ಆತ್ಮದೇವನು ದುಃಖದಿಂದ ಕುಗ್ಗಿದ್ದನು. "ಏನು ಮಾಡಲಿ, ಅಕ್ಕೆ?" ಎಂದು ತನ್ನ ಸಹೋದರಿಯೊಡನೆ ಕೇಳಿದನು. ಅವಳು ಉತ್ತರಿಸಿದಳು: "ನಾನು ಗರ್ಭಿಣಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದ ನಂತರ, ಆ ಮಗುವನ್ನು ನಿನಗೆ ನೀಡುತ್ತೇನೆ." ಅವಳೂ ಹೇಳಿದಳು: "ಈ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನೀನು ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಗರ್ಭಿಣಿಯಂತೆ ನಟಿಸಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಬದುಕು; ನನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ಕೊಡು, ಅವನು ಮಗುವನ್ನು ನಿನಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ." ಜನರು ಆ ಮಗುವು ಆರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ತಿದ್ದೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ನಾನು ದಿನವೂ ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಆ ಮಗುವನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತೇನೆ. ಈಗ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆಂದು ಆ ಹಣ್ಣನ್ನು ಹಸುವಿಗೆ ಕೊಡು; ಇವೆಲ್ಲಾ ಮಹಿಳೆಯರ ಸ್ವಭಾವದಂತೆ ನಡೆಯಿತು. ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಿಳೆ ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದಳು. ಆ ಮಗುವನ್ನು ಆಕೆಯ ಗಂಡನು ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಧುಂಧುಲಿ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಮಹಿಳೆಗೆ ನೀಡಿದನು. ಧುಂಧುಲಿ ತನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು: "ಆರೋಗ್ಯವಂತ ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮವಾಗಿದೆ; ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಂತೋಷ ಉಂಟಾಗಿದೆ, ಆತ್ಮದೇವನಿಗೆ ಮಗುವು ದೊರೆತಿದೆ." ಆತ್ಮದೇವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನ ನೀಡಿ, ಜನ್ಮಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು; ಮನೆ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಶುಭಗೀತ, ಸಂಗೀತ ನಡೆಯಿತು. ಅವನ ಗಂಡನ ಮುಂದೆ ಧುಂಧುಲಿ ಹೇಳಿದಳು: "ನನ್ನ ಹಾಲು ಬರಲಿಲ್ಲ; ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಹಾಲನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ, ನಾನು ಮಗುವಿಗೆ ಹಾಲು ಕೊಡಲಾಗದು." "ನನ್ನ ಸಹಪತ್ನಿಯ ಮಗುವು ಸತ್ತಿದೆ; ಅವಳನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆದು ಇಡಿರಿ—ಅವಳು ನಿನ್ನ ಮಗುವಿಗೆ ಹಾಲು ಕೊಡಬಹುದು." ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಗಂಡನು ಮಗುವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಮಾಡಿದನು; ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಧುಂಧುಕಾರಿ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ಹಸು ಸುಂದರವಾದ, ದಿವ್ಯವಾದ, ಚಿನ್ನದಂತೆ ಹೊಳಪಿರುವ ಕರುಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿತು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು; ಜನರು ಅದನ್ನು ನೋಡಲು ಗುಂಪಾಗಿ ಬಂದು, ಅದನ್ನು ಅಚ್ಚರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿದರು. "ಆತ್ಮದೇವನಿಗೆ ಅದ್ಭುತವಾದ ಭಾಗ್ಯ ಬಂದಿದೆ: ಹಸುವಿನಿಂದ ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮವಾಗಿದೆ, ದಿವ್ಯ ರೂಪದಿಂದ ಇದು ಚಮತ್ಕಾರವಾಗಿದೆ," ಎಂದು ಜನರು ಹೇಳಿದರು. ಭಾಗ್ಯವಶಾತ್, ಆ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಯಾರೂ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ; ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಹಸುವಿನ ಕಿವಿಗಳಿದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನಿಗೆ ಗೋಕರ್ಣ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಇಟ್ಟರು. ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಮಕ್ಕಳು ಯುವಕರಾಗಿ ಬೆಳೆಯಿದರು; ಗೋಕರ್ಣನು ವಿದ್ಯಾವಂತರಾಗಿದ್ದನು, ಧುಂಧುಕಾರಿ ತುಂಬಾ ದುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದನು. ಧುಂಧುಕಾರಿ ಸ್ನಾನ, ಶುದ್ಧತೆ ಕಡೆಗಣಿಸಿ, ಅಸಮಯ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಿ, ಕ್ರೋಧವಿಲ್ಲದೆ, ದುಷ್ಟ ಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ, ಮೃತ ದೇಹಗಳ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಕೈಗಳಿಂದಲೇ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಕಳ್ಳನಾಗಿದ್ದನು, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ದ್ವೇಷದ ಪಾತ್ರನಾಗಿದ್ದನು, ಇತರರ ಮನೆಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದನು, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಆಟಕ್ಕೆ ಕರೆದು ಬಾವಿಗೆ ಎಸೆದಿದ್ದನು. ಆತನ ಕ್ರೂರತೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು; ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಬಡವರನ್ನು, ಕುರುಡುಗಳನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು, ಸದಾ ಚಂಡಾಲರೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು, ಕಂಬಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ನಾಯಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಗಡವಿದ್ದನು. ವೇಶ್ಯೆಗಳ ಸಂಗದಿಂದ ತನ್ನ ಪಿತೃಪಾರಂಪರ್ಯ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ವ್ಯಯ ಮಾಡಿದ್ದನು; ಒಮ್ಮೆ ತನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು ಹೊಡೆದು ಅವರ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ಅವನ ದಯನೀಯ ತಂದೆ ಸಂಪತ್ತಿಲ್ಲದೆ, "ಇಂತಹ ದುಷ್ಟ ಮಗನು ದುಃಖ ನೀಡುತ್ತಾನೆ, ಅವನು ಕೊಲ್ಲಬೇಕಾದವನು," ಎಂದು ಅಳುತ್ತಿದ್ದನು. "ಎಲ್ಲಿ ವಾಸ ಮಾಡಲಿ, ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗಲಿ, ಯಾರು ನನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲಿ? ಈ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ನಾನು ಜೀವ ತ್ಯಜಿಸುತ್ತೇನೆ—ಅಯ್ಯೋ, ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ ಎಷ್ಟು ದಯನೀಯ!" ಅವನು ಅಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಗೋಕರ್ಣನು ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿ ಬಂದು, ತನ್ನ ತಂದೆಗೆ ವೈರಾಗ್ಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬೋಧಿಸಿದನು. "ಈ ಲೋಕದ ಜೀವನ ಶೂನ್ಯ, ದುಃಖಪೂರ್ಣ, ಮೋಹದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ; ಯಾರು ಮಗ, ಯಾರು ಸಂಪತ್ತು, ಯಾರು ಪ್ರೀತಿ—ಎಲ್ಲವೂ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಹೊಗೆಯಾಗಿದೆ. ಇಂದ್ರನಿಗೂ, ಚಕ್ರವರ್ತಿಗೂ ಸುಖವಿಲ್ಲ; ಸುಖವು ವೈರಾಗ್ಯವಂತ ಋಷಿಗೆ ಮಾತ್ರ, ಅವನು ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ." "ಪುತ್ರಮೋಹ ರೂಪದ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು; ಮೋಹದಿಂದ ನರಕದ ಮಾರ್ಗ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ದೇಹವು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೀಳುತ್ತದೆ—ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗು." ತಂದೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, "ಮಗನೇ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾವ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಡೆಯಬೇಕು ಎಂದು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು," ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. "ಮೋಹದ ಬಂಧನದಲ್ಲಿ, ಕುಳಿದಿರುವ ನಾನು, ಪಾಪಗಳಿಂದ ಕುಳಿದಿರುವ ನಾನು—ದಯಾಸಾಗರ, ನನ್ನನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸು." "ಈ ಎಲುಬು, ಮಾಂಸ, ರಕ್ತದಿಂದ ಕೂಡಿದ ದೇಹದ ಮೋಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು; ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಇತರರ ಮೇಲೆ ಸ್ವಾಮಿತ್ವವನ್ನು ಸದಾ ತ್ಯಜಿಸು; ಈ ಲೋಕವು ಕ್ಷಣಭಂಗುರ, ನಾಶವಾಗುವದು ಎಂದು ನೋಡಿ—ವೈರಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸು." "ಸತ್ಯಧರ್ಮವನ್ನು ಸದಾ ಆಚರಿಸು, ಲೋಕಧರ್ಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು, ಸಜ್ಜನರನ್ನು ಸೇವಿಸು, ಇಚ್ಛೆ ಮತ್ತು ಆಸೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು; ಇತರರ ದೋಷ-ಗುಣಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತನೆ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಬಿಡು, ಸೇವಾ-ಸತ್ಪಾಠಗಳ ಅಮೃತವನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಪಾನ ಮಾಡು." ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಮಗನ ಮಾತಿಗೆ ಬಾಧ್ಯನಾಗಿ, ಆತ್ಮದೇವನು ತನ್ನ ಮನೆ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಶಷ್ಟಿವರ್ಷದ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ಹರಿ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ, ದಶಮಸ್ಕಂಧ ಪಾಠದಿಂದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಪ್ರಾಪ್ತಿಸಿದನು. ಅವನು ದೇವರ ನಗರದಲ್ಲಿ, ದೇವತೆಗಳ ತೋಟಗಳ ಭವ್ಯತೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ, ವಿಶ್ವಕರ್ಮನಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಇಂದ್ರನ ಪ್ಯಾಲೇಸಿನಲ್ಲಿ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಸಂಪತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ವಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಜ್ಞಾನ, ಸಂಪತ್ತು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕುಲದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದರೂ, ಗರ್ವ, ಅಹಂಕಾರವಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದನು. ತಂದೆ ಮುಕ್ತನಾದ ನಂತರ, ಧುಂಧುಕಾರಿ ತಾಯಿಯನ್ನು ಕ್ರೂರವಾಗಿ ಹೊಡಿದನು: "ಹಣ ಎಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳ，否则 ಈ ದಂಡದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತೇನೆ!" ಅವನು ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಭಯಗೊಂಡು, ಮಗನಿಗಾಗಿ ದುಃಖಗೊಂಡ ತಾಯಿ, ರಾತ್ರಿ ಬಾವಿಗೆ ಹಾರಿ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದಳು. ಗೋಕರ್ಣನು ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ, ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗೆ ಹೊರಟನು; ಅವನಿಗೆ ದುಃಖವೂ ಇಲ್ಲ, ಸುಖವೂ ಇಲ್ಲ, ಶತ್ರುಗಳೂ ಇಲ್ಲ, ಸ್ನೇಹಿತರೂ ಇಲ್ಲ. ಧುಂಧುಕಾರಿ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದು, ಐದು ವೇಶ್ಯೆಗಳೊಂದಿಗೆ ವಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು; ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರೂರ ಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದನು, ಅವರ ನಿರ್ವಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಮೋಹಗೊಂಡಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ, ಆ ವೇಶ್ಯೆಗಳು ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಬಯಸಿದಾಗ, ಅವನು ಕಾಮದಿಂದ ಅಂಧನಾಗಿ, ಮರಣವನ್ನು ಮರೆತು, ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟನು. ಅವನೂ ಇಲ್ಲಿ-ಅಲ್ಲಿ ಹಣ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಆ ವೇಶ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಟ್ಟೆ, ಆಭರಣ, ವಿವಿಧ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಹಣ ಜಮಾ ಆಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ವೇಶ್ಯೆಗಳು ರಾತ್ರಿ ಹೇಳಿದವು: "ಅವನು ಪ್ರತಿದಿನ ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಇದರಿಂದ ರಾಜನು ಅವನನ್ನು ಬಂಧಿಸುತ್ತಾನೆ." "ಹಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಂತರ, ರಾಜನು ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ನಮ್ಮ ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕಾಗಿ, ಅವನನ್ನು ಗುಪ್ತವಾಗಿ ನಾವು ಕೊಲ್ಲಬೇಕೆಂದು ಯಾಕೆ ಮಾಡಬಾರದು?