ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಕ್ರೂರನು ಭಗವಂತನಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ ಹೀಗೆಂದನು: "ಜನಾರ್ದನ, ನಿನಗೆ ನಮ್ಮೆದುರಿನಲ್ಲಿ ದರ್ಶನವಾಗಲು ನಾವು ಧನ್ಯರು. ಯೋಗೇಶ್ವರರು, ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ನಿನ್ನ ದರ್ಶನ ಸುಲಭವಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಮಕ್ಕಳ, ಪತ್ನಿಯ, ಧನದ, ಬಂಧುಗಳ, ಮನೆಯ, ದೇಹದ ಮತ್ತು ಇತರ ಎಲ್ಲ ಆಸಕ್ತಿಯ ಬಂಧನವನ್ನು, ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಯೇ ಆಗಿರುವ ಈ ಮೋಹವನ್ನು ಬೇಗನೆ ಕಡಿದು ಹಾಕು." ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಭಗವಂತ ಶ್ರೀಹರಿ, ಅಕ್ರೂರನ ಭಕ್ತಿಗೆ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ಮರುಮುಗಿದು, ಮಧುರವಾದ ವಚನಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುವಂತೆ ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರು: "ಅಕ್ರೂರ, ನೀನು ನಮ್ಮ ಗುರು, ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ, ಸದಾ ಗೌರವಪಾತ್ರ ಬಂಧು. ನಾವು ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿರುವವರೆಂದು, ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಯುವುದು, ಪೋಷಿಸುವುದು, ದಯೆ ತೋರಿಸುವುದು ನಿನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯ. ನೀನು ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ, ಮಹಾನ್, ಸದಾ ಸತ್ಕಾರ್ಯ ಮಾಡುವವನು. ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ದೇವತೆಗಳು ಕಾರ್ಯಮಾಡಬಹುದು, ಆದರೆ ಮಹಾತ್ಮರು ಹೀಗಿಲ್ಲ. ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರಗಳು ನೀರಿನಿಂದ ಪವಿತ್ರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ದೇವರು ಮಣ್ಣು, ಕಲ್ಲಿನ ರೂಪದಲ್ಲೇ ಅಲ್ಲ. ಮಹಾತ್ಮರನ್ನು ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ ಸಾಕು, ಅದು ಪಾವನವಾಗುತ್ತದೆ. ನೀನು ನಮ್ಮ ಹಿತೈಷಿ. ಪಾಂಡವರು ಹೇಗಿದ್ದಾರೆಂದು ತಿಳಿಯಲು ಹಸ್ತಿನಾಪುರಕ್ಕೆ ಹೋಗು. ಅವರ ತಂದೆ ಮೃತರಾದ ಮೇಲೆ, ರಾಜನು ಅವರನ್ನೂ ಅವರ ತಾಯಿಯನ್ನೂ ಹಸ್ತಿನಾಪುರಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದಾನೆಂದು ನಾವು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ. ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ದುಃಖದಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಲ್ಲಿ, ಅಂಬಿಕೆಯ ಪುತ್ರನು ತನ್ನ ತಮ್ಮನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಮನಾಗಿಲ್ಲ; ತನ್ನ ದುಷ್ಟ ಮಗನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅವನ ದೃಷ್ಟಿ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ನೀನು ಹೋಗಿ ಅವರ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳು. ನಾವು ಸ್ನೇಹಿತರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಕ್ರಮ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವೆವು." ಹೀಗೆ ಅಕ್ರೂರನಿಗೆ ಸೂಚನೆ ನೀಡಿದ ಬಳಿಕ, ಪರಮೇಶ್ವರ ಶ್ರೀಹರಿ, ಸಂಕರ್ಷಣ ಮತ್ತು ಉದ್ಧವನೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು. ಇಲ್ಲಿ, ಹತ್ತನೇ ಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲ ಭಾಗದ ಅಪ್ಪತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ. ಶುಕಮುನಿ ಹೀಗೆ ವಿವರಿಸಿದರು: ಪೌರವರ ರಾಜವಂಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಹಸ್ತಿನಾಪುರಕ್ಕೆ ಅಕ್ರೂರನು ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಅಂಬಿಕೆಯ ಪುತ್ರ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನನ್ನು, ಭೀಷ್ಮ, ವಿಧುರ ಮತ್ತು ಪೃಥೆಯನ್ನು ಕಂಡನು. ಅಲ್ಲದೆ, ಬಾಹ್ಲಿಕ ಮತ್ತು ಅವನ ಪುತ್ರನನ್ನು, ಭಾರದ್ವಾಜ ಮತ್ತು ಗೌತಮರನ್ನು, ಕರ್ಣ, ಸುಯೋಧನ, ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ, ಪಾಂಡವರು ಮತ್ತು ಇತರ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನೂ ನೋಡಿದನು. ಗಾಂಧಿನಿಯ ಪುತ್ರನು ಸಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಬಂಧುವಿನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು; ಅವರು ಸ್ನೇಹಿತರ ಕ್ಷೇಮ ವಿಚಾರಿಸಿದರು, ಅವನು ಕೂಡ ಅವರ ಕ್ಷೇಮ ವಿಚಾರಿಸಿದನು. ರಾಜನ ನಡೆ ಹೇಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲು, ಅಕ್ರೂರನು ಕೆಲ ತಿಂಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಉಳಿದನು. ರಾಜನು ಪೃಥೆಯ ಮಕ್ಕಳ ಶೌರ್ಯ, ಪ್ರಭೆ, ಧೈರ್ಯ, ವಿನಯ, ಪ್ರಜೆಗಳ ಪ್ರೀತಿ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಕಾಣಲು ಇಚ್ಛಿಸದೆ ಇದ್ದನು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವನು ಗಮನಿಸಿದನು. ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ ಪುತ್ರರು ಮಾಡಿದ ದುಷ್ಕೃತ್ಯಗಳಾದ ವಿಷ ನೀಡುವುದು ಮತ್ತು ಇತರ ಅನ್ಯಾಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪೃಥೆ ಮತ್ತು ವಿಧುರನು ಅಕ್ರೂರನಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದರು. ತನ್ನ ತಮ್ಮ ಅಕ್ರೂರ ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಪೃಥೆ, ತಾಯಿಯ ನೆನಪಿನಿಂದ ಕಣ್ಣು ತುಂಬ ನೀರು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಳು: "ಸೌಮ್ಯ, ನನ್ನ ತಂದೆ, ತಮ್ಮಂದಿರ, ತಂಗಿಯರು, ಮಗಳು, ಸೋದರಿಯಂದಿರು, ಸ್ನೇಹಿತರು ನಮ್ಮನ್ನು ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿಸುವರೇನು? ನನ್ನ ಭಾವನೀಯ ಕೃಷ್ಣನು, ಭಕ್ತನಿಗೆ ಆಶ್ರಯ, ರಾಮನು, ಕಮಲನಯನನು, ತಮ್ಮ ಅತ್ತೆಯ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೆನಪಿಸುವರೆನು? ನನ್ನ ಸಹಪತ್ನಿಯರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ನಾನು ಕಾಡುಕುರಿಯಂತೆ ದುಃಖಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅವನು ನನಗೆ ಹೃದಯದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಧೈರ್ಯ ಹೇಳುವನು; ನನ್ನ ಅನಾಥ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಅವನು ಸಮಾಧಾನ ನೀಡುವನು. ಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣ, ಮಹಾಯೋಗೀಶ್ವರ, ವಿಶ್ವನಾಥಾ, ಜಗತ್ತಿನ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ನಾನು ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವೆನು, ಗೋವಿಂದಾ, ನೀನೇ ನಮ್ಮ ಆಶ್ರಯ. ಜನರಿಗೆ ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲ. ಭವಸಾಗರದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುವ ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳೇ ನಮ್ಮ ಶರಣು. ಶುದ್ಧನಾದ, ಪರಮಾತ್ಮನಾದ, ಯೋಗನಾಥನಾದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನಾನು ನಿನ್ನ ಶರಣಾಗತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ." ಹೀಗೆ ಬಂಧುಗಳನ್ನೂ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನೂ ಸ್ಮರಿಸಿ, ದುಃಖದಿಂದ ಪಿಡುಗಾದ ಪೃಥೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿದಳು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಸುಖದುಃಖಗಳಲ್ಲಿ ಸಮನಾಗಿರುವ ಧರ್ಮಾತ್ಮ ವಿಧುರ ಮತ್ತು ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಅಕ್ರೂರರು, ಪೃಥೆಗೆ ಅವಳ ಮಕ್ಕಳ ಜನನದ ಕುರಿತು ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳಿದರು. ಅಕ್ರೂರನು ಹೋದಾಗ, ಅವನು ರಾಜನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು. ರಾಜನು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಕಡೆ ಮಾತ್ರ ಆಸಕ್ತನಾಗಿದ್ದರೂ, ಅಕ್ರೂರನು ಸ್ನೇಹಿತರ ಮತ್ತು ಬಂಧುಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಿತಾಶಯದಿಂದ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ವಿಚಿತ್ರವೀರ್ಯ ವಂಶದ ರಾಜನೇ, ಪಾಂಡುನು ವಿಧಿವಶವಾಗಿ ಹೋದ ಮೇಲೆ ನೀನು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿರುವೆ. ನೀನು ಧರ್ಮಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳುವ ಮೂಲಕ, ಪ್ರಜೆಗಳಿಗೆ ಧರ್ಮದಿಂದ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡುವ ಮೂಲಕ, ಸ್ವಜನರಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷಪಾತವಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಯುವ ಮೂಲಕ, ಕೀರ್ತಿ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಬೇರೆಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವರ್ತಿಸಿದರೆ, ನೀನು ನಿಂದೆಗೆ ಒಳಗಾಗುವೆ ಮತ್ತು ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಬೀಳುವೆ. ಪಾಂಡವರು ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಮನಾಗಿ ವರ್ತಿಸು. