ಒಂದು ದಿನ, ಆಕೆಯ ಚಿಕ್ಕ ತಂಗಿ ಸ್ವಯಂ ಆಕೆಯ ಮನೆಗೆ ಬಂದುಕೊಂಡಳು. ಆಕೆಯ ಮುಂದೆಯೇ, ಧುಂಧುಲಿ ತನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ದುಃಖವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಂಡಳು: "ತಂಗಿ, ನಾನು ಬಹಳ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದೇನೆ, ದೌರ್ಬಲ್ಯದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದೇನೆ—ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ?" ಅಂತ ಕೇಳಿದಳು. ತಂಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು: "ನಾನು ಗರ್ಭಿಣಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಹೆರಿಗೆ ಆದ ಮೇಲೆ ನಾನೇ ನಿನಗೆ ಮಗುವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ." "ಇನ್ನೂ ಆಗಿರುವವರೆಗೆ, ನೀನು ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಗರ್ಭಿಣಿಯಂತೆ ನಾಟಕವಾಡಿ ಸಂತೋಷವಾಗಿರು. ನನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣವನ್ನು ಕೊಡು, ಅವನು ನಿನಗೆ ಮಗುವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾನೆ," ಎಂದು ಸಲಹೆ ನೀಡಿದಳು. "ಜನರು ಆ ಮಗುವು ಆರು ತಿಂಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸತ್ತುದೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ನಾನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಆ ಮಗುವನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತೇನೆ," ಎಂದಳು. "ಇನ್ನು, ಪರೀಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಆ ಹಣ್ಣು ಹಸುವಿಗೆ ನೀಡು," ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಯಗಳು ಮಹಿಳೆಯ ಸ್ವಭಾವದಂತೆ ನಡೆಯಿತು. ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಆ ತಂಗಿ ಒಂದು ಗಂಡು ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದಳು. ಆ ಮಗುವನ್ನು ತಂದೆ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಧುಂಧುಲಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದನು. ಧುಂಧುಲಿ ತನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು: "ಒಂದು ಸುಸ್ಥಿರ ಗಂಡು ಮಗು ಜನಿಸಿದೆ; ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಂತೋಷವಾಗಿದೆ, ಆತ್ಮದೇವನಿಗೆ ಮಗುವಾಗಿದೆ." ಮಗುವಿನ ಜನ್ಮ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಆತ್ಮದೇವನು ದ್ವಿಜರಿಗೆ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಗೃಹದ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಶುಭಗೀತೆಗಳು, ವಾದ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಚರಿಸಿದನು. ಆಕೆ ಗಂಡನ ಮುಂದೆ ಹೇಳಿದಳು: "ನನ್ನಿಗೆ ಹಾಲಿಲ್ಲ; ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಹಾಲನ್ನು ಹೀರಿ ತೆಗೆದಿದ್ದಾಳೆ, ನಾನು ಮಗುವನ್ನು ಪೋಷಿಸಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?" "ನನ್ನ ಸಹಪತ್ನಿಗೆ ಮಗು ಜನಿಸಿದ್ದು, ಆದರೆ ಆ ಮಗು ಸತ್ತಿದೆ; ಅವಳನ್ನು ಕರೆದು ಮನೆಗೆ ಇಡು—ಅವಳು ನಿನ್ನ ಮಗುವನ್ನು ಪೋಷಿಸಲಿ," ಎಂದಳು. ಮಗುವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಗಂಡನು ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿದ್ದನು; ಆ ತಾಯಿ ಮಗುವಿಗೆ 'ಧುಂಧುಕಾರಿ' ಎಂದು ಹೆಸರು ಇಟ್ಟಳು. ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ಆ ಹಸು ಒಂದು ಅದ್ಭುತವಾದ, ದಿವ್ಯ, ಸುಂದರ, ಚಿನ್ನದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಕರುವನ್ನು ಹೊತ್ತಿತು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸ್ವತಃ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ಜನರು ಇದನ್ನು ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ನೋಡಿ ಸೇರಿಕೊಂಡರು. "ಇಗೋ, ಆತ್ಮದೇವನಿಗೆ ಶುಭ ಸಂಭವಿಸಿದೆ: ಹಸುವಿನಿಂದ ಒಂದು ಮಗು ಜನಿಸಿದೆ, ಅದು ದಿವ್ಯ ಸ್ವರೂಪದಿಂದ ಅದ್ಭುತವಾಗಿದೆ," ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಹೇಳಿದರು. ವಿಧಿಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ, ಯಾರಿಗೂ ಈ ರಹಸ್ಯ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಆ ಮಗುವಿನ ಕರುವಿನಂತೆ ಕಿವಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನಿಗೆ 'ಗೋಕರ್ಣ' ಎಂಬ ಹೆಸರಿಟ್ಟರು. ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ, ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು ಯುವಕರಾಗಿ ಬೆಳೆದರು. ಗೋಕರ್ಣನು ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮೇಲುಗೈ ಪಡೆದನು, ಧುಂಧುಕಾರಿ ಮಾತ್ರ ಅತ್ಯಂತ ದುಷ್ಟನಾಗಿ ಬೆಳೆದನು. ಅವನಿಗೆ ಸ್ನಾನ, ಶುದ್ಧತೆ ಎಂದರಿವಿರಲಿಲ್ಲ, ಅಯೋಗ್ಯ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದನು, ಕ್ರೋಧವಿಲ್ಲದೆ ತಪ್ಪು ಸಂಪಾದನೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದನು, ಶವಸ್ಪರ್ಶದ ಕೈಗಳಿಂದಲೇ ಆಹಾರ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಕಳ್ಳನಾಗಿದ್ದನು, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ದ್ವೇಷಾರ್ಹನಾಗಿದ್ದನು, ಇತರರ ಮನೆಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದನು, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಆಟಕ್ಕೆ ಕರೆದು ತಕ್ಷಣವೇ ಬಾವಿಗೆ ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನಲ್ಲಿ ಹಿಂಸಾಚಾರ ತುಂಬಿತ್ತು, ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು, ಬಡವರನ್ನು ಹಾಗೂ ಕುರುಡರನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು, ಸದಾ ಚಂಡಾಲರೊಂದಿಗೆ ಸಂಸರ್ಗವಿತ್ತು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪಾಶವಿತ್ತು, ನಾಯಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ವೇಶ್ಯೆಯರ ಸಂಗದಿಂದ ತನ್ನ ಪಿತೃಸಂಪತ್ತನ್ನು ವ್ಯರ್ಥಮಾಡಿದನು; ಒಮ್ಮೆ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು ಹೊಡೆದು ಅವರ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಕೂಡ ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ದಯನೀಯ ತಂದೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ದರಿದ್ರನಾಗಿ, "ಇಂತಹ ದುಷ್ಟಪುತ್ರನು ದುಃಖವನ್ನು ತಂದಿದ್ದಾನೆ, ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲೇಬೇಕು," ಎಂದು ಅಳುತ್ತಲೇ ಕೂಗಿದನು. "ನಾನು ಎಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ, ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲಿ, ಯಾರು ನನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲಿ? ಈ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ನಾನು ಜೀವವನ್ನೇ ತ್ಯಜಿಸುತ್ತೇನೆ—ಅಯ್ಯೋ, ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ ಎಷ್ಟು ದಯನೀಯವಾಗಿದೆ!" ಎಂದು ಆತ್ಮದೇವನು ವಿಲಾಪಿಸಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಗೋಕರ್ಣನು ಬಂದು ತಂದೆಗೆ ವೈರಾಗ್ಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬೋಧಿಸಿದನು. "ಈ ಸಂಸಾರ ಅಸ್ಥಿರ, ದುಃಖಪೂರ್ಣ, ಮೋಹಮಯವಾಗಿದೆ; ಯಾರ ಮಗ, ಯಾರದು ಧನ, ಯಾರದು ಪ್ರೀತಿ—ಇವು ಯಾವತ್ತೂ ಕಳೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ." "ಇಂದ್ರನಿಗೂ, ಚಕ್ರವರ್ತಿಗೂ ಸುಖವಿಲ್ಲ; ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದಿರುವ ಮುನಿಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ನಿಜವಾದ ಸುಖವಿದೆ. ಪುತ್ರಾದಿ ಮೋಹರೂಪ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು; ಮೋಹದಿಂದ ನರಕದ ಮಾರ್ಗ ಬರುತ್ತದೆ. ಈ ದೇಹ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಬಿದ್ದುಹೋಗುತ್ತದೆ—ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗು." ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ತನ್ನ ತಂದೆ ಹೊರಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ, "ಮಗನೇ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು," ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. "ಮಮಕಾರದ ಬಂಧನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕತ್ತಲೆಯ ಗುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದೇನೆ, ಕುಂಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಕುಟಿಲನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಪಾಪದಿಂದ ಬಿದ್ದಿದ್ದೇನೆ—ದಯಾಮಯ ಸ್ವಾಮಿಯೇ, ನನನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸು," ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು. "ಈ ಎಲುಬು, ಮಾಂಸ, ರಕ್ತದಿಂದ ಕೂಡಿದ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಇತರರ ಮೇಲಿನ ಸ್ವಾಮ್ಯಭಾವವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸು; ಈ ಜಗತ್ತು ಯಾವತ್ತೂ ನಾಶವಾಗುವದು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ವೈರಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಪಡುವವನಾಗು." "ಯಥಾರ್ಥ ಧರ್ಮವನ್ನು ಸದಾ ಆಚರಿಸು, ಲೋಕಧರ್ಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು, ಸಜ್ಜನರಿಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡು, ಕಾಮ ಮತ್ತು ಆಸೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು; ಇತರರ ದೋಷ-ಗುಣಗಳ ಚಿಂತನವನ್ನು ಬೇಗನೆ ತ್ಯಜಿಸು, ಸೇವೆ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಗಳ ಅಮೃತವನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಸೇವಿಸು." ಹೀಗೆ ಮಗನ ಮಾತಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಆತ್ಮದೇವನು ಮನೆಯನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟು, ಅರವತ್ತನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೃಢಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದನು. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಹರಿಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತ, ದಶಮಸ್ಕಂಧ ಪಠಣದಿಂದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಪ್ರಾಪ್ತನಾದನು. ಅವನು ದೇವಲೋಕದಲ್ಲಿ, ದೇವರ ತೋಟಗಳಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸುವ ಐಶ್ವರ್ಯದಲ್ಲಿ, ವಿಷ್ವಕರ್ಮನಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಇಂದ್ರನ ಮಹಾಪ್ರಾಸಾದದಲ್ಲಿ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿ, ಸಮೃದ್ಧಿಯಿಂದ ವಾಸಮಾಡಿದನು. ಜ್ಞಾನ, ಧನ, ಉತ್ತಮ ಕುಲದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿದ್ದ ಆತ್ಮದೇವನು ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ದಂಬದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದನು. ತಂದೆ ಅಗಲಿದ ನಂತರ, ಧುಂಧುಕಾರಿ ತನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ತುಂಬಾ ಹಿಂಸಿಸಿದನು: "ಹಣ ಎಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳ，否则 ಈ ದಂಡದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತೇನೆ!" ಎಂದು ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕಿದನು. ಆ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಭಯಗೊಂಡು, ಮಗನಿಗಾಗಿ ದುಃಖಪಡುವ ತಾಯಿ, ರಾತ್ರಿ ಬಾವಿಗೆ ಹಾರಿ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿಕೊಂಡಳು. ಗೋಕರ್ಣನು ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗೆ ಹೊರಟನು; ಅವನಿಗೆ ದುಃಖವೂ ಇಲ್ಲ, ಸಂತೋಷವೂ ಇಲ್ಲ, ಶತ್ರುವೂ ಇಲ್ಲ, ಮಿತ್ರರೂ ಇಲ್ಲ. ಧುಂಧುಕಾರಿ ಮಾತ್ರ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದು, ಐದು ವೇಶ್ಯೆಯರೊಂದಿಗೆ ವಿಪರೀತ ಕ್ರೂರ ಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದನು; ಅವರ ಪೋಷಣೆಯ ಮೋಹದಿಂದ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಸಂಪೂರ್ಣ ಮೋಹಿತವಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ, ಆ ವೇಶ್ಯೆಯರು ಆಭರಣಗಳ ಆಸೆಯಿಂದ, ಧುಂಧುಕಾರಿ ಆಸೆಮೂಡಿಕೊಂಡು, ಮರಣವನ್ನು ಮರೆತು, ಆಭರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಹಣ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು ಹೊರಟನು. ಇಲ್ಲಿ-ಅಲ್ಲಿ ಹಣ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಆ ವೇಶ್ಯೆಯರಿಗೆ ಸುಂದರ ಬಟ್ಟೆ, ಆಭರಣ, ವಿವಿಧ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಧನ ಸಂಗ್ರಹವಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ವೇಶ್ಯೆಯರು ರಾತ್ರಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಹೇಳಿಕೊಂಡರು: "ಇವನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಇದರಿಂದ ರಾಜನು ಅವನನ್ನು ಬಂಧಿಸುತ್ತಾನೆ.