ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರು ಅಥವಾ ಇತರರು, ಶ್ರೀಮಂತ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಒಡೆಯನಾದ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ, ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿಕೊಂಡು ಸ್ವಯಂಸಿದ್ಧನಾಗಿರುವ ಅವನಿಗೆ, ಯಾವ ಉಪಕಾರವನ್ನು ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಗೋಪಿಯರು ಚಿಂತಿಸಿದರು. ಪಿಂಗಳಾ ಹೆಂಗಸಿನಂತೆ, ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದುದು ಪರಮ ಸುಖವಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಹಾರಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಬಿಡಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ಶ್ರೀಮಂತನಾದ, ಯಾವಾಗಲೂ ಯಶಸ್ಸು ಅವನ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗದಿರುವ ಕೃಷ್ಣನ ಜೊತೆಗಿನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಯಾರೂ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನದಿಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು, ಕಾಡುಗಳು, ಹಸುಗಳು ಮತ್ತು ಅವನ ಬಾಂಸುರಿಯ ಶಬ್ದ—all ಇವುಗಳ ಮೂಲಕ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಸಂಕರ್ಷಣನು ಸಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ವಾಸಸ್ಥಾನಗಳು, ನಂದನಂದನನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ; ಅವನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳ ಮೂಲಕ ಅವನನ್ನು ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವನ ಸುಂದರ ನಡೆ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಗುವು, ಚಪಲ ದೃಷ್ಟಿ, ಮಧುರ ಮಾತು—ಇವುಗಳೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಿವೆ; ಅವನನ್ನು ಹೇಗೆ ಮರೆಯಬಹುದು? "ಓ ಸ್ವಾಮಿ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಪತಿಯೇ, ವ್ರಜದ ಅಧಿಪತಿಯೇ, ದುಃಖವನ್ನು ನೀಗಿಸುವವನೇ, ಗೋಕೂಲವನ್ನು ದುಃಖ ಸಾಗರದಿಂದ ಉದ್ಧರಿಸು, ಗೋವಿಂದಾ!" ಎಂದು ಗೋಪಿಯರು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು. ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಕೃಷ್ಣನ ಸಂದೇಶಗಳಿಂದ ವियोगದ ಜ್ವರ ನಿವಾರಣೆಯಾದ ಮೇಲೆ, ಅವರು ಉದ್ಧವನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದರು, ಅವನನ್ನು ಭಗವಂತನ ಅವತಾರವೆಂದು ಗುರುತಿಸಿದರು. ಉದ್ಧವನು ಹಲವಾರು ತಿಂಗಳುಗಳು ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ಉಳಿದು, ಗೋಪಿಯರ ದುಃಖವನ್ನು ನೀಗಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಲೀಲಾ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹಾಡಿ ಗೋಕೂಲವನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತುಂಬಿದನು. ಉದ್ಧವನು ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ಇರುವ ದಿನಗಳು, ವ್ರಜವಾಸಿಗಳಿಗೆ ಕ್ಷಣಗಳಂತೆ ತೋರಿದವು; ಅವರು ಕೃಷ್ಣನ ಸುದ್ದಿ absorbed ಆಗಿದ್ದರು. ನದಿಗಳು, ಕಾಡುಗಳು, ಪುಷ್ಪಿತ ವೃಕ್ಷಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಉದ್ಧವನು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ವ್ರಜದ ಜನರಿಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡಿದನು. ಗೋಪಿಯರು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಲೀನರಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಉದ್ಧವನು ಪರಮ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವರ ಮುಂದೆ ನಮಿಸಿ, ಹಾಡಿದನು: "ಈ ಗೋಪಿಯರು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿರುವ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ; ಅವರ ಗೋವಿಂದನ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೇಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿದೆ. ಪುನರ್ಜನ್ಮದ ಭಯದಿಂದ ಯೋಗಿಗಳು, ನಾವು ಕೂಡ ಈ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ; ಬ್ರಹ್ಮನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದರೂ, ಕೃಷ್ಣನ ಕಥಾಮೃತವನ್ನು ರುಚಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ಯಾವ ಉಪಯೋಗ?" "ಈ ಹೆಂಗಸರು, ಅರಣ್ಯವಾಸಿಗಳು, ಪಾಪಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವವರು—ಅವರ ಪರಮ ಪ್ರೇಮ ಮತ್ತು ಪರಮಾತ್ಮ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ; ಅಜ್ಞಾನಿಗಳಾದರೂ ಭಗವಂತನನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ರಾಜನು ತನ್ನ ಸೇವಕರಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹ ನೀಡಿದಂತೆ, ಅವರಿಗೂ ಅನುಗ್ರಹ ಸಿಗುತ್ತದೆ." "ಸ್ನೇಹಿತನೇ, ಈ ಗಾಢ ಪ್ರೀತಿಯ ಅನುಗ್ರಹವು ಸ್ವರ್ಗದ ಸುಗಂಧ ಹೂವಿನ ಹೆಂಗಸರಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಇಲ್ಲ; ಇದು ರಾಸೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಉದಯವಾಯಿತು, ಕೃಷ್ಣನು ವ್ರಜದ ಪ್ರಿಯೆಯರ ಕಂಠವನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಾಗ, ಅವರಿಗೆ ಪೂರ್ತಿ ತೃಪ್ತಿ ದೊರಕಿತು." "ಹೇಗಾದರೂ ನಾನು ಈ ವೃಂದಾವನದಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲು, ಗಿಡ, ಲತಾ ಅಥವಾ ಔಷಧಿಯಾಗಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ; ಏಕೆಂದರೆ, ತಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳನ್ನು, ಧರ್ಮಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಮುಕುಂದನನ್ನು ಹುಡುಕಿದ, ವೇದಗಳು ಹುಡುಕುವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದವರ ಪಾದಧೂಳಿಯನ್ನು ನಾನು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂದು." "ಅವರ ಹೃದಯವು, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯು ಪೂಜಿಸುವ, ಸ್ವಯಂಸಿದ್ಧ ಯೋಗಿಗಳು ಆರಾಧಿಸುವ, ರಾಸನೃತ್ಯದ ಗುರಿಯಾಗಿರುವ ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಗಳ ಮೂಲಕ, ಎಲ್ಲ ದುಃಖವನ್ನು ತೊರೆದಿದೆ." "ನಂದನಂದನನ ವ್ರಜದ ಹೆಂಗಸರ ಪಾದಧೂಳಿಗೆ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನಮಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅವರ ಹರಿಕೀರ್ತನೆ ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ." ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ನಂತರ, ಗೋಪಿಯರಿಗೆ, ಯಶೋದೆಗೆ, ನಂದನಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ, ಗೋಪರಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ, ಉದ್ಧವನು ತನ್ನ ರಥವನ್ನು ಏರಿ ಹೊರಟನು. ಅವನು ಹೊರಡುವಾಗ, ನಂದ ಮತ್ತು ಇತರರು, ತಮ್ಮ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ಮಾತಾಡಿದರು. "ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಸದಾ ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯಲಿ; ನಮ್ಮ ಮಾತುಗಳು ಅವನ ಹೆಸರನ್ನು ಮಾತ್ರ ಉಚ್ಛರಿಸಲಿ; ನಮ್ಮ ದೇಹ ಅವನ ಸೇವೆಗೆ ನಮೋಸ್ತು ಮಾಡಲಿ." "ನಾವು ನಮ್ಮ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಭಗವಂತನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ, ನಮ್ಮ ಭಕ್ತಿಯು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರಲಿ, ಶುಭ ಕಾರ್ಯಗಳು, ದಾನದಿಂದ." ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಗೋಪಿಯರು, ಗೋಪರು, ನಂದ ಮತ್ತು ಇತರರು, ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಉದ್ಧವನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದರು; ಉದ್ಧವನು ಮತ್ತೆ ಮಥುರೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದನು, ಕೃಷ್ಣನ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ. ಅವನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ನಮಿಸಿ, ವ್ರಜದ ಜನರ ಮೇಲಿನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಹೃದಯದಿಂದ, ವಸುದೇವ, ರಾಮ ಮತ್ತು ರಾಜನಿಗೆ ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದನು. ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ನಂತರ, ಸರ್ವಜ್ಞನಾದ, ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮನಾದ ಭಗವಂತನು, ಸೈರಂಧ್ರಿ (ಕುಬ್ಜಾ)ಯ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ತಿಳಿದು, ಅವಳ ಮನೆಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಹೋಗಿದನು. ಅವಳ ಮನೆ ಸುಂದರ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು, ಆನಂದಕ್ಕಾಗಿ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು; ಮುತ್ತು ಹಾರಗಳು, ಧ್ವಜಗಳು, ಚತ್ರಗಳು, ಹಾಸಿಗೆ, ಆಸನಗಳು, ಧೂಪದ ಸುಗಂಧ, ದೀಪಗಳ ಬೆಳಕು, ಹಾರಗಳು ಮತ್ತು ಪರಿಮಳ—all ಅವಳ ಮನೆಗೆ ಶೋಭೆ ನೀಡಿದವು. ಅವನು ಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ಕುಬ್ಜಾ ತಡಬಡಿಸಿ, ತಕ್ಷಣ ಆಸನದಿಂದ ಎದ್ದಳು, ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಜೊತೆಗಿಟ್ಟು, ಅಚ್ಯುತನಿಗೆ ಆಸನ ಮತ್ತು ಇತರ ಗೌರವಗಳನ್ನು ನೀಡಿದಳು. ಉದ್ಧವನಿಗೂ ಗೌರವವಾಗಿ ಸ್ವಾಗತ ನೀಡಿದಳು; ಅವನು ಆಸನವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡನು; ಕೃಷ್ಣನು ಲೋಕಾಚಾರದಂತೆ, ಸುಂದರ ಹಾಸಿಗೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅವಳು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಸುಂದರ ವಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಆಭರಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿ, ಹಾರ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಪರಿಮಳ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಪಾನಸು chew ಮಾಡಿ, ಮಾಧವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ತನ್ನ ಚಪಲ, ಮುಜುಗರದಿಂದ, ನಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದಳು. ಕೃಷ್ಣನು ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು, ಅವಳನ್ನು ಹಾಸಿಗೆ ಮೇಲೆ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ, ಅವಳನ್ನು ಅನುಗ್ರಹಿಸಿದನು; ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆಭರಣಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು; ಅವಳು ಮೊದಲ ಭೇಟಿಯಲ್ಲಿ ಮುಜುಗರದಿಂದ ಇದ್ದಳು. ಅವಳ ಹೃದಯ ಮತ್ತು ಸ್ತನಗಳು ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು; ಅವಳು ಅವನ ಪಾದಗಳ ಪರಿಮಳವನ್ನು ಉಸಿರಾಡಿ, ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ನೋವನ್ನು ಮಾಸಿದಳು; ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ಭುಜ ಮತ್ತು ಸ್ತನಗಳ ನಡುವೆ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಆನಂದಮೂರ್ತಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ದುಃಖದ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಕಂಡಳು. ಅವಳಿಗೆ ದೊರೆಯಲಾರದ ಮೋಕ್ಷನಾಥನನ್ನು ಪಡೆದ ನಂತರ, ಅವಳು ಅವನಿಗೆ ಚಂದನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, "ನನ್ನ ಪ್ರಿಯನು ಕೆಲವು ದಿನಗಳು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಉಳಿಯಲಿ; ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಆನಂದಿಸು, ಕಮಲನಯನನೇ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ," ಎಂದು ವರವನ್ನು ಬೇಡಿದಳು. ಅವನು ಅವಳಿಗೆ ಬೇಕಾದ ವರವನ್ನು ನೀಡಿ, ಗೌರವದಿಂದ, ಉದ್ಧವನೊಂದಿಗೆ, ತನ್ನ ಪೂಜಿತ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಮರಳಿದನು. ಯಾರು ಮಹಾ ಪೂಜೆಯಿಂದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಧರ್ಮಶೀಲತೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅವರ ವಿವೇಕ ಕಡಿಮೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಕೃಷ್ಣನು, ರಾಮ ಮತ್ತು ಉದ್ಧವನೊಂದಿಗೆ, ಏನೋ ಸಾಧಿಸಲು ಹಾಗೂ ಅಕ್ರೂರನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು, ಅಕ್ರೂರನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದನು. ಅಕ್ರೂರನು ದೂರದಿಂದಲೇ, ಅವನ ಬಂಧುಗಳಾದ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುರುಷರನ್ನು ನೋಡಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಎದ್ದು, ಅವರನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಹರ್ಷದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದನು. ಅವನು ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮನಿಗೆ ನಮಿಸಿ, ಅವರು ಕೂಡ ಅವನನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು; ನಂತರ, ಆಸನಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಅಕ್ರೂರನು ಯಥಾವಿಧಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದನು. ಅವನು ಅವರ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯುವ ನೀರನ್ನು ತನ್ನ ತಲೆಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ದೇವರ ವಸ್ತ್ರಗಳು, ಸುಗಂಧ ಹಾರಗಳು ಮತ್ತು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದನು. ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ತಲೆಯನ್ನು ಬಾಗಿಸಿ, ತನ್ನ ಕೈಗಳಿಂದ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯಿತು; ಅಕ್ರೂರನು, ವಿನಯದಿಂದ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮನಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು.