರು ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲಾ ಅನ್ಯಾಯಗಳು—ವಿಷವಿಡಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಇತರ ದುಷ್ಕೃತ್ಯಗಳು—ಪೃಥೆ ಮತ್ತು ವಿದುರರಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಕ್ರೂರನಿಗೆ ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು. ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಅಕ್ರೂರನು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಪೃಥೆ, ತನ್ನ ಜನ್ಮಸ್ಥಳವನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದಳು ಮತ್ತು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ಓ ಸದ್ಗುಣಿಗಳೇ, ನನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿ, ತಮ್ಮಗಳು, ತಮ್ಮಂದಿರು, ಮಾವಂದಿರು, ಭಾವಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಿತರು ಇನ್ನೂ ನಮ್ಮನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆಯೇ? ನನ್ನ ಮಾವನ ಮಗ ಕೃಷ್ಣನು—ಭಕ್ತರಿಗೆ ಆಶ್ರಯ, ಪ್ರಿಯನಾದವನು—ಮತ್ತು ಕಮಲನಯನ ರಾಮನು, ತಮ್ಮ ಮಾವನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಇನ್ನೂ ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆಯೇ? ನಾನೀ ಸಹಪತ್ನಿಯರ ನಡುವೆ, ಮೃಗದ ಮರಿ ಹೆಣ್ಣಿನಂತೆ ಕಲ್ಲಂಗದೊಳಗೆ ದುಃಖಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಹಾಗೂ ತಂದೆಯಿಲ್ಲದ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡುವನು. ಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣ, ಮಹಾಯೋಗಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಆತ್ಮ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಗೋವಿಂದ, ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿರುವ ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವೆವು—ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು. ಜನರಿಗೆ ನಿನ್ನ ಪಾದಕಮಲಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲ; ನೀನು ಜನ್ಮಮರಣದ ಭಯಾನಕ ಸಾಗರದಿಂದ ಉದ್ಧರಿಸುವವನು. ಪವಿತ್ರ ಸ್ವರೂಪ, ಪರಮಾತ್ಮ, ಯೋಗನಾಥ, ಯೋಗಸ್ವರೂಪ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು; ನಾನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ.” ಹೀಗೆ ಪೃಥೆ ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಜಗದೀಶ್ವರ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ದುಃಖದಿಂದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡತೊಡಗಿದಳು. ಸಮಭಾವದ ವಿದುರ ಮತ್ತು ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಅಕ್ರೂರ, ಪಾಂಡವರ ಜನನದ ಕಾರಣವನ್ನು ವಿವರಿಸಿ ಕುಂತಿಯನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದರು. ನಂತರ, ಅಕ್ರೂರನು ಹಿಂತಿರುಗುವ ಮುನ್ನ, ತನ್ನ ಬಂಧು-ಮಿತ್ರರ ನಡುವೆ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು ಮತ್ತು ಹಿತಾಶಯದಿಂದ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: “ಓ ವಿಚಿತ್ರವೀರ್ಯನ ವಂಶಜನೇ, ನೀನು ಈಗ ಪಾಂಡು ಹೋದ ನಂತರ ಕುರುಗಳ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಿರುವೆ. ನೀನು ಧರ್ಮದಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳುವುದರಿಂದ, ಜನರನ್ನು ಧರ್ಮದಿಂದ ಸಂತೋಷಪಡಿಸುವುದರಿಂದ, ಮತ್ತು ನಿನ್ನವರಿಗೂ ಅನ್ಯವರಿಗೂ ಸಮಭಾವದಿಂದ ವರ್ತಿಸುವುದರಿಂದ, ಶ್ರೀ ಮತ್ತು ಕೀರ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನೀನು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವರ್ತಿಸಿದರೆ, ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿಂದೆಗೆ ಗುರಿಯಾಗುತ್ತೀ ಮತ್ತು ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತೀ; ಆದ್ದರಿಂದ ಪಾಂಡವರು ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಮಭಾವದಿಂದ ವರ್ತಿಸು. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಯಾರೊಡನೆ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ—ತನ್ನದೇ ದೇಹಕ್ಕೂ ಅಲ್ಲ, ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಇತರರಂತೂ ಹೇಳಬೇಕೇನಿದೆ? ಜೀವಿ ಒಬ್ಬನೇ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ, ಒಬ್ಬನೇ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ; ಒಬ್ಬನೇ ಪುಣ್ಯ-ಪಾಪ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅನ್ಯಾಯದಿಂದ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಧನವನ್ನು ಬುದ್ಧಿಹೀನರು, ಸ್ನೇಹದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಜಿಗಣಿಗಳಂತೆ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಯಾರೋ ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದೆ, ಅನ್ಯಾಯದಿಂದ ಇತರರನ್ನು ಪೋಷಿಸಿದರೆ, ಅವನ ಜೀವನ, ಧನ, ಮಕ್ಕಳು—all ಅವನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಗೊಳ್ಳದೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಪಾಪವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಧನಕ್ಕಾಗಿ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿರದವರಿಂದ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲ್ಪಟ್ಟವನು, ತನ್ನ ಗುರಿ ಸಾಧಿಸದೆ, ತನ್ನ ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಈ ಲೋಕವನ್ನು ಕನಸು, ಮಾಯೆ, ಕಲ್ಪನೆ ಎಂದು ನೋಡಿ, ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ನೀನೇ ತಿಳಿದು, ಸಮಭಾವದಿಂದ ಶಾಂತಿಯಿಂದಿರು, ಮಹಾರಾಜನೇ.” ಆಗ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: “ಓ ದಾನಶ್ರೇಷ್ಠ, ನೀನು ಹೇಳುವ ಈ ಶುಭವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅಮೃತವನ್ನು ಪಡೆದ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ತೃಪ್ತಿ ಇಲ್ಲದಂತೆ. ಆದರೂ, ಮಧುರವಾದ ಮಾತುಗಳು ಇದ್ದರೂ, ಅವು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಿನ ಆಸಕ್ತಿಯ ವಿಷದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಚಂಚಲವಾಗಿದೆ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚು ಉಳಿಯದಂತೆ. ಯಾರು ಭಗವಂತನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬಲ್ಲರು? ಅವನು ಯದುಕುಲದಲ್ಲಿ ಧರಣಿಯ ಭಾರವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ಅವತರಿಸಿದ್ದಾನೆ. ತನ್ನ ಅವ್ಯಕ್ತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಗುಣಗಳನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿ, ಅವನಲ್ಲೇ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ, ಲೋಕಚರ್ಯೆಯ ಆಟವನ್ನು ಆಡುತ್ತಿರುವ ಆ ಅಪಾರ ಲೀಲಾಧಿಪತಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು.” ಹೀಗೆ ರಾಜನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರಿತ ಅಕ್ರೂರನು, ಬಂಧು-ಮಿತ್ರರಿಂದ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು, ಮತ್ತೆ ಯಾದವ ನಗರಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ಪಾಂಡವರು ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನು, ತನ್ನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ, ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದನು. ಈ ರೀತಿ ಹತ್ತನೇ ಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲಾರ್ಧದ ಒಂಭತ್ತನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು. ಶುಕಮುನಿಗಳು ಮುಂದುವರೆದು ಹೇಳಿದರು: ಓ ಭಾರತಶ್ರೇಷ್ಠ, ಕಂಸನ ಪತ್ನಿಗಳಾದ ಅಸ್ತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಪ್ತಿ, ತಮ್ಮ ಪತಿಯ ಮರಣದ ದುಃಖದಿಂದ ಬೇಸರಗೊಂಡು ತಮ್ಮ ತಂದೆಯ ಮನೆಗೆ ಹೋದರು. ತಮ್ಮ ತಂದೆ, ಮಗಧರಾಜ ಜರಾಸಂಧನಿಗೆ, ದುಃಖಿತನಾಗಿದ್ದ ಅವನಿಗೆ, ತಮ್ಮ ವಿಧವಾಪಟ್ಟಿನ ಕಾರಣವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು. ಆ ದುಃಖಕರವಾದ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ಜರಾಸಂಧನು, ವಿಷಾದ ಮತ್ತು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಯಾದವ ವಂಶವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ದೊಡ್ಡ ಯತ್ನ ಮಾಡಿದನು. ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡು ಅಕ್ಷೌಹಿಣಿ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ, ಅವನು ಯಾದವರ ರಾಜಧಾನಿಯಾದ ಮಥುರೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಿ ಆಕ್ರಮಿಸಿದನು. ಆಗ ಸಮುದ್ರದಂತೆ ಉಬ್ಬಿ ಹರಡುವ ಆ ಸೇನೆಯನ್ನು, ಮತ್ತು ತನ್ನ ನಗರವನ್ನು ಆವರಿಸಿರುವುದನ್ನು, ಜನರು ಭಯದಿಂದ ತುಂಬಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಕೃಷ್ಣನು ಆ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಆಲೋಚಿಸಿದನು. ಮಾನವ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿದ ಹರಿಯು, ತನ್ನ ಅವತರಣದ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು, ಕಾಲ, ಸ್ಥಳ, ಸಂದರ್ಭವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿ ಚಿಂತನೆಮಾಡಿದನು.