ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಕಥಾನಕ: ಅಕ್ರೂರನು ಭಗವಂತನಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ ಹೇಳಿದನು: “ಪ್ರಭು, ಜ್ಞಾನಿಗಳಾದವರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನೂ ಆಶ್ರಯಿಸುವುದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ನೀವು ಭಕ್ತರಿಗೆ ಪ್ರಿಯರು, ನಿಮ್ಮ ಮಾತುಗಳು ಸತ್ಯ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸ್ನೇಹಿತರೂ ಆಗಿದ್ದೀರಿ, ಕೃತಜ್ಞರೂ ಆಗಿದ್ದೀರಿ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವವರಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀಡುವವರು, ಸ್ವಾರ್ಥ-ಅಸ್ವಾರ್ಥಗಳೇನು ನಿಮಗೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವುದಿಲ್ಲ.” “ಜನಾರ್ದನ, ನಮ್ಮ ಪುಣ್ಯದ ಫಲದಿಂದ ನೀವು ನಮ್ಮೆದುರು ಸ್ವಯಂ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರಾಗಿದ್ದೀರಿ. ಯೋಗೇಶ್ವರರೂ ದೇವತೆಗಳೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಣಲಾಗದು. ದಯವಿಟ್ಟು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಇರುವ ಮೋಹದ ಬಂಧನವನ್ನು—ಮಕ್ಕಳು, ಪತ್ನಿ, ಸಂಪತ್ತು, ಬಂಧುಗಳು, ಮನೆ, ದೇಹ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು—ನಿಮ್ಮ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಕತ್ತರಿಸಿ ಬಿಡಿ.” ಅಕ್ರೂರನು ಹೀಗೆ ಭಗವಂತನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ, ಶ್ರೀಹರಿ ಮುಗುಳುನಗುತ್ತಾ ಅಕ್ರೂರನನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುವಂತೆ ಮಾತನಾಡಿದರು: “ನೀನು ನಮ್ಮ ಗುರು, ಪಿತಾಮಹ, ಯಾವಾಗಲೂ ಗೌರವಪಾತ್ರ ಬಂಧು. ನಾವು ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ಇರುವವರು, ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು, ಪೋಷಿಸಬೇಕು, ದಯೆ ತೋರಿಸಬೇಕು.” “ನೀನು ಮಹಾತ್ಮ, ಸದಾ ಸೇವೆಗೆ ಯೋಗ್ಯನು. ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ದೇವತೆಗಳು ಸೇವೆ ಮಾಡಬಹುದು, ಆದರೆ ಸದ್ಗುಣಿಗಳಾದವರು ಹೀಗೆಲ್ಲ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರಗಳು ನೀರಿನಿಂದ ಶುದ್ಧವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ದೇವತೆಗಳು ಕಲ್ಲು-ಮಣ್ಣಿನ ಮೂರ್ತಿಗಳಲ್ಲ; ಒಬ್ಬ ಮಹಾತ್ಮನ ದರ್ಶನವೇ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿಯೇ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.” “ನೀನು ನಮ್ಮ ಹಿತೈಷಿಯೆಂದು ನಾವು ತಿಳಿದಿದ್ದೇವೆ. ಪಾಂಡವರು ಹೇಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಹಸ್ತಿನಾಪುರಕ್ಕೆ ಹೋಗು. ಅವರ ತಂದೆಯು ಸತ್ತ ಮೇಲೆ, ಅವರ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳು ರಾಜನಿಂದ ತಮ್ಮ ಊರಿಗೆ ಕರೆತರಲ್ಪಟ್ಟು, ಅಲ್ಲಿ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ ಎಂದು ನಾವು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ. ಅವರಲ್ಲಿ, ಅಂಬಿಕೆಯ ಪುತ್ರನು ತನ್ನ ಸಹೋದರರ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಟಸ್ಥನಲ್ಲ. ತನ್ನ ದುಷ್ಟ ಪುತ್ರನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅವನ ದೃಷ್ಟಿ ಮಸುಕಾಗಿದೆ. ನೀನು ಹೋದಮೇಲೆ ಅವರ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡು, ನಾವು ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.” ಹೀಗೆ ಅಕ್ರೂರನಿಗೆ ಉಪದೇಶಮಾಡಿ, ಪರಮೇಶ್ವರರಾದ ಶ್ರೀಹರಿ, ಸಂಕರ್ಷಣ ಮತ್ತು ಉದ್ಧವನೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಇಲ್ಲಿ, ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲಾರ್ಧದ ಅಪ್ಪತ್ತನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಮುಕ್ತಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅನಂತರ, ಶುಕಮುನಿಯವರು ಹೇಳಿದರು: “ಅಕ್ರೂರನು ಪೌರವರ ರಾಜರೊಳಗಿನ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಹಸ್ತಿನಾಪುರಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಅಂಬಿಕೆಯ ಪುತ್ರ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ, ಭೀಷ್ಮ, ವಿಧುರ, ಪೃಥಾ (ಕುಂತಿ) ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅವನು ಬಾಹ್ಲಿಕ ಮತ್ತು ಅವನ ಪುತ್ರ, ಭಾರದ್ವಾಜ ಮತ್ತು ಗೌತಮ, ಕರ್ಣ, ಸುಯೋಧನ, ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ, ಪಾಂಡವರು ಮತ್ತು ಇತರ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಕೂಡ ಕಂಡನು. ಗಾಂಡಿನಿಯ ಪುತ್ರನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಸಂಬಂಧಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾಗಿ, ಅವರ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದನು; ಅವರೂ ಅವನಿಂದ ಸ್ನೇಹಿತರ ವಿಚಾರ ಕೇಳಿದರು. ರಾಜನ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ತಿಳಿಯಲು, ಅವನು ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿದನು.” “ಅಕ್ರೂರನು ಗಮನಿಸಿದನು—ರಾಜನು ಪೃಥಾಪುತ್ರರ ಶೌರ್ಯ, ಬಲ, ವಿನಯ, ಜನರ ಪ್ರೀತಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ ಪುತ್ರರು ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲಾ ದುಷ್ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು—ವಿಷಪಾನ ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು—ಪೃಥಾ ಮತ್ತು ವಿಧುರನು ಅವನಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದರು.” “ಅಕ್ರೂರನು ಬಂದಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು, ಪೃಥಾ (ಕುಂತಿ) ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ತನ್ನ ಹುಟ್ಟೂರನ್ನು ನೆನೆದು ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿ ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಳು: ‘ನಮಗೆ ನನ್ನ ತಂದೆ, ಸಹೋದರರು, ಸಹೋದರಿಯರು, ಮಗಳು, ಮಾವಂದಿರು, ಸ್ನೇಹಿತರು—allರೂ ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆಯೇ? ನನ್ನ ಮಾವನ ಮಗ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಕಮಲನಯನ ರಾಮ, ತಮ್ಮ ಮಾವನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆಯೇ? ನನ್ನ ಸಹಪತ್ನಿಯರ ನಡುವೆ ನಾನು ಮೇಕೆಯಂತೆ ದುಃಖಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮತ್ತು ನನಗೆ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣ, ಮಹಾಯೋಗಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಆತ್ಮ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಗೋವಿಂದಾ, ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವಾಗ ನಿನ್ನನ್ನು ಶರಣಾಗಿದ್ದೇವೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು. ಪ್ರಭು, ಜನರನ್ನು ಭಯಾನಕ ಸಂಸಾರದ ಸಮುದ್ರದಿಂದ ಪಾರುಮಾಡುವ ನಿನ್ನ ಪದಪದ್ಮಗಳ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾವ ಆಶ್ರಯವೂ ನನಗೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಪರಿಶುದ್ಧನಾದ, ಪರಮಾತ್ಮನಾದ, ಯೋಗಾಧಿಪತಿಯಾದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನಾನು ನಿನ್ನ ಶರಣಾಗಿದ್ದೇನೆ.’” ಹೀಗೆ ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳನ್ನೂ ಜಗದಾಧಿಪತಿ ಕೃಷ್ಣನನ್ನೂ ನೆನೆದು, ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಪೃಥಾ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು ಎಂದು ಶುಕಮುನಿಯವರು ಹೇಳಿದರು. ನಿಷ್ಪಕ್ಷಪಾತನಾದ ವಿಧುರ ಮತ್ತು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಅಕ್ರೂರರು ಕುಂತಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿದರು—ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಜನ್ಮದ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಅವಳಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ನೀಡಿದರು. ಅನಂತರ, ಹಸ್ತಿನಾಪುರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಕ್ರೂರನು ರಾಜ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಸ್ನೇಹಿತರು ಮತ್ತು ಬಂಧುಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಿತಾಶಯದಿಂದ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ವಿಚಿತ್ರವೀರ್ಯನ ವಂಶಸ್ಥನೇ, ಕುರುಗಳ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವವನೇ, ಈಗ ನಿನ್ನ ಸಹೋದರ ಪಾಂಡು ವಿಧಿವಶನಾದ ಮೇಲೆ ನೀನು ಸಿಂಹಾಸನವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದೀಯೆ. ನೀನು ಧರ್ಮದಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳುತ್ತಾ, ಜನರನ್ನು ಧರ್ಮದಿಂದ ಸಂತೋಷಪಡಿಸುತ್ತಾ, ಪಾಂಡವರು ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಮನಾಗಿದ್ದರೆ, ನಿನಗೆ ಐಶ್ವರ್ಯವೂ ಕೀರ್ತಿಯೂ ಲಭಿಸುವುದು ಖಚಿತ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ನೀನು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವರ್ತಿಸಿದರೆ, ನಿಂದನೆಗೂ, ಅಂಧಕಾರಕ್ಕೂ ಒಳಗಾಗುತ್ತೀಯ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಪಾಂಡವರು ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಟಸ್ಥನಾಗಿರು.” “ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಯಾರೊಡನೆ ಶಾಶ್ವತ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ—even ತನ್ನ ದೇಹದೊಡನೆ ಕೂಡ; ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು ಮುಂತಾದವರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದೇನು? ಪ್ರಾಣಿಯು ಒಬ್ಬನೇ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ, ಒಬ್ಬನೇ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ; ಒಬ್ಬನೇ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ, ಪಾಪಫಲವನ್ನೂ ಒಬ್ಬನೇ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅನ್ಯಾಯದಿಂದ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಬುದ್ಧಿಹೀನರು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ—ಹಕ್ಕಿಗಳಂತೆ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುವಂತೆ. ಯಾರು ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದೆ, ಅನ್ಯಾಯದಿಂದ ಇತರರನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಬದುಕು, ಸಂಪತ್ತು, ಮಕ್ಕಳು, ಎಲ್ಲವೂ ಅವನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತವೆ. ಅಂತಹವನು ಪಾಪವನ್ನು ತನ್ನ ಮೇಲೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ತನ್ನವರಿಂದ ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಧರ್ಮದಿಂದ ದೂರವಾಗಿ, ಪೂರ್ತಿಯಾಗದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ.” “ಆದ್ದರಿಂದ, ರಾಜನೇ, ಈ ಲೋಕವನ್ನು ಕನಸು, ಮಾಯೆ, ಕಲ್ಪನೆ ಎಂದು ನೋಡಿ, ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನಿಂದ ಅರಿತು, ಸಮಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಶಾಂತನಾಗಿರು.” ಆಗ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: “ದಾನಧರ್ಮಿಗಳಾದವನೇ, ನೀನು ಹೇಳುವ ಈ ಶುಭವಾದ ಮಾತುಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ನನಗೆ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತವೆ. ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಅಮೃತ ಸಿಕ್ಕರೂ ತೃಪ್ತಿ ಇಲ್ಲದಂತೆಯೇ. ಆದರೂ, ಮೃದುವಾದ ಮಾತುಗಳು ಇದ್ದರೂ, ಇವು ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಿನ ಆಸಕ್ತಿಯ ವಿಷದಿಂದ ಚಂಚಲವಾದ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ—ಮಿಂಚು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯದಂತೆ. ಭಗವಂತನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಯಾರು ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು? ಭೂಭಾರ ನಿವೃತ್ತಿಗಾಗಿ ಯದುಕುಲದಲ್ಲಿ ಅವನು ಅವತರಿಸಿದ್ದಾನೆ.” ಹೀಗೆ, ಭಾಗವತ ಪವಿತ್ರ ಕಥಾನಕದಲ್ಲಿ ಅಕ್ರೂರನು ಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಹಸ್ತಿನಾಪುರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಪಾಂಡವರ ಸ್ಥಿತಿ, ಕುಂತಿಯ ದುಃಖ, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನಿಗೆ ನೀಡಿದ ಉಪದೇಶ, ಮತ್ತು ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಮನೋಭಾವನೆಗಳು—all ಇವುಗಳು ಶ್ರದ್ಧಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಿರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು.