ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಅತ್ಮದೇವನ ಪತ್ನಿ ಧುಂಧುಲಿ, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆತಂಕದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದಳು. "ನಾನು ತಡವಾದರೆ, ನನ್ನ ಸಹಪತ್ನಿ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ; ಸತ್ಯ, ಶುದ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಇತರ ವ್ರತಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುವುದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟವಾಗಿದೆ," ಎಂದು ಆಕೆ ಚಿಂತಿಸಿದಳು. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದು, ಅವರ ಆರೈಕೆ ಮಾಡುವುದು, ಹೆರಿಗೆ ವೇಳೆ ಮಹಿಳೆಗೆ ಎದುರಾಗುವ ನೋವು – ಈ ಎಲ್ಲವೂ ತುಂಬಾ ದುಃಖಕರವೆಂದು ಆಕೆ ಭಾವಿಸಿದಳು. "ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದ ಅಥವಾ ವಿಧವೆಯಾದ ಮಹಿಳೆ ಸುಖವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಾಳೆ," ಎಂದು ಆಕೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿದಳು. ಇಂತಹ ತಪ್ಪು ಯೋಚನೆಗಳಿಂದ, ಧುಂಧುಲಿ ಆ ಹಣ್ಣನ್ನು ತಿನ್ನಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪತಿ ಕೇಳಿದಾಗ, "ನಾನು ಹಣ್ಣನ್ನು ತಿಂದಿದ್ದೇನೆ, ತಿಂದಿದ್ದೇನೆ," ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದಳು. ಒಂದು ದಿನ, ಆಕೆಯ ಚಿಕ್ಕ ಸಹೋದರಿ ತನ್ನ ಮನೆಯಿಂದ ಸ್ವಯಂ ಆಗಿ ಬಂದಳು. ಆಕೆಯ ಮುಂದೆ ಧುಂಧುಲಿ ತನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಕಟಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ, "ನಾನು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದೇನೆ," ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದಳು. "ಈ ದುಃಖದಿಂದ ನಾನು ದುರ್ಬಲವಾಗಿದ್ದೇನೆ, ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು, ಅಕ್ಕ?" ಎಂದು ಧುಂಧುಲಿ ಕೇಳಿದಳು. ಆಕೆಯ ಸಹೋದರಿ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು, "ನಾನು ಗರ್ಭಿಣಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಮಗುವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ನಂತರ ನಾನೇ ನಿನಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ." "ಅವರೆಗೆ, ನೀನು ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಗರ್ಭಿಣಿಯಂತೆ ನಟನೆ ಮಾಡಿ ಸುಖವಾಗಿ ಬಾಳು; ನನ್ನ ಪತಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ಕೊಡು, ಅವನು ಮಗುವನ್ನು ನಿನಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು. "ಜನರು ಆ ಮಗುವು ಆರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ತಿದ್ದೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ನಾನು ಪ್ರತಿದಿನ ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಆ ಮಗುವನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತೇನೆ," ಎಂದಳು. "ಇದನ್ನು ಪರೀಕ್ಷೆಗೆಂದು, ಆ ಹಣ್ಣನ್ನು ಹಸುವಿಗೆ ಕೊಡು," ಎಂದು ಸಹೋದರಿ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದಳು. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಮಹಿಳೆಯ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನಡೆಯಿತು. ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ, ಆ ಸಹೋದರಿ ಒಂದು ಮಗುವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿದಳು; ತಂದೆ ಆ ಮಗುವನ್ನು ತಂದು ಧುಂಧುಲಿಗೆ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಕೊಟ್ಟನು. ಧುಂಧುಲಿ ತನ್ನ ಪತಿಗೆ, "ಒಂದು ಆರೋಗ್ಯವಂತ ಮಗುವು ಹುಟ್ಟಿದೆ; ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಸಂತೋಷ ಉಂಟಾಗಿದೆ, ಅತ್ಮದೇವನಿಗೆ ಮಗುವು ದೊರೆತಿದೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು. ಅತ್ಮದೇವನು ದ್ವಿಜರಿಗೆ ದಾನ ನೀಡಿ, ಜನ್ಮ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು; ಮನೆ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಶುಭಗೀತೆಗಳು, ಸಂಗೀತ, ಸಂಭ್ರಮವಿತ್ತು. ಪತಿಯ ಮುಂದೆ ಧುಂಧುಲಿ, "ನನ್ನ ಸ್ತನದಲ್ಲಿ ಹಾಲಿಲ್ಲ; ಬೇರೆ ಯಾರೋ ಹಾಲು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ, ನಾನು ಮಗುವಿಗೆ ಹಾಲು ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ," ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು. "ನನ್ನ ಸಹಪತ್ನಿ ಮಗುವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿದ್ದಾಳೆ, ಆದರೆ ಆಕೆಯ ಮಗು ಸತ್ತಿದೆ; ಆಕೆಯನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆದು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ – ಆಕೆ ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ಹಾಲು ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು. ಪತಿ ಮಗುವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮಾಡಿದರು; ತಾಯಿ ಮಗುವಿಗೆ 'ಧುಂಧುಕಾರಿ' ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟಳು. ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ಆ ಹಸು ಒಂದು ಕರುವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿತು – ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಂಗವೂ ಸುಂದರ, ದೈವಿಕ, ನಿಷ್ಕಳಂಕ, ಚಿನ್ನದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು; ಇದು ವಿಸ್ಮಯವೆಂದು ಜನರು ಗುಂಪಾಗಿ ಬಂದು ನೋಡಲು ಬಯಸಿದರು. "ಇಗೋ, ಅತ್ಮದೇವನಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಭಾಗ್ಯ ದೊರೆತಿದೆ: ಹಸುಗಳಿಂದ ಒಂದು ಮಗು ಹುಟ್ಟಿದೆ, ದೈವಿಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇದು ಅದ್ಭುತವಾಗಿದೆ," ಎಂದು ಜನರು ಹೇಳಿದರು. ಭಾಗ್ಯವಶಾತ್, ಆ ಗುಪ್ತ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಯಾರೂ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ; ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಹಸುವಿನಂತಹ ಕಿವಿಗಳು ಇದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಜನರು ಅವನಿಗೆ 'ಗೋಕರ್ಣ' ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟರು. ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ, ಇಬ್ಬರೂ ಮಕ್ಕಳು ಯುವಕರಾಗಿ ಬೆಳೆದರು; ಗೋಕರ್ಣನು ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಮುಂದಾಗಿದ್ದನು, ಧುಂಧುಕಾರಿ ಅತ್ಯಂತ ದುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಸ್ನಾನ ಮತ್ತು ಶುದ್ಧತೆ ಬಿಟ್ಟು, ಅಸಮರ್ಪಕ ಆಹಾರ ತಿಂದ, ಕ್ರೋಧವಿಲ್ಲದೆ, ತಪ್ಪು ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ, ಮೃತ ದೇಹಗಳ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಕೈಗಳನ್ನು ಅಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿ ತಿಂದನು. ಅವನು ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ದ್ವೇಷದ ಪাত্রವಾಗಿದ್ದ, ಇತರರ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಆಟದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತಕ್ಷಣವೇ ಬಾವಿಗೆ ತೊಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ, ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದ, ಬಡವರು ಮತ್ತು ಕುರುಡು ಜನರನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಿದ್ದ, ಸದಾ ಜಾತ್ಯತೀತರಿಂದ ಸುತ್ತಿದ್ದ, ಬಿಗಿಯು ಹಿಡಿದ, ನಾಯಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಸರ್ಗ ಹೊಂದಿದ್ದನು. ವೇಶ್ಯೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿ, ಪಿತೃಪಾರಂಪರ್ಯ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ವ್ಯಯಮಾಡಿದನು; ಒಮ್ಮೆ ತನ್ನ ಪೋಷಕರನ್ನು ಹೊಡೆದು, ಅವರ ಪಾತ್ರೆಗಳು ತಾನೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ಅವನ ದುಃಖಿತ ತಂದೆ, ಈಗ ಬಡತನದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ, "ಇಂತಹ ದುಷ್ಟ ಮಗನು, ದುಃಖವನ್ನು ತಂದವನು, ಕೊಲ್ಲಬೇಕಾದವನು," ಎಂದು ಅಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು. "ನಾನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು, ಯಾರ ಬಳಿ ಉಳಿಯಬೇಕು, ನನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ಯಾರು ನಿವಾರಿಸಬೇಕು? ಈ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ನಾನು ಜೀವವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತೇನೆ – ಅಯ್ಯೋ, ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ ಎಷ್ಟು ದಯನೀಯ!" ಎಂದು ಅಳಿದನು. ಆಗ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಗೋಕರ್ಣನು ಬಂದ, ತಂದೆಗೆ ವೈರಾಗ್ಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಉಪದೇಶ ನೀಡಿದನು. "ಈ ಸಂಸಾರ ಅಸ್ಥಿರ, ದುಃಖಭರಿತ, ಮೋಹದಿಂದ ತುಂಬಿರುವುದು; ಯಾರ ಮಗ, ಯಾರ ಸಂಪತ್ತು, ಯಾರ ಪ್ರೀತಿ ನಿಜವಾಗಿ ಸದಾ ಹೊಗೆಯಂತೆ ಹೊಗೆಯುತ್ತದೆ?" ಎಂದನು. "ಇಂದ್ರನಿಗೂ ಸುಖವಿಲ್ಲ, ವಿಶ್ವಾಧಿಪತಿಗೂ ಸುಖವಿಲ್ಲ; ಸುಖವು ವೈರಾಗ್ಯವಂತ, ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ವಾಸ ಮಾಡುವ ಋಷಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇದೆ," ಎಂದನು. "ಮಗನ ಮೇಲೆ ಬದ್ಧವಾಗಿರುವ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು; ಮೋಹದಿಂದ ನರಕದ ಮಾರ್ಗ ಬರುತ್ತದೆ. ಈ ದೇಹವು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೀಳುತ್ತದೆ – ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗು," ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ತಂದೆ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಹೊರಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ, "ಮಗನೇ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು," ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. "ಅನುರಾಗದ ಬಿಗಿಯಲ್ಲಿ, ಅಂಧಕಾರದ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಬದ್ಧನಾಗಿ, ನಾನು ಕುರುಡು, ವಂಚಕ, ಕರ್ಮದಿಂದ ಪತನಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ – ದಯಾಮಯ ಸಾಗರ, ನನನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸು," ಎಂದು ವಿನಂತಿಸಿದನು. "ಈ ಎಲುಬು, ಮಾಂಸ, ರಕ್ತದಿಂದ ನಿರ್ಮಿತ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಅಸಕ್ತಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು; ಪತ್ನಿ, ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಇತರರ ಮೇಲಿನ ಸ್ವಾರ್ಥವನ್ನು ಸದಾ ಬಿಟ್ಟು, ಈ ಜಗತ್ತು ಸದಾ ನಾಶವಾಗುವ, ಅಸ್ಥಿರ ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡಿ – ವೈರಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸು," ಎಂದು ಗೋಕರ್ಣನು ಉಪದೇಶಿಸಿದನು. "ಸತ್ಯ ಧರ್ಮವನ್ನು ಸದಾ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡು, ಲೋಕದ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು, ಸತ್ಪುರುಷರ ಸೇವೆ ಮಾಡು, ಕಾಮ ಮತ್ತು ಕ್ರೋಧವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು; ಇತರರ ದೋಷ ಮತ್ತು ಗುಣಗಳನ್ನು ಚಿಂತಿಸುವುದನ್ನು ಬೇಗನೆ ಬಿಡು, ಸೇವೆ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಗಳ ಅಮೃತವನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಕುಡು," ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಮಗನ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ, ಅತ್ಮದೇವನು ತನ್ನ ಮನೆ ತೊರೆದು, ತಿರುಗುಬದ್ಧ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ ಅರವತ್ತನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ಪ್ರತಿದಿನ ಹರಿಯ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದನು, ದಶಮಸ್ಕಂಧ ಪಾರಾಯಣದಿಂದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಪಡೆದನು. ಅವನು ದೈವಿಕ ನಗರದಲ್ಲಿ, ದೇವತೆಗಳ ತೋಟಗಳ ಚೈತನ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ, ವಿಶ್ವಕರ್ಮನಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಇಂದ್ರನ ಪ್ರಾಸಾದದಲ್ಲಿ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಭಾಗ್ಯವಂತ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ಐಶ್ವರ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸಿದನು. ಅತ್ಮದೇವನು ಜ್ಞಾನ, ಸಂಪತ್ತು, ಉತ್ತಮ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮಂತನಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವನಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಗರ್ವ ಇರಲಿಲ್ಲ. ತಂದೆ ಅಗ್ನಿಗೆ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಧುಂಧುಕಾರಿ ತನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಹೊಡಿದು, "ಹಣ ಎಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳ，否则 ಈ ದಂಡದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತೇನೆ!" ಎಂದು ಬೆದರಿಸಿದನು. ಆ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಭಯಗೊಂಡು, ಮಗನ ಬಗ್ಗೆ ದುಃಖ ಪಟ್ಟು, ತಾಯಿ ರಾತ್ರಿ ಬಾವಿಗೆ ಹಾರಿ ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸಿದಳು. ಗೋಕರ್ಣನು ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದು, ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗೆ ಹೊರಟನು; ಅವನಿಗೆ ದುಃಖವೂ ಇಲ್ಲ, ಸುಖವೂ ಇಲ್ಲ, ಶತ್ರುಗಳು ಅಥವಾ ಸ್ನೇಹಿತರು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಧುಂಧುಕಾರಿ ಮನೆದಲ್ಲೇ ಉಳಿದು, ಐದು ವೇಶ್ಯೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸುತ್ತಿದ, ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರೂರ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ, ಅವರ ಪೋಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಮೋಹಗೊಂಡಿದ್ದನು.