ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶುಕಮುನಿಯವರು ಹೇಳಿದರು: ಪ್ರಿಯನಾದ ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ಉದ್ದವನು ತಂದ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಕೇಳಿ, ವ್ರಜದ ಗೋಪಿಯರು ಆನಂದದಿಂದ ಉತ್ಸಾಹಿತರಾಗಿ, ಆ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉದ್ದವನಿಗೆ ಹೃದಯದಿಂದ ಮಾತಾಡಿದರು. ಗೋಪಿಯರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: ನಮ್ಮ ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ, ಯದುವಂಶದ ಶತ್ರುವಾದ ದುಷ್ಟ ಕಂಸನು ಸಾಯಿತು; ಅದೃಷ್ಟದಿಂದ, ಅಚ್ಯುತನು ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿಕೊಂಡು ಸುರಕ್ಷಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಒಯ್ಯಾ, ಮೃದುಸ್ವಭಾವಿಯೇ, ಗದೆಯ ಅಣ್ಣನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ನಗರದ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಪ್ರೀತಿಯ, ಲಜ್ಜೆಯ, ಮುಗುಳುನಗುವ ದೃಷ್ಟಿಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಅವರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ತಂದಿದ್ದಾನೋ? ಪ್ರೇಮದ ರಹಸ್ಯಗಳನ್ನು ಅರಿತವನಾದ ಅವನು, ನಗರದ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಮಾತುಗಳು ಮತ್ತು ಆಟವಾಡುವ ಹಬ್ಬುಗುಳಿತಣಗಳಿಂದ ಹೇಗೆ ಆಕರ್ಷಿತನಾಗದೆ ಇರಬಹುದು? ಮಹಾತ್ಮನೇ, ನಗರದ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಆಂತರಂಗಿಕ ಸಂಭಾಷಣೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲೂ, ಗೋವಿಂದನು ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು—ನಾವೆಂದಿಗೂ ಅವನನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುವವರನ್ನು—ಒಮ್ಮೆನಾದರೂ ಸ್ಮರಿಸುವನೋ? ನೀನು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯಾ ಆ ರಾತ್ರಿ ಗಳನ್ನು—ಅವನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯೆಯರೊಂದಿಗೆ ವೃಂದಾವನದ ಕಮಲ, ಮಲ್ಲಿಗೆ, ಚಂದ್ರಪ್ರಕಾಶದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ನೂಪುರದ ರವಿಯಲ್ಲಿ ರಾಸಕ್ರೀಡೆ ಸಲೀಸಾಗಿ ಆಡಿ, ಆಕರ್ಷಕವಾದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ನಮ್ಮನ್ನು ಮನೋರಂಜಿಸಿದ ಅವನು? ದಶಾರ್ಹಕುಲದ ವಂಶಜನು, ತನ್ನದೇ ಮಾಡಿದ ದುಃಖದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ, ಮರಳಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು, ಇಂದ್ರನು ಮಳೆಯ ಮೂಲಕ ಕಾಡನ್ನು ಹೇಗೆ ಪುನರುಜ್ಜೀವನಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೋ ಹಾಗೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಜೀವಂತಗೊಳಿಸುವನೋ? ಅವನು ಈಗ ತನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ರಾಜಕುಮಾರಿಯರನ್ನು ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಸ್ನೇಹಿತರ ನಡುವೆ ಸಂತೋಷದಿಂದಿರುವಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ಮತ್ತೆ ಇಲ್ಲಿ ಬರುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಏನು? ಮಹಾತ್ಮನಾದ, ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿಯು ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿಕೊಂಡು ಸ್ವತಃ ತೃಪ್ತನಾಗಿರುವಾಗ, ಈ ಕಾಡಿನವನು ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾರಾದರೂ ಅವನಿಗೆ ಏನು ಉಪಯೋಗ? ಪಿಂಗಲಾ ವೇಶ್ಯೆಯು ಹೇಳಿದಂತೆ, ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿರುವುದರಲ್ಲಿ ಪರಮ ಸುಖವಿದೆ; ಆದರೂ ಇದನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ನಮ್ಮ ಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲಿನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬಿಡುವುದು ಕಷ್ಟ. ಯಾರು, ಅವಶ್ಯಕವಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದರೂ, ಶ್ರೀಮಂತಿಯು ಎಂದಿಗೂ ಅವನ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗದಂತೆ, ಪ್ರಶಂಸಿತನಾದ ಭಗವಂತನ ಜೊತೆಗಿನ ಸಾಂಗತ್ಯವನ್ನು ಬಿಡಲು ಶಕ್ತನಾಗಬಹುದು? ಈ ನದಿಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು, ಕಾಡುಗಳು, ಹಸುಗಳು, ಮತ್ತು ಅವನ ಬಾಸುರಿಯ ಧ್ವನಿ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೃಷ್ಣನು ಸಂಕರ್ಷಣನೊಂದಿಗೆ ಸಂಚರಿಸಿದ್ದಾನೆ, ಓ ಸ್ವಾಮಿ. ಪುನಃ ಪುನಃ ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿಯ ನಿವಾಸಗಳು ನಂದನಂದನನನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತವೆ; ಅವನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳಿಂದ ನಾವು ಅವನನ್ನು ಮರೆಯಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವನ ಆಕರ್ಷಕ ನಡೆ, ಮಧುರ ನಗು, ಆಟವಾಡುವ ದೃಷ್ಟಿಗಳು, ಮತ್ತು ಸಿಹಿಯಾದ ಮಾತುಗಳು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ—ಅವನನ್ನು ನಾವು ಹೇಗೆ ಮರೆಯಬಹುದು? ಓ ಪ್ರಭು, ಓ ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿ, ಓ ವ್ರಜೇಶ್ವರ, ದುಃಖವಿನಾಶಕ, ಗೋಕುಳವನ್ನು ಈ ದುಃಖಸಾಗರದಿಂದ ಎತ್ತಿ ರಕ್ಷಿಸು, ಓ ಗೋವಿಂದ. ಶುಕಮುನಿಯವರು ಮುಂದುವರೆಸಿದರು: ಕೃಷ್ಣನ ಸಂದೇಶದಿಂದ ವियोगದ ಜ್ವರದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದ ಗೋಪಿಯರು ಉದ್ದವನನ್ನು ಭಗವಂತನ ಅವತಾರವೆಂದು ತಿಳಿದು ಗೌರವಿಸಿದರು. ಉದ್ದವನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಹಲವಾರು ತಿಂಗಳುಗಳು ಉಳಿದು, ಗೋಪಿಯರ ದುಃಖವನ್ನು ನೀಗಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಲೀಲಾಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಗೋಕುಳವನ್ನು ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿಸಿದನು. ಎಷ್ಟು ದಿನ ಉದ್ದವನು ನಂದನ ವ್ರಜದಲ್ಲಿದ್ದನೋ, ಆ ದಿನಗಳು ವ್ರಜವಾಸಿಗಳಿಗೆ ಕ್ಷಣಗಳಂತೆ ಹತ್ತಿರ ಹೋದವು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಕೃಷ್ಣನ ಸುದ್ದಿಯಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾಗಿದ್ದರು. ನದಿಗಳು, ಕಾಡುಗಳು, ಹೂವಿನ ಗಿಡಗಳು—allವನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಾ ಉದ್ದವನು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೆನೆಸಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟು, ವ್ರಜದ ಜನರಿಗೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು. ಗೋಪಿಯರು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿ ತಲ್ಲೀನರಾಗಿದ್ದಾರೋ ನೋಡಿ, ಉದ್ದವನ ಮನಸ್ಸು ಪರಮ ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅವನು ಅವರಿಗೆ ವಂದಿಸಿ ಹೀಗೆ ಹಾಡಿದನು: ಈ ಗೋವಾಲ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠರು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಗೋವಿಂದನ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಆಳವಾಗಿದೆ; ಪುನರ್ಜನ್ಮವನ್ನು ಭಯಪಡುವ ಋಷಿಗಳು, ನಾವುಗಳೂ ಸಹ ಇಂತಹ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತೇವೆ—ಬ್ರಹ್ಮನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದುದಕ್ಕಿಂತ ಅವನ ಕಥಾಮೃತವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಈ ಅರಣ್ಯದವಳುಗಳಾದ ಗೋಪಿಯರು ಮತ್ತು ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲಿನ ಪರಮ ಪ್ರೇಮ—ಇವುಗಳ ನಡುವೆ ಎಷ್ಟು ವ್ಯತ್ಯಾಸ! ಆದರೆ, ಯಾರು ಭಗವಂತನನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೂ ಆಶೀರ್ವಾದ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ರಾಜನು ತನ್ನ ಸೇವಕರಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹ ನೀಡುವಂತೆ. ಓ ಸ್ನೇಹಿತನೇ, ಈ ಪರಮ ಪ್ರೇಮದ ಅನುಗ್ರಹವು ಸ್ವರ್ಗದ ಪದ್ಮಗಂಧ ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಇಲ್ಲ; ಇದು ರಾಸೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಅವನು ವ್ರಜದ ಪ್ರಿಯೆಯರ ಕಂಠವನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಾಗ ಉದಯವಾಯಿತು, ಅವರ ಜೀವನ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಯಿತು. ನಾನು ಈ ವೃಂದಾವನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹುಲ್ಲಿನ ತುದಿಯಾದರೂ, ಒಂದು ಗುಡ್ಡೆ, ಲತಾ ಅಥವಾ ಔಷಧಿಯಾದರೂ ಆಗಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ತಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳನ್ನು, ಧರ್ಮ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ವೇದಗಳು ಹುಡುಕುವ ಮುಕುಂದನ ಪಥವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡವರ ಪಾದಧೂಲಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾರ ಹೃದಯಗಳು ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಕಮಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವೋ—ಅವನನ್ನು ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಮತ್ತು ಯೋಗಿಗಳೂ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವನೇ ರಾಸಕ್ರೀಡೆಯ ಪರಮ ಗುರಿ—ಅವರದು ಪರಮ ಸುಖ. ನಂದನ ವ್ರಜದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಪಾದಧೂಲಿಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ವಂದನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಹರಿಗೀತೆಗಳು ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಶುಕಮುನಿಯವರು ಹೇಳಿದರು: ನಂತರ, ಗೋಪಿಯರಿಗೆ, ಯಶೋದೆಗೆ, ನಂದನಿಗೆ, ಗೋವಾಲರಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ, ಉದ್ದವನು ತನ್ನ ರಥವನ್ನು ಏರಿ ಹೊರಟನು. ಅವನು ಹೊರಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ನಂದ ಮತ್ತು ಇತರರು ತಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಸದಾ ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಕಮಲಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರಲಿ, ನಮ್ಮ ಮಾತುಗಳು ಅವನ ನಾಮವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಉಚ್ಚರಿಸಲಿ, ನಮ್ಮ ದೇಹ ಅವನ ಸೇವೆಗೆ ನಮನ ಮಾಡಲಿ. ಭಗವಂತನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ನಮ್ಮ ಕರ್ಮದಿಂದ ನಾವು ಎಲ್ಲೆಡೆ ತಿರುಗಾಡಬೇಕಾದರೂ, ನಮ್ಮ ಭಕ್ತಿ ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರಲಿ, ಶುಭಕರ್ಮ ಮತ್ತು ದಾನದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ. ಈ ರೀತಿ ಗೋವಾಲರು ಕೃಷ್ಣಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಉದ್ದವನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದರು. ಉದ್ದವನು ಮತ್ತೆ ಮಥುರೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ, ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಅವನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ವ್ರಜದ ಜನರ ಮೇಲಿನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೃದಯ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡು, ವಸುದೇವ, ರಾಮ ಮತ್ತು ರಾಜನಿಗೆ ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದನು. ಶುಕಮುನಿಯವರು ಮುಂದುವರೆಸಿದರು: ಆಗ, ಸರ್ವಾತ್ಮನಾದ, ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಓದುತ್ತಿರುವ ಭಗವಂತನು, ಸೈರಂಧ್ರಿಯ (ಕುಬ್ಜಾ)ಯ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಸೆಯನ್ನು ತಿಳಿದು, ಅವಳನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಅವಳ ಮನೆಗೆ ಹೋದನು. ಆ ಮನೆಯು ಭೋಗೋಪಭೋಗಗಳಿಗೆ ಸಜ್ಜುಗೊಂಡಿದ್ದಿತು—ಮುತ್ತಿನ ಹಾರಗಳು, ಧ್ವಜಗಳು, ಹಾರಗಳು, ಮಂಚಗಳು, ಆಸನಗಳು, ಧೂಪದ ಸುಗಂಧ, ದೀಪಗಳ ಬೆಳಕು, ಹೂವಿನ ಹಾರಗಳು, ಸುಗಂಧ—allವನ್ನೂ ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದವು. ಅವನನ್ನು ಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಕುಬ್ಜಾ ಅಚಾನಕ್ ಗಾಬರಿಗೊಂಡು, ತಕ್ಷಣವೇ ಆಸನದಿಂದ ಎದ್ದು, ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ತನ್ನ ಸಂಗಾತಿಯರೊಂದಿಗೆ ಅಚ್ಯುತನಿಗೆ ಆಸನ ಮತ್ತು ಬೇರೆ ಸತ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿದಳು. ಉದ್ದವನಿಗೂ ಗೌರವದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿ, ಅವನು ಆಸನವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡನು; ಕೃಷ್ಣನು ಲೋಕಾಚಾರದಂತೆ ವೇಗವಾಗಿ ಆ ಸುಂದರ ಮಂಚವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಕುಬ್ಜಾ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ತೈಲವನ್ನು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಸುಂದರ ವಸ್ತ್ರಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತಳಾಗಿ, ಹೂವಿನ ಹಾರ, ಸುಗಂಧ, ಪಾನಸಾಕು chew ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಮೊದಲ ಭೇಟಿಯಲ್ಲೇ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ, ಮೃದುವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ವಜ್ರದ ಬಳೆಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಮಾಧವನ ಬಳಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ಹೋದಳು. ಅವನು ಆ ಲಜ್ಜಾಶೀಲ ಪ್ರಿಯೆಯನ್ನು, ಕೈ ಹಿಡಿದು ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಕೂಡುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ಅವಳಿಗೆ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ದೊರೆತ ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದನು. ಆಕೆ ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಹೃದಯವೂ, ವಕ್ಷಸ್ಥಲವೂ ಉರಿಯುತ್ತಾ, ಕಣ್ಗಳಲ್ಲಿ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯಿಂದ ಅವನ ಪಾದಗಳ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಉಸಿರಾಡಿ, ಅವುಗಳ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ನೋವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಭುಜಗಳು ಮತ್ತು ವಕ್ಷಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರಿಯನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಆ ಆನಂದಮೂರ್ತಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಅಂತ್ಯವನ್ನೂ ಕಂಡಳು. ಅವನು, ಮೋಕ್ಷದಾತನಾದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಪಡೆದು, ಕುಬ್ಜಾ—even though she was considered unfortunate—ಅವನಿಗೆ ಚಂದನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಒಂದು ವರವನ್ನು ಬೇಡಿದಳು.