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಯಾರೊಡನೆ ಶಾಶ್ವತ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ—ತನ್ನದೇ ದೇಹವೂ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ, ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು ಇನ್ನಿತರರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವುದೇ ಬೇಡ. ಪ್ರಾಣಿ ಒಬ್ಬನೇ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ, ಒಬ್ಬನೇ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ; ಒಬ್ಬನೇ ಪುಣ್ಯ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ, ಒಬ್ಬನೇ ಪಾಪ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅನ್ಯಾಯದಿಂದ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಧನವನ್ನು, ಬುದ್ಧಿಹೀನರು ಸ್ನೇಹದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಜಿಂಕೆಗಳು ನೀರನ್ನು ಹೀರಿಸುವಂತೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಯಾರು ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದೆ ಅನ್ಯಾಯದಿಂದ ಇತರರನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನ ಜೀವನ, ಧನ, ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಇತರರು ಅವನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸದೆ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಅವನು ಪಾಪವನ್ನು ತನ್ನ ಮೇಲೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಧನವನ್ನು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಬಳಸದೆ, ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಕತ್ತಲೆಯೊಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ. ಆದುದರಿಂದ, ಈ ಲೋಕವನ್ನು ಕನಸು, ಮಾಯೆ, ಜಾಲ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನಿಂದ ಅರಿತು, ಸಮಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಶಾಂತನಾಗಿ ಇರಬೇಕು." ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ಹೀಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ದಾನಧರ್ಮವಂತನೆ, ನೀನು ಹೇಳುವ ಈ ಶುಭವಾದ ಮಾತುಗಳು ನನಗೆ ಎಂದಿಗೂ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನೊದಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅಮೃತವನ್ನು ಪಡೆದ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ತೃಪ್ತಿ ಇಲ್ಲದಿರುವಂತೆ. ಆದರೂ, ಸೌಮ್ಯ, ಮಾತುಗಳು ಮಧುರವಾದರೂ, ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಿನ ಆಸಕ್ತಿಯ ವಿಷದಿಂದ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತಾಳ್ಮೆಯಿಲ್ಲದೆ ಅವು ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚು ಉಳಿಯದಿರುವಂತೆ. ಯಾರು ಈ ಲೋಕದ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ತಿರುಗಿಸಬಲ್ಲರು? ಯದುಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನ್ಮತಳೆದ, ಭೂಭಾರದ ನಿವಾರಣೆಗೆ ಬಂದಿರುವ ಅವನು. ಅವನು ತನ್ನ ಅಜ್ಞಾತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಗುಣಗಳನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಲೀಲೆಯಿಂದ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆ ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ, ಲೋಕದ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುವ ಅವನಿಗೆ, ನಾನು ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ." ಹೀಗೆ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಈ ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಭಗವಂತನ ಅನುಗ್ರಹ, ಪಾಂಡವರ ಸ್ಥಿತಿ, ಕುಂತಿಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನಿಗೆ ಅಕ್ರೂರನ ಉಪದೇಶ, ಮತ್ತು ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಆತ್ಮಮನೋಭಾವ—allವು ಪವಿತ್ರವಾಗಿ ವರ್ಣಿತವಾಗಿವೆ.